Ραν ταν πλαν έγραψε:nemo έγραψε:οταν θελετε να μιλησετε για ιστορια αρχιζετε απο τα γεγονοτα και αφηστε να μιλησουν αυτα
Τα γεγονότα έχουν ''μιλήσει'', έχουν καταγραφεί και όσο κι αν διαστρεβλωθούν (ή όσο κι αν διαστρεβλώθηκαν τα τελευταία 70 χρόνια) η αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί.
Και αυτή η αλήθεια είναι ότι η σάρα η μάρα και το κακό συναπάντημα συμμάχησαν εναντίον του ελληνικού λαού, και όχι μόνο εναντίον του ΚΚΕ-ΕΑΜ που τον εκπροσωπούσε, ώστε να διασφαλίσουν τα διάφορα συμφέροντα τους.
Αυτό που ήθελαν το περιγράφει ο χουνταίος Παναγιώτης Πιπινέλης με πλήρη σαφήνεια στα απομνημονεύματα του.
«Μετά τις αποφάσεις της Τεχεράνης αποφασίστηκε η καταπολέμησις του ΕΑΜ διά προσελκυσμού, διαβρώσεως και υπονομεύσεως...
Αφού η πραγματική εξουσία εν Ελλάδι είχε κατ' ανάγκην περιέλθει εις χείρας των κομμουνιστών, έπρεπε να γίνει προσπάθεια "πολιτικής λύσεως", συνεργασίας δηλαδή μετά των κομμουνιστών και συν τω χρόνω εκτοπίσεώς των».
Και όταν αυτή η τακτική δεν τους βγήκε όπως θα ήθελαν κατασκεύασαν τα ''Δεκεμβριανά'' που και πάλι δεν τους βγήκαν όπως τα ήθελαν και γι' αυτό κατάσφαξαν κόσμο και κοσμάκη για δυο χρόνια ώστε να κατασκευάσουν τον ''εμφύλιο'' και να καταφέρουν στο τέλος το 1949 να νικήσουν με το στρατό του στρατηγού Τζέιμς Βαν Φλιτ (όπως του είπε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος όταν του παρουσίασε στρατιωτικό άγημα «Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας»).
αυτο αν ειναι αληθεια και γιατι να μην ειναι αφου μου ακουγεται λογικο και παλι σας κερδισαν τακτικα και στρατηγικά
και τι επρεπε να κανουν οταν το κκε εκανε αυτα που εκανε
Η κόκκινη βία στην Κατοχή πήρε διαφορετικές μορφές ανάλογα με τη χρονική περίοδο και τη
γεωγραφική τοποθεσία. Η γεωγραφική κατανομή της βίας φαίνεται να συνδέεται αναπόσπαστα με τη
φύση της εαμικής εξουσίας. Συχνά παραβλέπεται πως το ΕΑΜ δεν ήταν απλά μια αντιστασιακή
οργάνωση αλλά ένα κρατικό μόρφωμα. Από το 1943 και μετά, το ΕΑΜ κατέχει το μονοπώλιο της βίας
στο 70% περίπου του ελλαδικού χώρου. Στο χώρο αυτόν, που περιλαμβάνει κυρίως ορεινές
περιοχές, το ΕΑΜ λειτουργεί ως κρατική εξουσία, ασκώντας τις βασικές κρατικές λειτουργίες της
φορολόγησης, της στρατολογίας και της άσκησης δικαιοσύνης. Στα πλαίσια της εξουσίας αυτής, η βία
ασκείται διακριτικά και επιλεκτικά` οι διαστάσεις που παίρνει είναι περιορισμένες. Όπου όμως η
εξουσία αυτή αμφισβητείται, κυρίως από τους ένοπλους σχηματισμούς συνεργατών των Γερμανών, η
εαμική βία αποκτά μαζικότερες διαστάσεις. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τη μαύρη βία και
επιβεβαιώνει τη διαλεκτική σχέση μαύρης και κόκκινης βίας. Όπου η εξουσία των κατακτητών και των
συνεργατών τους δεν αμφισβητείται ένοπλα η μαύρη βία παραμένει διακριτική και περιορισμένη.
Όπως παρατήρησε πολύ εύστοχα ο Α. Στίνας: «Υπήρχαν στη χώρα περιοχές που δεν γνώρισαν αυτή
την κτηνωδία των αρχών κατοχής, με τη μορφή σφαγών, μαζικών εκτελέσεων, εμπρησμών χωριών;
Ασφαλώς υπήρχαν. εκεί που δεν υπήρχαν αντάρτες.
Η χρονική κατανομή της βίας φαίνεται πως σχετίζεται επίσης με την αμφισβήτηση της εαμικής
εξουσίας. Στην πρώτη φάση (1942-1943), η εαμική βία είναι σποραδική και προσωποπαγής. Στόχος
της είναι η συμβολική νοηματοδότηση της νέας εξουσίας. Αφορά κυρίως γνωστούς συνεργάτες του
κατακτητή, ληστές και κλέφτες, και γενικά περιθωριακά στοιχεία. Όπως έχει γράψει ο Γιώργος
Μαργαρίτης: «Έπρεπε να εκτελεστεί τουλάχιστον ένας προδότης. Όταν τέτοιος δεν υπήρχε, τότε
έπρεπε να κατασκευαστεί, καθώς η πράξη κρινόταν απαραίτητη. Την ανάγκη αυτή την πλήρωσαν
αρκετές φορές γραφικοί τύποι ή καθυστερημένα διανοητικά άτομα που έκαναν άθελα τους τον κλόουν
στους Ιταλούς για την εξααφάλίση κάποιου ξεροκόμματου». Σε πολλές περιπτώσεις, η βία αυτή
στοχεύει σε γυναίκες που κατηγορούνται για σχέσεις με ξένους στρατιώτες. Για παράδειγμα, η
εφημερίδα Ελευθερωτής του ΕΑΜ Πελοποννήσου αναφέρει την περίπτωση της Λουίζας Τζέμου από
τα Μαζέικα, η οποία «για τη στάση της που δεν ήταν καθόλου ελληνοπρεπή, καταδικάστηκε στην
ποινή του δημοσίου στιγματισμού διά της αποκοπής των μαλλιών της». Η βία αυτή, που σε μεγάλο
βαθμό έχει συνδεθεί με τη δράση και την προσωπικότητα του Άρη Βελουχιώτη, είναι δημόσια και
συνήθως απαιτεί συλλογική συμμετοχή: οι εκτελέσεις γίνονται στο κέντρο του χωριού και με
συμμετοχή των κατοίκων, η στάση των οποίων είναι συχνά συνάρτηση της ταυτότητας του θύματος:
θετική όταν εκτελείται κάποιος κλέφτης ή «επαγγελματίας» καταδότης και αρνητική όταν το θύμα
θεωρείται πως υπέπεσε σε κάποιο παράπτωμα ήσσονος σημασίας που θα δικαιολογεί ποινή
θανάτου. Η βία αυτή, περιστασιακή και αποκεντρωμένη, θα γίνει συχνά αντικείμενο κριτικής από το
ΚΚΕ, που θα προσπαθήσει να την περιορίσει.
Στη δεύτερη φάση (1943-1944) η κατοχική κόκκινη βία αλλάζει μορφή και μετατρέπεται σε
συγκεντρωτική, απρόσωπη, γραφειοκρατική και μαζική. Μεταλλάσσεται, με άλλα λόγια, από «θερμή»
σε «ψυχρή», βία. Δίνεται πλέον γραμμή για την άσκησή της από τα κορυφαία όργανα πιο ΚΚΕ τόσο
σε εθνικό επίπεδο όσο και σε περιφερειακό επίπεδο. Αρχικά, στρέφεται εναντίον όλων όσων
εντάσσονται στα Τάγματα Ασφαλείας (και σε ανάλογα σχήματα) και εναντίων των οικογενειών τους. Ο
τόνος που χαρακτηρίζει το λόγο του ΕΑΜ και του ΚΚΕ δεν αποτελεί ρητορική υπερβολή. Ενδεικτικό
του κλίματος της περιόδου είναι απόσπασμα από το κεντρικό άρθρο του Οδηγητή (8 Φεβρουαρίου
1944). «Οργάνου της Περιφερειακής Κομμουνιστικής Οργάνωσης Αχαΐας» με τίτλο «Οι Έλληνες με
την Ελλάδα, οι προδότες με την Γκεσταπό. Τα Τάγματα Αλητείας»: «Γι΄ αυτό και τους προειδοποιούμε
για τελευταία φορά να φύγουν. Διαφορετικά θα τους εξοντώσουμε, θα κάψουμε τα σπίτια τους και θα
τους ξεκληρίσουμε όλο τους το σόϊ. Ελαλήσαμε και αμαρτία δεν θα έχουμε για ό,τι θα γίνει από δω και
πέρα». 0 διαχωρισμός ανάμεσα σε πατριώτες και προδότες παίρνει μεγάλες διαστάσεις και διακρίνει
ακόμα και το λόγο που απευθύνεται στα παιδιά, όπως δείχνει η ανάγνωση του αναγνωστικού του
ΕΑΜ.
Στη δεύτερη φάση, στόχο αποτελούν όχι μόνο εκείνοι που έχουν σχέσεις με τους ένοπλους
συνεργάτες αλλά και όσοι αμφισβητούν (με λόγια περισσότερο παρά με πράξεις) την εξουσία του
ΕΑΜ και οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως «αντιδραστικοί». Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει εσωτερική
έκθεση του ΚΚΕ: «από το Δεκέμβρη [1943] μπήκε η θέση "αντιδραστικοί" που έπρεπε να
ξεπατωθούν». Δεν έχουμε δηλαδή σε καμιά περίπτωση να κάνουμε με περιστασιακές περιπτώσεις <-
σφαλμάτων» και «υπερβάσεων» , αλλά με ένα προσεκτικά διατυπωμένο πρόγραμμα βίας που
εκπορεύεται από το κέντρο και μεταβιβάζεται ως το τελευταίο χωριό μέσω του μηχανισμού του ΚΚΕ,
όπου και μπαίνει σε εφαρμογή . Οι εκτελέσεις δε γίνονται πλέον από αντάρτες του ΕΛΑΣ αλλά από
μέλη της ΟΠΛΑ, μακριά από το βλέμμα των κατοίκων, σε ειδικά διαμορφωμένους απροσπέλαστους
χώρους και μετά από περιόδους κράτησης σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στρέφεται όχι τόσο εναντίον των «προδοτών», αλλά κυρίως εναντίον των «αντιδραστικών».Σε ορισμένες περιπτώσεις η
κόκκινη βία παίρνει το χαρακτήρα αδιάκριτων αντιποίνων εναντίον χωριών που συνεργάζονται με τα
Τάγματα Ασφαλείας ή υποστηρίζουν ένοπλες ομάδες συνεργατών. Στις περιπτώσεις αυτές, τα θύματα
δεν είναι απλώς άμαχοι άνδρες αλλά και γυναικόπαιδ
