ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ ΓΗ ΣΛΑΒΙΚΗ

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Πετούσαν στα σύννεφα. Ενώ ο πραγματιστής Μεταξάς τους είχε μιλήσει μόνο για Δωδεκάνησα.

Στιγμιότυπο οθόνης 2024-07-29 213418.png

https://ioannismetaxas.gr/Logos%20pros% ... %20357.pdf
https://ioannismetaxas.gr/Varius/Logoi.html
https://ioannismetaxas.gr/Varius/Polemos.html

Και να σκεφτείς ότι τα ίδια έλεγαν και οι κεντρώοι

Βόρειος Ήπειρος (25/3/1948)

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Οι θέσεις του Ι. Κεμάλ για το ζήτημα των ελληνοαλβανικών συνόρων.

The Greek government, desiring to be on friendly terms with the Albanians, sent Sachtouris, the director of the Albanian desk at the Foreign Ministry, to London with instructions to approach the Albanian representatives and to discuss the Greco-Albanian frontier. Nothing materialized from the discussions since the Albanians, knowing that they had the support of Austria, continued to press for a large Albania. The Greeks, however, continued their efforts and the opportunity came when in April 1913, after the Greek navy had lifted the blockade of the Albanian coast, Ismail Kemal left Valona for Brindisi. He travelled to Rome, Vienna, Paris and London to win support for the Albanian claims. In Vienna Kemal went to see the Greek minister and had a long conversation with him. Kemal stated that the frontiers of Albania should be based on ethnological grounds, but he disputed the Greek claims on Argyrocastro and Korcha stating that he claimed a line for Albania up to Philates at the coast. In London the Greek government officially contacted Kemal and stated to him that the time had come to honor the agreement about the boundaries of Epirus which he had made with Prime Minister George Theotokis on January 22, 1907. Kemal, however, refused to do so and there the matter ended. From this time on the Greek government stopped any communication with Kemal.

https://thesis.ekt.gr/thesisBookReader/ ... 0/mode/2up

[Τλαξκαλτέκος]

Οι θέσεις του Ι. Κεμάλ για το ζήτημα των ελληνοαλβανικών συνόρων.

The Greek government, desiring to be on friendly terms with the Albanians, sent Sachtouris, the director of the Albanian desk at the Foreign Ministry, to London with instructions to approach the Albanian representatives and to discuss the Greco-Albanian frontier. Nothing materialized from the discussions since the Albanians, knowing that they had the support of Austria, continued to press for a large Albania. The Greeks, however, continued their efforts and the opportunity came when in April 1913, after the Greek navy had lifted the blockade of the Albanian coast, Ismail Kemal left Valona for Brindisi. He travelled to Rome, Vienna, Paris and London to win support for the Albanian claims. In Vienna Kemal went to see the Greek minister and had a long conversation with him. Kemal stated that the frontiers of Albania should be based on ethnological grounds, but he disputed the Greek claims on Argyrocastro and Korcha stating that he claimed a line for Albania up to Philates at the coast. In London the Greek government officially contacted Kemal and stated to him that the time had come to honor the agreement about the boundaries of Epirus which he had made with Prime Minister George Theotokis on January 22, 1907. Kemal, however, refused to do so and there the matter ended. From this time on the Greek government stopped any communication with Kemal.

https://thesis.ekt.gr/thesisBookReader/ ... 0/mode/2up

Τι είχε συμφωνήσει το 1907 και δεν το τήρησε ο μπαμπέσης ;

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Τι είχε συμφωνήσει το 1907 και δεν το τήρησε ο μπαμπέσης ;

The boundary line between geographic Albania and Epirus and Greek Macedonia shall be understood to be a line running from a point west of the town of Monastir to a point on the sea to the north of Corfu and its adjacent islands. This line shall be drawn in such a manner that the lands lying on either side of it, being separated by natural frontiers, the Acroceraunian Mountains, shall correspond with the national aspirations of either race, through the annexation to Greece on the one hand, of districts in which a majority of the inhabitants is, by language and national sentiment, Greek, and to Albania on the other hand of districts in which the majority is, by the same standards, Albanian. With this agreement Greece undertakes as an obligation to support the Albanian cause in northern Albania and to assist in the creation of an independent Albanian state.

https://thesis.ekt.gr/thesisBookReader/ ... 4/mode/2up

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Πρεσβεία Τιράνων προς Υπουργείο Εξωτερικών (2\2\1937)

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Καρόκι: Λαογραφικά ζητήματα και η τοπογραφία της περιοχής

Το Καρόκι είναι το παλιό όνομα; Υπήρχε παλιό όνομα στο χωριό;

Υπήρχε παλιό όνομα στο χωριό, αλλά όχι εκεί που είναι το χωριό. Ήταν πιο πάνω λίγο, προς στο βουνό. Το χωριό μου είναι ορεινό, στα εφτακόσια μέτρα περίπου υψόμετρο από τη θάλασσα. Πιο πάνω, δηλαδή ούτε στα διακόσια μέτρα πάνω από το χωριό, ήταν ένα μικρό χωριό, το οποίο λεγότανε Σκουπίτσα. 

Είναι δημιουργημένο τα τέλη του 1600 κι αρχές 1700. Τότες είναι το χωριό μου δημιουργημένο. Έχουμε εκεί πέρα… Πώς να στο προσφέρω τώρα; Δείγματα. Δηλαδή αρχαιολογικά πράγματα, να τα πάρουμε έτσι σαν απλά έτσι. Τα οποία δείχνουν ότι υπήρχε ζωή πριν από ’μας σ’ αυτή την περιοχή, σ’ αυτόν τον τόπο. Κεραμικά μικρά, κάπου εκεί μέσα στο χωριό κάτω. Κάτι αγοράκια μικρά, πάνω εκεί στην Σκουπίτσα που σου είπα στο βουνό, το βουναλάκι. Από το σπίτι μου, αυτό το χωριό που το ονόμαζαν Σκουπίτσα, δεν είναι διακόσια-διακόσια πενήντα μέτρα πιο πάνω. Τόσο.

Όταν γίναν τα σύνορα, έγινε ο διαχωρισμός. Πριν ξεκινήσουν να φεύγουνε οι οικογένειες προς την Ελλάδα ή προς τα όπου πηγαίνανε. Πόσες οικογένειες είχε το χωριό; Πόσους περίπου μόνιμους κατοίκους είχε; Πόσες απ’ αυτές τις οικογένειες ήταν ελληνικές, πόσες ήταν αλβανικές;

Καμία οικογένεια αλβανική δεν υπήρχε στο χωριό μου.

Στο Καρόκι.

Ούτε στη Σμίνετση. Ούτε στην Γριάζδανη. Ούτε στη Μάλτσιανη. Ούτε στις Τσεχνίτσες. Ούτε στη Ζερκουδίτσα. Ούτε στον Άγιο Ανδρέα. Ούτε στη Δίβρη. Μέχρι εκεί που ξέρω, ως εκεί που γνωρίζω. Ούτε κάτω στα χωριά του Βούρκου. Τα χωριά του Βούρκου λέμε απ’ τη Λιβαδειά. Εκεί ήταν και το κέντρο του χωριού μας πριν. Δηλαδή ήτανε σαν δημαρχείο.

Πολύ ωραία. Οπότε πόσες, δηλαδή, ελληνικές οικογένειες είχε το Καρόκι;

Το Καρόκι στην αρχή ήταν περίπου πενήντα οικογένειες.

Το 1913 είχε τριακόσια πενήντα άτομα. Που ήτανε το πιο καινούριο. Γιατί; Γιατί το χωριό μου ήταν όλο από οικογένειες που κάτι έχουν κάνει σ’ άλλο χωριό, σ’ άλλη περιοχή και ο νόμος τότες αν έφευγες, ξεπατωνόσουνα από σπίτι, από περιουσίες και από οικογένεια, δε σε κατάδιωχναν πλέον. Και το χωριό μου ήτανε μέσα στο δάσος. Ήταν σαν κρυψώνα. Ήταν ακριβώς σαν κρυψώνα στα δέντρα μέσα, στα πουρνάρια, στις αγριελιές, στις ελιές, τις κουμαριές, ρείκια. Τα πάντα. Ήταν μες στο δάσος. Εκεί άνοιγαν ένα κομμάτι, ο καθένας που μπορούσε, όπου είχε πιάσει και συνέχεια από κει και πέρα είχαν να κάνουν με τους αγάδες, τους Τσάμηδες απέναντι. Οι αγάδες τα ’χαν κατακτήσει αυτά δια της βίας και μετά τα πουλούσανε με χρυσό. Οι χωριανοί μου ήτανε οι περισσότεροι οι παλιοί, πριν το ’40, καλαντζήδες και βαρελάδες. Καλαντζήδες είναι ο γανωματής και αυτοί που κάνουν χαλκώματα, ενώ οι βαρελάδες, ξέρεις. Έχοντας υπόψιν αυτό που είπα ότι οι άνθρωποι είναι μαζώματα, έρχονται από αυτό. Όλες οι φυλές, άλλες είναι απ’ τα Βρυσερά της Δερόπολης, άλλες είναι απ’ του Σωτήρα, άλλες είναι από το Γεωργουτσάτι. Δεν τους θυμάμαι όλους τώρα, αλλά είναι όλοι μαζώματα από τέτοια. Οι Καλτσαίοι. Από το μαχαίρι που έβγαλε εκεί που παρεξηγήθηκε με τον Αγά ο αυτός, έβγαλε το μαχαίρι απ’ την κάλτσα, τα τσουράπια τα μεγάλα. Λένε. 

Η ιστορία, ε;

Η ιστορία. Έβγαλε τ’ αυτό και τον μαχαίρωσε, και πήρε την οικογένεια και σηκώθηκε και έφυγε κι έφτιασε καλύβα στο Καρόκι για να ζήσει. Έτσι.

Οπότε η ιστορία λέει, δηλαδή, ότι ένας πρόγονός σου μαχαίρωσε έναν Τσάμη.

Έναν Αλβανό. Όχι, δεν έχει η περιοχή κείνη Τσάμηδες. Εκεί ήταν Αλβανοί, αγάδες από το Αργυρόκαστρο, από τα οθωμανικά χωριά από εκεί, από το Τεπελένι από πάνω. Προτού του Αλή Πασά η ιστορία αυτή. Προτού του 1800, 1700 τόσο. 

Οπότε, εσείς στο Καρόκι οι ελληνόφωνοι, καταλαβαίνατε Αλβανικά.

Όσοι πήγαιναν στο σχολεία, ήτοι όσοι δένονταν με κρατικές δουλειές, έπρεπε να ήξεραν Αλβανικά. Δεν μπορείς να λύσεις προβλήματα διαφορετικά. Αλλά τελευταία χρόνια, όσο πηγαίνανε και ήθελαν να εξοντώσουν το ελληνικό στοιχείο. Πώς ήθελαν; Σιγά-σιγά, γίνονταν μόνο η ελληνική γλώσσα και τα ελληνικά μαθήματα μόνο στις τέσσερις πρώτες δημοτικές τάξεις. 

Οπότε εσείς μάθετε να γράφετε και να μιλάτε Αλβανικά;

Εγώ, βέβαια. Συζητιέται για μένα; Εγώ έφυγα απ’ το χωριό όταν τελείωσα την Τέταρτη τάξη και σε οθωμανικό σχολείο –σε αλβανικό σχολείο, να το πω έτσι–, στα τσαμοχώρια που ήταν απέναντι, που σου είπα τώρα. Στο Μαρκάτι. Μαρκάτι λέγεται το χωριό. Εκεί είχε εφτατάξιο τότες. 

Πώς λέγονταν αυτά τα τσαμοχώρια, ποια χώρα ήταν αυτά;

Ελληνικά χωριά ήταν πρώτα. Μετατράπηκαν. Η Γιάνναρη, ήταν Άγιος Γιάννης. Το Λινάτι ήταν Άγιος Νικολάς. Το Μαρκάτι ήταν Άγιος Μάρκος. Και όταν τα κατακτήσαν και μπήκαν οι τσάμηδες και βάλανε οι Τούρκοι τα δικά τους περιορισμούς και τέτοια, τούτοι δέθηκαν πολύ με την τουρκοκρατία και κερδίσανε πάρα πολλά. Αυτοί ήταν πολύ πλούσιοι. Υπολόγισε ότι οι γυναίκες του χωριού μας πηγαίνανε και δούλευαν στα χωράφια των αγάδων. Και γιατί δούλευαν; Για δύο οκάδες, δύο οκάδες καλαμπόκι την ημέρα. Κατάλαβες; Για τόσο πηγαίνανε εκεί πέρα όλη την ημέρα. Από το πρωί, ώσπου βασίλευε ο ήλιος.

Ποια περίοδο αυτό;

Αυτό ήταν από ’45 μέχρι το ’57. Και προτού αυτό, έτσι ήτανε. Και προτού το ’45, δηλαδή, έτσι ήτανε συνεχώς. Πηγαίνανε ξύλα στο σπίτι των γυναικών των αγάδων, τους έφτιαχναν ψωμί, τους έφτιαχναν ρούχα στον αργαλειό, τους τα γνέθανε τα μαλλιά, το μαλλί απ’ τα πρόβατα και απ’ αυτό και ό,τι θέλουν να κάνουνε. Τους πήγαιναν λινάματα από σπάρτο ή από λινό από λινάρι για να μπαλώνουν, στη θέση της κουβαρίστρας που έχουμε σήμερα το ράμμα. Κατάλαβες; Πηγαίνανε κάνανε ένα μάτσο, εκατό ράμματα και της έδινε μία οκά καλαμπόκι, λόγου χάρη, ήτοι κάτι παραπάνω, κάτι παρακάτω. Δεν ξέρω πόσο. Αυτά ήταν εκείνη την περίοδος. Αυτό ήταν. 

https://archive.istorima.org/interviews ... #segment-1

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Αυτό ισχύει πραγματικά;

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Εκπαιδεύοντας τη ΜΑΒΗ στην Κύπρο

Τον συνάντησα σε καφέ της Πανεπιστημίου, την επομένη της Πρωτοχρονιάς του 2009. Ήρθε στο ραντεβού αποφασισμένος να μιλήσει. Επέμενε να μην γράψω το όνομα του, γιατί δραστηριοποιείται σήμερα έντονα στην Αθήνα σε θέματα της μειονότητας και στην Αλβανία είναι persona non grata.

Ας τον αποκαλέσουμε ενδεικτικά Φάνη. Εμφανίστηκε λάβρος κατά της τότε υπουργού Εξωτερικών Ντόρας Μπακογιάννη και της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή για το βορειοηπειρωτικό. «Εγώ αριστερότερα από τη Νέα Δημοκρατία δεν πηγαίνω, αλλά να ξέρεις ότι η Ντόρα ήταν για μας τους Βορειοηπειρώτες η χειρότερη υπουργός Εξωτερικών, ξεπούλησε εντελώς τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου».

Και συνέχισε: «Δικές μας, της ΜΑΒΗ, ήταν οι ενέργειες στην Επισκοπή και στον Λόγγο. Κάναμε και ένα άλλο χτύπημα με χειροβομβίδα στην Αθήνα, στο Περιστέρι, σε μια ταβέρνα όπου μιλούσε ο προδότης Έλληνας βουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος Αλβανίας, Βαγγέλης Τάβος. Ήταν δική μας ενέργεια για την οποία πρώτη φορά αναλαμβάνουμε την ευθύνη μ' αυτά που σας λέω». Μου μίλησε ακόμη για το πώς γινόταν η εκπαίδευση των παραστρατιωτικών Ελλήνων από τη Βόρειο Ήπειρο, αλλά και για τη μυστηριώδη MABH.

Τι ακριβώς έγινε εκείνη τη νύχτα στα σύνορα και, τελικά, σας συνέλαβε η αστυνομία;
Είχε ένα φεγγάρι που έκανε τη νύχτα μέρα. Εμείς φτάσαμε στο προκαθορισμένο σημείο, που ήταν ένα εκκλησάκι στην ελληνική πλευρά, στη μία μετά τα μεσάνυχτα. Το στρατόπεδο του Λόγγου απείχε γύρω στα σαράντα λεπτά. Μεσολαβούσε ένας ξερόλακκος, τον οποίο λόγω του φεγγαριού δεν μπορούσαμε να περάσουμε, γιατί θα μας έβλεπαν. Στο στρατόπεδο παρατηρούσαμε μια κινητικότητα ρουτίνας. Ύστερα από μια μικρή σύσκεψη αποφασίσαμε να πάμε τρεις από εμάς για να κατασκοπεύσουμε από κοντά το χώρο, ελπίζοντας ότι θα πέσει το φεγγάρι και θα επιτεθούμε. Στη διαδρομή, όμως, ο ένας από τους τρεις τρόμαξε, όταν ακούστηκε ένας θόρυβος, πιθανότατα ήταν λαγός, ή κάποιο άλλο αγρίμι, και πυροβόλησε. Έχασε εντελώς την ψυχραιμία του, πανικοβλήθηκε. Έπειτα απ' αυτό αποφασίσαμε να επιστρέψουμε και να μην πραγματοποιηθεί η επιχείρηση, καθώς υπήρχε πιθανότητα να είχαν αντιληφθεί κάτι και στο στρατόπεδο.

Στη διαδρομή, όμως, το ίδιο μέλος της ομάδας έχασε το πιστόλι του, μια Μπερέτα. Γυρίσαμε, ψάξαμε, αλλά δεν το βρήκαμε. Κατόπιν επιστρέψαμε στο σημείο όπου είχαμε αφήσει τα αυτοκίνητα, βγάλαμε τις φόρμες παραλλαγής, τακτοποιήσαμε τον οπλισμό και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Και πώς σας συνέλαβαν;
Στη διαδρομή προς το Δελβινάκι μάς προσπέρασε δυο τρεις φορές ένα αυτοκίνητο της ασφάλειας με συμβατικές πινακίδες. Ήταν από κάποιο απόσπασμα συνοριοφυλάκων. Εμείς είχαμε δύο αυτοκίνητα, ένα ΙΧ και μια κλούβα, στην οποία είχαμε κρυμμένα τα όπλα. Μας έκαναν σινιάλο να σταματήσουμε, αλλά εμείς τους αγνοήσαμε. Λίγο προτού φτάσουμε στο Δελβινάκι, πέσαμε σε μπλόκο. Προφανώς είχαν ειδοποιήσει οι άλλοι. Κατόπιν συνεννόησης που είχαμε μεταξύ μας με τα Σι Μπι, αποφασίσαμε να σταματήσουμε. Μας πλησίασαν δυο αστυνομικοί με προτεταμένα τα όπλα και άλλοι τέσσερις ήταν πιο πίσω για κάλυψη.

«Είμαστε Έλληνες, ρε μαλάκες, φύγετε να μη χυθεί αίμα», τους είπε ο επικεφαλής της ομάδας μας.

Ένας από μας, ο συνοδηγός του ΙΧ, με μια αστραπιαία κίνηση άρπαξε το πιστόλι του ενός από τους αστυνομικούς και εγώ στο πίσω κάθισμα όπλισα αμέσως το καλάσνικοφ...

Εκείνη τη στιγμή ένας από τους αστυνομικούς άρχισε να πυροβολεί στον αέρα με το πιστόλι. Ύψωσα το
καλάσνικοφ, έτοιμος να τους γαζώσω, αν συνέχιζαν.

Έντρομος ο επικεφαλής του αποσπάσματος διέταξε τον αστυνομικό να σταματήσει να πυροβολεί και είπε σ' εμένα: «Αμάν, μην πυροβολείς, έχω είκοσι ημερών παιδί.» Ο συγκεκριμένος αστυνομικός λεγόταν Γιάννης Παπαφώτης και ήταν αυτός που είχε πάρει μέρος στη συμπλοκή με τη 17 Νοέμβρη στα Σεπόλια. Ήταν τύφλα στο μεθύσι όλοι τους, φαίνεται ότι τα έπιναν σε ταβέρνα νωρίτερα. Μπορούσαμε να τους θερίσουμε, να τους πιάσουμε αιχμαλώτους, να τους δέσουμε χειροπόδαρα, αλλά αποφασίσαμε να συζητήσουμε μαζί τους, πιστεύοντας πως, αν μάθαιναν ποιοι είμαστε, θα μας άφηναν να φύγουμε. Τους εξηγήσαμε, προτείνοντάς τους να το κρύψουμε και να τελειώνουμε. Αυτοί, όμως, φοβήθηκαν και μας οδήγησαν στο αστυνομικό τμήμα Δελβινακίου και από εκεί στα Γιάννενα, όπου αστυνομικός διευθυντής ήταν ένας Δρόσος, κομματόσκυλο του ΠΑΣΟΚ και μέλος παλιότερα της προσωπικής φρουράς του Παπανδρέου. Μας ζήτησε να χρεώσουμε την επιχείρηση στη Ν.Δ. και τον Έβερτ για να μας αφήσει να φύγουμε. Αρνηθήκαμε. Θυμάμαι ότι σήκωσε το χέρι και χαστούκισε έναν από μας και ακόμα ότι στο διπλανό δωμάτιο από το κρατητήριο μας πλακώνονταν οι της αντιτρομοκρατικής, της Ε.Υ.Π. και της ασφάλειας για το ποιος θα μας ανακρίνει.

Είχατε συνεργάτες μέσα από τα αλβανικά σύνορα, που θα σας οδηγούσαν στο στρατόπεδο ή θα σας υποστήριζαν, αν κάτι δεν πήγαινε καλά;
Δεν χρειαζόταν. Ένας από εμάς, ο... ήταν από τον Λόγγο, είχε υπηρετήσει στο στρατόπεδο και ήξερε τα πάντα.

Ποιο ήταν το σχέδιό σας;
Να τους αιφνιδιάσουμε. Θα εξουδετερώναμε τις τρεις σκοπιές και στη συνέχεια θα κατευθυνόμασταν στο δωμάτιο όπου κοιμούνταν οι αξιωματικοί, και θα τους αφοπλίζαμε. Με τους εξήντα νεοσύλλεκτους στρατιώτες δε θα είχαμε πρόβλημα. Θα είχαμε να κάνουμε με δεκαοχτάχρονα φοβισμένα παιδιά που ξύπνησαν κατατρομαγμένα μέσα στη νύχτα. Θα τους δέναμε όλους, θα παίρναμε τον οπλισμό και θα φεύγαμε. Δυστυχώς, έγινε αυτό που σας είπα, και η επιχείρηση δεν πραγματοποιήθηκε.

Προκήρυξη είχατε ετοιμάσει για να δώσετε στη δημοσιότητα μετά το χτύπημα στον Λόγγο;
Ναι, αλλά, αφού αποτύχαμε, δεν τη στείλαμε στις εφημερίδες.

Το χτύπημα στην Άνω Επισκοπή πραγματοποιήθηκε από την ίδια ομάδα; Τι ακριβώς συνέβη εκεί;
Όχι ακριβώς. Κάποια, τα περισσότερα, από τα μέλη που συμμετείχαμε στον Λόγγο, ήμασταν και στην Επισκοπή.

Πόσοι πήραν μέρος στην Επισκοπή και γιατί εκεί σκοτώσατε ανθρώπους;
Πέντε αγωνιστές. Ούτε εκεί θέλαμε να σκοτώσουμε, αλλά αναγκαστήκαμε να το κάνουμε, εκτελώντας ένα λοχαγό που πήγε να τραβήξει το πιστόλι του. Σκοτώθηκε και ένας στρατιώτης, από ατυχία. Όταν οι νεοσύλλεκτοι κατάλαβαν ότι γίνεται επίθεση στο στρατόπεδο, κλειδώθηκαν στο θάλαμο. Πυροβολήσαμε για να σπάσουμε την κλειδαριά, με σκοπό να μπούμε μέσα και να τους δέσουμε, αλλά η σφαίρα διαπέρασε την πόρτα, βρήκε ένα φαντάρο και τον σκότωσε. Πήραμε γύρω στα είκοσι πέντε όπλα και φύγαμε ανενόχλητοι.

Οι επιθέσεις έγιναν από μέλη της ΜΑΒΗ; Το ρωτώ αυτό διότι η ελληνική πλευρά μίλησε για προβοκάτσια, ότι ήταν έργο των μυστικών υπηρεσιών του Μπερίσα, υπονοώντας πως ήσασταν πράκτορες των Αλβανών.
Βεβαίως, μα στείλαμε και προκήρυξη. Τα περί πρακτόρων ήταν ανοησίες που βόλευαν όσους στην Αθήνα ήθελαν να ξεχαστεί το βορειοηπειρωτικό.

Ποιος ήταν ο στόχος αυτών των ενεργειών; Γιατί χτυπούσατε στρατόπεδα;
Την εποχή εκείνη, όπως θα θυμάστε, δρομολογούνταν η πλήρης κατάργηση του εμπολέμου με την Αλβανία και η αναγνώριση των συνόρων, που έγινε τελικά το 1996 με το σύμφωνο φιλίας. Χτυπώντας στρατιωτικά φυλάκια κοντά στη μεθόριο θέλαμε να δείξουμε ότι τα υφιστάμενα σύνορα δεν είναι καθόλου δεδομένα, ότι ο βορειοηπειρωτικός ελληνισμός τα αμφισβητεί. Θέλαμε να αναδείξουμε το ζήτημα, όμως, ίσως, τώρα που το σκέφτομαι, με λάθος τρόπο. Εκτός από τα στρατόπεδα σχεδιάζατε χτυπήματα και αλλού; Κάναμε μόνο δυο χτυπήματα, στην Επισκοπή και το αποτυχημένο στον Λόγγο. Πρέπει, όμως, να σας αποκαλύψω, και αυτό το λέμε για πρώτη φορά, ότι πραγματοποιήσαμε και μια ενέργεια στην Αθήνα, που δεν έγινε γνωστή στις ακριβείς της διαστάσεις. Στις 13 Ιανουαρίου του 2001, γινόταν μια εκδήλωση στην ταβέρνα Ρωμιοσύνη του Περιστερίου, από τον Έλληνα βουλευτή Αργυροκάστρου του Σοσιαλιστικού Κόμματος Αλβανίας Βαγγέλη Τάβο και μια εφημερίδα ομογενειακή, που πρόσκειται σε αυτόν, τη Ρωμιοσύνη.

Ήταν μαζεμένα εκεί γύρω στα διακόσια άτομα. Πετάξαμε στην είσοδο μια χειροβομβίδα που έσκασε. Στο σχέδιό μας ήταν να την εκσφενδονίσουμε στο εσωτερικό, για να καθαρίσουμε μερικούς προδότες, αλλά κάναμε πίσω, όταν είδαμε ότι υπήρχαν πολλά παιδάκια στην ταβέρνα με τους γονείς τους.

Αν κατάλαβα σωστά, στους στόχους σας ήταν και Έλληνες της μειονότητας;
Έτσι ακριβώς. Είχαμε αποφασίσει να εκτελέσουμε πρώτα τους προδότες του ελληνισμού, αυτούς, δηλαδή, που συνεργάστηκαν με το αλβανικό καθεστώς, και κατόπιν να χτυπήσουμε τα στρατόπεδα. Προβληματιζόμασταν, όμως, ποιους να χτυπήσουμε πρώτους, καθώς δεν ήμασταν σίγουροι για το εύρος της ζημιάς που έκαναν στο βορειοηπειρωτικό.

Ο βουλευτής Τάβος ήταν στόχος;
Ναι, από τους πρώτους μάλιστα.
Γιατί δεν αναλάβατε την ευθύνη γι' αυτή την ενέργεια; Είχαμε ετοιμάσει προκήρυξη, αλλά υπήρξαν εσωτερικές διαφωνίες στην οργάνωση, που δεν μπορώ να σας αποκαλύψω, και έτσι δεν είδε το φως της δημοσιότητας.

Τι απέγινε η ΜΑΒΗ;
Αδρανοποιήθηκε, δεν έγιναν άλλα χτυπήματα. Δεν μπορώ να πω περισσότερα.

Πότε άρχισε να δραστηριοποιείται αυτή η οργάνωση και ποσά μέλη αριθμούσε;
Το 1993 και είχε είκοσι αγωνιστές.

Ήσασταν εκπαιδευμένοι στα όπλα;
Βεβαίως. Εγώ και κάποιοι από τους άλλους, που πήραμε μέρος στις επιχειρήσεις της Επισκοπής και του Λόγγου, είχαμε εκπαιδευτεί επί έξι μήνες στην Κύπρο. Η εκπαίδευση γινόταν στο Σταυροβούνι, όπου έδρευε η 33η μοίρα καταδρομών, και την ευθύνη είχε Έλληνας ταγματάρχης. Ήταν πολύ σκληρή. Εκπαιδευόμασταν στον ανορθόδοξο πόλεμο, στα όπλα, τα εκρηκτικά, ως και πτώσεις από ελικόπτερο κάναμε. Γι' αυτό, όπως σας είπα νωρίτερα, τους αστυνομικούς που μας συνέλαβαν ήταν για μας ένα παιχνιδάκι, αν το θέλαμε, να τους εξουδετερώσουμε.

Και πώς βρεθήκατε στην Κύπρο;
Μέσω του Εθνικού Ιδρύματος Υποδοχής και Αποκατάστασης Παλιννοστούντων Ομογενών Ελλήνων (ΕΙΥΑΠΟΕ), του οποίου πρόεδρος ήταν τότε ο πρώην και σημερινός υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου, Χρήστος Ιακώβου. Το ΕΙΥΑΠΟΕ λειτουργούσε ως προκάλυμμα: με προκάλυμμα την εκπαίδευση ομογενών από τη Βόρειο Ήπειρο σε διάφορα επαγγέλματα, όπως ηλεκτρολόγος, υδραυλικός, ψυκτικός κ.ά., μετέφερε περισσότερους από διακόσιους νέους στην Κύπρο, μεταξύ των οποίων ήμουν και εγώ, με σκοπό, όταν μάθουμε την τέχνη, να επιστρέψουμε για να ζήσουμε στην Αλβανία.

Στην πορεία, επέλεξαν πενήντα από εμάς, τους πιο συνειδητοποιημένους πατριώτες, και μας καθοδηγούσε ένας Έλληνας ταγματάρχης. Στόχος ήταν να εκπαιδευτούμε καλά στα όπλα, ούτως ώστε, όταν φτάσει η ώρα, να είμαστε έτοιμοι να πολεμήσουμε για την απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου. Μας έλεγαν ακόμη πως, αν χρειαστεί, θα αποτελέσουμε ειδικό τμήμα που θα πολεμήσει για την εκδίωξη των Τούρκων από την Κύπρο.

Οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες γνώριζαν για την ύπαρξη της ΜΑBH;
Μάλλον. Όταν μας έπιασαν, μας παρακαλούσαν να τους πούμε πού είχαμε κρυμμένα τα όπλα, γιατί, όπως μας έλεγαν, παίζουν τα κεφάλια τους οι ανώτεροi τους. Εκ των υστέρων υπήρξαν κάποιες υπόνοιες ότι δυο γυναίκες της ΜΑΒΗ είχαν σχέσεις με την Ε.Υ.Π., αλλά αυτό δεν αποδείχθηκε ποτέ. Οι γυναίκες εκείνες έμεναν σ' ένα διαμέρισμα-γιάφκα στο Κολωνάκι, που ανήκε στην πραγματικότητα στην Ε.Υ.Π., και αυτό προκαλεί υποψίες. Οι αλβανικές μυστικές υπηρεσίες πάντως γλεντούσαν στο ΕΙΥΑΠΟΕ και άλλους συλλόγους Βορειοηπειρωτών, μέσω δικών μας χαφιέδων και προδοτών. Γι' αυτό σας είπα ότι τέτοιοι άνθρωποι ήταν στόχοι μας.

Πηγή

Η ταυτοποίηση του «Φάνη»

Ποιος είναι όμως αυτός ο «Φάνης», που εξομολογήθηκε εν έτει 2009 όλα τα παραπάνω στον διακεκριμένο δημοσιογράφο; Μας το αποκαλύπτει άθελά του ο ίδιος, όταν εξιστορεί τη σύλληψη του ίδιου και των συντρόφων του το 1995:

«Είχαμε δυο αυτοκίνητα, ένα ΙΧ και μια κλούβα, στην οποία είχαμε κρυμμένα τα όπλα. Μας έκαναν σινιάλο να σταματήσουμε, αλλά εμείς τους αγνοήσαμε. Λίγο προτού φτάσουμε στο Δελβινάκι, πέσαμε σε μπλόκο. […] Μας πλησίασαν δύο αστυνομικοί με προτεταμένα όπλα και άλλοι τέσσερις ήταν πιο πίσω για κάλυψη. […] Ενας από εμάς, ο συνοδηγός του ΙΧ, με μια αστραπιαία κίνηση άρπαξε το πιστόλι του ενός από τους αστυνομικούς και εγώ στο πίσω κάθισμα όπλισα αμέσως το καλάσνικοφ» (σ.132).

Ας έρθουμε τώρα στα επίσημα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης των «παιδιών της ΜΑΒΗ» (όπως τους αποκαλούσε κατόπιν εορτής ο συνήγορός τους) τον Φεβρουάριο του 1997. Σύμφωνα με τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και τις απολογίες των ίδιων των κατηγορουμένων, οι τελευταίοι έπεσαν σε μπλόκο της ΕΛ.ΑΣ. ενώ κυκλοφορούσαν μέσα στη νύχτα στα ελληνοαλβανικά σύνορα με δυο οχήματα –ένα Ι.Χ. κι ένα εταιρικό βαν. Σύμφωνα με τις καταθέσεις των αστυνομικών που τους συνέλαβαν, τα όπλα της ομάδας βρέθηκαν στο Ι.Χ. (σ.22, 24, 26 & 27) το οποίο οδηγούσε ο έφεδρος αξιωματικός Γιώργος Αναστασούλης. «Είπα εγώ στο Ι.Χ. Αλτ και ο Αναστασούλης όταν βγήκε είπε είμαι συνάδελφος» κατέθεσε χαρακτηριστικά ο αστυνομικός Ι.Π. «Είδα μια ταυτότητα στρατιωτική. Κάναμε έλεγχο και είδαμε ότι είχαν έξι καλάσνικοφ και δύο πιστόλια. Οι σφαίρες ήταν σε γεμιστήρες. […]. Δεν ρωτήσαμε τίποτα. Είμαστε δυο και αυτοί τρεις, είδαμε και τα όπλα. […] Στο άλλο αυτοκίνητο φορτηγάκι είχαν φόρμες στρατιωτικές, άρβυλα» (σ.24). Τις λεπτομέρειες αυτές επιβεβαίωσε ο συνάδελφός του Χ.Τ.: «Στις 2 τη νύχτα κάναμε μπλόκο και σταμάτησε πρώτα το φορτηγάκι και μετά από λίγο το Ι.Χ. αυτοκίνητο. Ο 1ος κατηγορούμενος Αναστασούλης μας είπε ότι ήταν στρατιωτικός, μας έδειξε μια ταυτότητα και είπε ότι έχει όπλα τα οποία είναι δικά του. Αυτοί ήταν τρεις και εμείς δύο» (σ.27).

Η ταυτότητα των τριών επιβατών του Ι.Χ. αποκαλύπτεται από την απολογία του οδηγού του, που προσπάθησε ν’ απαλλάξει τους συνεπιβάτες του από κάθε ευθύνη για τα όπλα (που, όπως ισχυρίστηκε, είχε βρει ο ίδιος λίγο νωρίτερα περπατώντας στο δάσος): «Στην επιστροφή πήρα μαζί μου τον Κούτουλα και τον Μπελέρη αλλά δεν τους είπα τίποτα [για τα όπλα]. Ξέροντας ότι είναι Βορειοηπειρώτες και έχουν ευαισθησία σε τέτοια θέματα δεν τους είπα τίποτα για να μην τρομοκρατηθούν. Θεώρησα καλό να μην το πω. Δεν ήξερα πώς θα αντιδράσουν» (σ.48). Για τη διάταξη των τριών επιβατών μέσα στο Ι.Χ. εξίσου αποκαλυπτικός ήταν πάλι στη δική του απολογία ο Μπελέρης: «Ξεκινήσαμε να επιστρέψουμε. Μπήκα στο αυτοκίνητο του Αναστασούλη, διότι κρύωνα. Καθόμουν πίσω και ξαφνικά ένα αυτοκίνητο μας ακολουθούσε με σβηστά τα φώτα. […]. Σταματήσαμε και ήρθαν κάποιοι με όπλα και μας σημάδευαν. […] Το Ι.Χ. του Αναστασούλη ήταν ένα SEAT άσπρο τετραθέσιο» (σ.62-63).

Αρκεί μια απλή αντιπαραβολή αυτών των απολογιών και καταθέσεων με την αφήγηση του «Φάνη», για την ταυτοποίηση αυτού του τελευταίου δίχως την παραμικρή αμφιβολία: ο «Φάνης», ο μόνος από τους τρεις επιβάτες του επίμαχου Ι.Χ. που καθόταν στο πίσω κάθισμα, δεν είναι άλλος από τον σημερινό ευρωβουλευτή της Ν.Δ., Φρέντη Μπελέρη.

https://www.efsyn.gr/themata/kryfa-hart ... irobombida

[Τλαξκαλτέκος]

Νομίζω ναι. Είναι φανερό μυστικό πως ο Μπελέρη σχετιζόταν με την ΜΑΒΗ. Το έλεγαν εξάλλου και πριν τις ευρωεκλογές κάποιοι Ζαίοι, αλλά δεν τους έδιναν ιδιαίτερη σημασία γιατί ο Μπελέρη είχε καταστεί εθνικό σύμβολο.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Yποπροξενείο Αργυροκάστρου προς Υπουργείο Εξωτερικών

Α.Γ.Ε., 1927, Α/2, αρ. 7225

Ἐν ̓Αργυροκάστρῳ, τῇ 16ῃ Μαΐου 1927

… ̓Από ἀπόψεως ἐθνικοῦ φρονήματος ἐπιτραπήτω μοι νά παρατηρήσω τά ἑξῆς: Ἐν ̓Αργυροκάστρῳ ὁ πληθυσμός είναι κατά μέγα μέρος μουσουλμανικός - ἐπί 12.000 κατοίκων εἶναι ζήτημα ἄν οἱ 1.200 εἶναι χριστιανοί. Ἡ πόλις τοῦ Αργυροκάστρου ἀνέκαθεν ἐθεωρεῖτο ὡς χαλκεῖον κακῶν χαρακτήρων καί πάσης μηχανορραφίας, οἱ δέ ἡμέτεροι ὁμογενεῖς ὑποστάντες τήν τριβήν ἐκ τῆς διαβιώσεως ἐν αὐτῇ, πτωχοί κατά μέγα μέρος, ἀποτεθαρρημένοι, πολλά ἰδόντες καί παθόντες κατά τάς ἀλλεπαλλήλους πολιτικάς μεταβολάς τῆς τελευταίας δεκαπενταετίας καί παντοῖα ἤδη μηχανευόμενοι πρός πορισμόν τῶν πρός τό ζῆν, μετά δυσκολίας πλέον συγκρατοῦσιν ἐν λανθανούσῃ καταστάσει ἴχνη ἐθνικῆς ἰδέας ἐν αὐτοῖς ἐξαιρέσει ἐλαχίστων καί τούτων οὐχί ἄνευ συμφέροντος ἀποβλεπόντων πρός ἡμᾶς. Πολλοί τούτων πολλάκις ταξειδεύοντες εἰς Ελλάδα μεταβάλλονται ἀποτόμως εἰς ἐνθέρμους πατριώτας, κοπτόμενοι ὑπέρ τῆς ἑλληνικῆς ἰδέας καί οὐδέν ἄλλο ἐπιδιώκοντες εἰμή πῶς διπλῆν νά ἔχωσι τήν θύραν –γνωστοῦ ὄντος ὅτι ἡ Ἑλλάς, μεγαλειτέρα τῆς ̓Αλβανίας, εὐκολώτερον θά συνετήρει τροφίμους τοῦ προϋπολογισμοῦ– πρόθυμοι δέ πάλιν εἰς ἀπηνεῖς διώκτας νά ἐξελιχθῶσιν ὅταν συμφέρον τι ἐπιτάσσει τοῦτο.

Σχετικά με το Αργυρόκαστρο, ο Κοσμάς Θεσπρωτός και Αθανάσιος Ψαλλίδας στο Γεωγραφία Αλβανίας και Ηπείρου, σ.64-5, αναφέρει: «Το Αργυρόκαστρο ήτοι η επαρχία της Δρυϊνουπόλεως, συνορεύει με την Πρεμετή, την Πωγωνιανήν, το Δέλβινον, την Λιαπουριάν και την Τοσκηριάν, από την οποία και ξεχωρίζεται με την Βιώσαν. Ολόγυρά της έχει υψηλότατα βουνά, και εις την μέσην μία κοιλάδα η πεδιάδα έχουσα μάκρος υπέρ τις δέκα ώρες και πλάτος ως μίαν και μισήν, και ποτίζεται αυτή η ευφορωτάτη και ωραία πεδιάδα από τρία ποταμάκια. Από το ποταμάκι το οποίον καταβαίνει από την Λάκκαν Αργυροκάστρου, ανατολικά του χωριού Κακκαβιάς, από το ποταμάκι όπουοπού κατεβαίνει από Σωπικήν Πωγωνιανής και απερνά δυτικά υποκάτω εις το χωρίον Λάμποβο πλησίον Λιμποχόβου, και από το ποταμάκι όπου κατεβαίνει από το Καρδίκι. Τα χωριά αυτής της επαρχίας καθώς και Αργυροκάστρου και Λιμπόχοβου, είναι όλα εις τα ριζά των βουνών, ένθεν και ένθεν εις σχήμα αμφιθεάτρου, και σχεδόν ξέμακρα το εν του άλλου, που μισήν ώραν και που τέταρτον της ώρας, αρχίζοντας από την Λάκκαν, από το χωριόν Λάβδανη και Κουρεμάδι, βόρεια, ως εκτείνεται το βουνό Σωτήρα, Σελλιό, Πέπελη, Βαδίνου, Καστάνιανη, Κακκαβιά, Λόγγος, Μπόδριστα, Μπουλιαράτες, Ζερβάτες, Γεωργουτζάτες, Γκάρπισι, Λουγκανοί, Φραστανά, Τεριαχάτες, Γορίτζα, Χάσκοβο, Δουβιανή, Γοραντζή, Σοφράτικα, Δερβιτζάνη, Λαζαράτες, Κολοριτζή, Αργυρόκαστρο και καθεξής ως το Τεπελένι. Όλα τα άνω χωριά ως την Δερβιτζάνην είναι Γραικοί χριστιανοί, εκτός δύο μόνον και Γραικικά ομιλούν. Το δε Αργυρόκαστρον και Ρίζα Λιντζουριά και Ζαγοριά ομιλούν την Αλβανικήν διάλεκτον, και Τούρκοι και χριστιανοί εισίν Αλβανοί». (Αθανασίου Ψαλλίδα1964:66)
https://oreinografies.wordpress.com/201 ... νιανής-ύψ/

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

[Τλαξκαλτέκος]

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Yποπροξενείο Αργυροκάστρου προς Υπουργείο Εξωτερικών

Α.Γ.Ε., 1927, Α/2, αρ. 7225

Ἐν ̓Αργυροκάστρῳ, τῇ 16ῃ Μαΐου 1927

… ̓Από ἀπόψεως ἐθνικοῦ φρονήματος ἐπιτραπήτω μοι νά παρατηρήσω τά ἑξῆς: Ἐν ̓Αργυροκάστρῳ ὁ πληθυσμός είναι κατά μέγα μέρος μουσουλμανικός - ἐπί 12.000 κατοίκων εἶναι ζήτημα ἄν οἱ 1.200 εἶναι χριστιανοί. Ἡ πόλις τοῦ Αργυροκάστρου ἀνέκαθεν ἐθεωρεῖτο ὡς χαλκεῖον κακῶν χαρακτήρων καί πάσης μηχανορραφίας, οἱ δέ ἡμέτεροι ὁμογενεῖς ὑποστάντες τήν τριβήν ἐκ τῆς διαβιώσεως ἐν αὐτῇ, πτωχοί κατά μέγα μέρος, ἀποτεθαρρημένοι, πολλά ἰδόντες καί παθόντες κατά τάς ἀλλεπαλλήλους πολιτικάς μεταβολάς τῆς τελευταίας δεκαπενταετίας καί παντοῖα ἤδη μηχανευόμενοι πρός πορισμόν τῶν πρός τό ζῆν, μετά δυσκολίας πλέον συγκρατοῦσιν ἐν λανθανούσῃ καταστάσει ἴχνη ἐθνικῆς ἰδέας ἐν αὐτοῖς ἐξαιρέσει ἐλαχίστων καί τούτων οὐχί ἄνευ συμφέροντος ἀποβλεπόντων πρός ἡμᾶς. Πολλοί τούτων πολλάκις ταξειδεύοντες εἰς Ελλάδα μεταβάλλονται ἀποτόμως εἰς ἐνθέρμους πατριώτας, κοπτόμενοι ὑπέρ τῆς ἑλληνικῆς ἰδέας καί οὐδέν ἄλλο ἐπιδιώκοντες εἰμή πῶς διπλῆν νά ἔχωσι τήν θύραν –γνωστοῦ ὄντος ὅτι ἡ Ἑλλάς, μεγαλειτέρα τῆς ̓Αλβανίας, εὐκολώτερον θά συνετήρει τροφίμους τοῦ προϋπολογισμοῦ– πρόθυμοι δέ πάλιν εἰς ἀπηνεῖς διώκτας νά ἐξελιχθῶσιν ὅταν συμφέρον τι ἐπιτάσσει τοῦτο.

Σχετικά με το Αργυρόκαστρο, ο Κοσμάς Θεσπρωτός και Αθανάσιος Ψαλλίδας στο Γεωγραφία Αλβανίας και Ηπείρου, σ.64-5, αναφέρει: «Το Αργυρόκαστρο ήτοι η επαρχία της Δρυϊνουπόλεως, συνορεύει με την Πρεμετή, την Πωγωνιανήν, το Δέλβινον, την Λιαπουριάν και την Τοσκηριάν, από την οποία και ξεχωρίζεται με την Βιώσαν. Ολόγυρά της έχει υψηλότατα βουνά, και εις την μέσην μία κοιλάδα η πεδιάδα έχουσα μάκρος υπέρ τις δέκα ώρες και πλάτος ως μίαν και μισήν, και ποτίζεται αυτή η ευφορωτάτη και ωραία πεδιάδα από τρία ποταμάκια. Από το ποταμάκι το οποίον καταβαίνει από την Λάκκαν Αργυροκάστρου, ανατολικά του χωριού Κακκαβιάς, από το ποταμάκι όπουοπού κατεβαίνει από Σωπικήν Πωγωνιανής και απερνά δυτικά υποκάτω εις το χωρίον Λάμποβο πλησίον Λιμποχόβου, και από το ποταμάκι όπου κατεβαίνει από το Καρδίκι. Τα χωριά αυτής της επαρχίας καθώς και Αργυροκάστρου και Λιμπόχοβου, είναι όλα εις τα ριζά των βουνών, ένθεν και ένθεν εις σχήμα αμφιθεάτρου, και σχεδόν ξέμακρα το εν του άλλου, που μισήν ώραν και που τέταρτον της ώρας, αρχίζοντας από την Λάκκαν, από το χωριόν Λάβδανη και Κουρεμάδι, βόρεια, ως εκτείνεται το βουνό Σωτήρα, Σελλιό, Πέπελη, Βαδίνου, Καστάνιανη, Κακκαβιά, Λόγγος, Μπόδριστα, Μπουλιαράτες, Ζερβάτες, Γεωργουτζάτες, Γκάρπισι, Λουγκανοί, Φραστανά, Τεριαχάτες, Γορίτζα, Χάσκοβο, Δουβιανή, Γοραντζή, Σοφράτικα, Δερβιτζάνη, Λαζαράτες, Κολοριτζή, Αργυρόκαστρο και καθεξής ως το Τεπελένι. Όλα τα άνω χωριά ως την Δερβιτζάνην είναι Γραικοί χριστιανοί, εκτός δύο μόνον και Γραικικά ομιλούν. Το δε Αργυρόκαστρον και Ρίζα Λιντζουριά και Ζαγοριά ομιλούν την Αλβανικήν διάλεκτον, και Τούρκοι και χριστιανοί εισίν Αλβανοί». (Αθανασίου Ψαλλίδα1964:66)
https://oreinografies.wordpress.com/201 ... νιανής-ύψ/

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Έχεις βρει τίποτα για τους Άγιους Σαράντα ;