Διάφορα Θέματα και Ιστορίες.

[Τλαξκαλτέκος]

Μήπως γνωρίζεις κανένα βιβλίο για την ιστορία του αντιμοναρχικού κινήματος στην Ελλάδα;

Δεν γνωρίζω κάτι. :

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Οι Ελληνορουμανικές σχέσεις (1921-1939)

Η Ελλάδα και η Ρουμανία διατήρησαν τις φιλικές τους σχέσεις, συνεχίζοντας την παράδοση του Δευτέρου Βαλκανικού Πολέμου. Οι φιλικοί δεσμοί επεβεβαιώθηκαν το 1921 μέσω του γάμου της κόρης του βασιλέως των Ελλήνων Κωνσταντίνου Α ́, Ελένης, με τον ατίθασο Κάρολο Β ́, όπως και μέσω του γάμου του Γεωργίου Β ́ με την κόρη του Φερδινάνδου, την Ελισάβετ. Η Ρουμανία συμπαραστάθηκε διπλωματικά στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια των εργασιών της Συνδιάσκεψης της Λωζάνης σχετικά με το ζήτημα της Δυτικής Θράκης. Όταν κατά το πρώτο ήμισυ του 1923 η Ελλάδα εξέταζε σοβαρά το ενδεχόμενο να προσχωρήσει στη Μικρή Αντάντ, η Ρουμανία στήριξε την επιλογή αυτή του υπουργού Εξωτερικών Απόστολου Αλεξανδρή, διότι θα ενισχυόταν περισσότερο το αντιβουλγαρικό μέτωπο. Αντίθετη στην προσχώρηση της Ελλάδας στη Μικρή Αντάντ ήταν η Τσεχοσλοβακία του Προέδρου Τόμας Μάζαρυκ, φοβούμενη τη «βαλκανιοποίησή της» και την κληρονόμηση της ελληνοτουρκικής διαφοράς. Το Κουτσοβλαχικό ζήτημα είχε χάσει τη δυναμική του, παρόλο που η Ρουμανία, εκμεταλλευόμενη την εγκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων στη Μακεδονία μετά το 1922 και τη μετατροπή των βοσκοτόπων σε καλλιεργήσιμη γη, υποκινούσε τους δυσαρεστημένους Βλάχους σε μετανάστευση στη Νότια Δοβρουτσά για να ενισχύσει εκεί το ρουμανικό στοιχείο σε βάρος του βουλγαρικού. Υπολογίζεται ότι στη δεκαετία του 1920 περίπου 2.000 οικογένειες Βλάχων (χωρίς όμως να βρουν εκεί την προπαγανδιζόμενη «γη της επαγγελίας) μετανάστευσαν στη Νότια Δοβρουτσά. Μετά το 1925 το μεταναστευτικό κύμα των Βλάχων προς τη Ρουμανία ανακόπηκε.

Στις 21 Μαρτίου 1928 ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος και ο Νικολάε Τιτουλέσκου υπέγραψαν στη Γενεύη ένα ελληνορουμανικό σύμφωνο μη επίθεσης και διαιτησίας. Καθώς διμερή ουσιαστικά προβλήματα δεν υπήρχαν, η πολιτική σημασία του συμφώνου σε διμερές επίπεδο ήταν περιορισμένη. Τα δύο κράτη δεσμεύονταν να απόσχουν από επιθετικές ενέργειες και να προσφύγουν στη διεθνή διαιτησία, αν στο μέλλον προέκυπταν διαφορές. Το Κουτσοβλαχικό ζήτημα και το ζήτημα της δεσμευθείσης το 1892 από το ρουμανικό κράτος περιουσίας του Ζάππα αποκλείσθηκαν από τη διεθνή διαιτησία ως παρελθοντικά ζητήματα. Το ελληνορουμανικό σύμφωνο που υπογράφτηκε υπό τις ευλογίες του Μουσουλίνι εξυπηρετούσε κυρίως την ελληνική εξωτερική πολιτική και μερικώς τα οικονομικά συμφέροντα της Ρουμανίας. Η αποτυχία επίλυσης των ελληνογιουγκοσλαβικών διαφορών μετά το 1924, τα εκκρεμή ελληνοβουλγαρικά ζητήματα, η μη επικύρωση των ελληνοαλβανικών συμφωνιών και το άλυτο ζήτημα των Τσάμηδων οδήγησαν την Ελλάδα σε απομόνωση στο βαλκανικό χώρο. Με την υπογραφή του ελληνορουμανικού συμφώνου μη επίθεσης και διαιτησίας η Ελλάδα εξήλθε από την απομόνωση και παρείχε στη Γιουγκοσλαβία το ελληνορουμανικό πρότυπο της διεθνούς διαιτησίας ως ένα πλαίσιο για την εξομάλυνση των ελληνογιουγκοσλαβικών διαφορών. Ταυτόχρονα, η Ρουμανία είχε την υπόσχεση της Ελλάδας ότι θα έχει στο μέλλον οικονομική διέξοδο στη Θεσσαλονίκη, όταν οι ρουμανικοί σιδηρόδρομοι συνδεθούν με τους γιουγκοσλαβικούς. Το ελληνορουμανικό σύμφωνο επέδρασε στην εξομάλυνση των ελληνογιουγκοσλαβικών διαφορών το 1928.

Η οικονομική κρίση του 1929 και η προστατευτική οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Μανίου με μια σειρά μέτρων κατά των ξένων έθεσαν επί τάπητος το φλέγον ζήτημα των ελληνικών κοινοτήτων της Ρουμανίας. Μετά το ανθελληνικό κίνημα του 1905 τα ελληνικά σχολεία και οι ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες της Ρουμανίας είχαν απωλέσει το καθεστώς του νομικού προσώπου. Ισχυρό πλήγμα είχε επίσης υποστεί και η ελληνική ναυσιπλοΐα στον Δούναβη μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι ξένοι αποκλείονταν επίσης από την άσκηση ορισμένων επαγγελμάτων που απαγόρευε την εγκατάσταση νέων αλλοδαπών στη χώρα. Στις αρχές του 1930 ψηφίστηκε ρουμανικός νόμος Ρουμανία και διέκρινε τους ήδη εγκατεστημένους σε δύο κατηγορίες. Όσοι εγκαταστάθηκαν πριν από το 1914 θα λάμβαναν άδεια οριστικής παραμονής, όσοι εγκαταστάθη καν μετά το 1914 θα υφίσταντο συνεχή ανανέωση της άδειας παραμονής τους. Τα άτομα αυτά θα απειλούνταν με απέλαση, αν υπήρχε ανεργία στον επαγγελματικό τους κλάδο. Ο νόμος αυτός προκάλεσε μεγάλη ανησυχία στις ελληνικές κοινότητες. Ο Ελληνισμός της Ρουμανίας ενισχυόταν με τη συνεχή μετανάστευση (κυρίως από την Ήπειρο), και ένα πιθανό κλείσιμο των συνόρων της Ρουμανίας σε νέους Έλληνες συνιστούσε εξάλειψη της βασικής πηγής ανανέωσής του.

Μετά από συνεχείς διαβουλεύσεις η κυβέρνηση του φιλέλληνα Ρουμάνου ιστορικού και βαλκανιολόγου Νικολάε Ιόργκα εξαίρεσε τους Έλληνες από την εφαρμογή του νόμου. Στις 11 Αυγούστου 1931 ο Ιόργκα και ο Έλληνας πρέσβης στο Βουκουρέστι, Κωνσταντίνος Κόλλας, υπέγραψαν συμφωνία εμπορίου, σύμβαση εγκατάστασης με την οποία ρυθμίζονταν οριστικά τα ζητήματα εγκατάστασης και άσκησης επαγγέλματος των Ελλήνων της Ρουμανίας και ειδική σύμβαση που ρύθμιζε το ζήτημα της αναγνώρισης των ελληνικών κοινοτήτων, σχολείων και εκκλησιών της Ρουμανίας ως νομικών προσώπων. Έτσι, επαναλειτούργησαν τα ελληνικά σχολεία και οι ελληνικές εκκλησίες της Ρουμανίας. Ο Βενιζέλος, επισκεπτόμενος λίγες ημέρες αργότερα τη Σινάια της Ρουμανίας (19-22 Αυγούστου 1931), εξήρε την ελληνορουμανική φιλία, αλλά δεν κατόρθωσε να πείσει τη Ρουμανία να συγκροτήσει με την Ελλάδα ένα κοινό μέτωπο στο ζήτημα των βουλγαρικών επανορθώσεων. Το θέμα δεν επηρέασε τις ελληνορουμανικές σχέσεις, καθώς μετά το οριστικό τέλος των γερμανικών επανορθώσεων κανένας διεθνής φορέας δεν εξανάγκασε τη Βουλγαρία να συνεχίσει την καταβολή των επανορθώσεών της. Ελλάδα και Ρουμανία κατέβαλλαν στα επόμενα χρόνια κάθε προσπάθεια για τη διατήρηση της εδαφικής τους ακεραιότητας, της ουδερότητας και της αποφυγής της εμπλοκής τους σε έναν νέο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1939 ο Μεταξάς τάχθηκε κατά της εκχώρησης της Νότιας Δοβρουτσάς στη Βουλγαρία.

[Τλαξκαλτέκος]

Εθνολογικές ( στην πραγματικότητα θρησκευτικές ) αναφορές στους Χαιρετισμούς του Τιμίου Σταυρού .

Ὅπλον θεοχάλκευτον, ὁ θυρεός τῆς πίστεως,
κράτος τό ἀκράδαντον ἐν μάχαις, Σταυρέ Κυρίου,
χαῖρε ἡ δίστομος σπάθη τῶν πιστών , χαῖρε δί’
ἤς, Ἄγαρ κατασφάττεται , καί ἐγείρονται τρόπαια.

---------------------------------------------
Χαῖρε, φαιδρόν ἁπάντων ἀγλάϊσμα·
χαῖρε, υἱῶν τῆς Ἄγαρ φυγάδευμα.

Άγαρ/υιοί Άγαρ = Άραβες , Αγαρηνοί , Μουσουλμάνοι

----------------------------------

Χαῖρε, δί’ οὗ Χριστοφόροι σκιρτώσι
χαῖρε, δί’ οὐ Ἰουδαῖοι θρηνούσι.

Χαῖρε, Σταυρέ, Ἑβραίων ὁ ἔλεγχος
χαῖρε, πιστῶν ἀνθρώπων ὁ ἔπαινος.

Πέπτωκε τῶν δαιμόνων, ἡ παμβέβηλος φάλαγξ,
καί γένος τῶν Ἑβραίων ἠσχύνθη,
προσκυνούμενον τόν Σταυρόν παρά πάντων,
μετά πόθου βλέποντες, ἀεί δέ ἀναβλύζοντα
ἰάματα τοῖς ἐκβοῶσιν.

Ιουδαίοι, Εβραίοι = οι Ιουδαίοι που δεν δέχτηκαν τον χριστιανισμό


Ὄψεις χαῖρε ὁ κτιννύων, ἐν ἐρήμω βλεπόμενος
χαῖρε φῶς Κυρίου, τό φωτίζον πάντα τά περατα
χαῖρε ὁ σκόλοψ βαρβάρων, ἡ κατάλυσις, τῶν
ξοάνων τέ, καί Ἰουδαίων ἀπώλεια.

Χαῖρε, ὁ τῶν βαρβάρων τήν ὀφρύν καταβάλλων·
χαῖρε, ὁ τῶν ἀνθρώπων τάς ψυχάς περιέπων.

βάρβαροι = οι μη χριστιανοί



Χαῖρε, ράβδος ἡ ποντίσασα τόν Αἱγύπτιον στρατόν·
χαῖρε, αὖθις, ἡ ποτίσασα Ἰσραηλίτην λαόν.

Αιγύπτιος στρατός = ο αιγυπτικός στρατός που κυνηγούσε τους Ισραηλίτες κατά την Έξοδο
Ισαρηλίτης λαός = οι Ισραηλίτες κατά την Έξοδο απ' την Αίγυπτο

-----------------------------------------

Χαῖρε, Ἀμαλήκ νοητόν ὁ τροπούμενος
χαῖρε, Ἰακώβ ταῖς χερσί προτυπούμενος

Αμαλήκ = Αμαληκίτες. Νομαδικός . ληστρικός λαός του Σινά κα της Νότιας Παλαιστίνης. Τους νίκησαν οι Ισραηλίτες. Κατά την μάχη , ο Μωυσής , βοηθούμενος απ' τους Ααρών και Ωρ , σχηματίσε με τα χέρια του το σημείο του σταυρού προσευχόμενος. Επικράτησε να ονομάζεται "Αμαλήκ/Αμαληκίτης" ο κακός άνθρωπος και γενικά το Κακό.

[Τλαξκαλτέκος]

περιοδικό Στρατιωτική Ιστορία , τεύχος 67 , εκδόσεις Περισκόπιο , Κώστας Κλαδής, Επιχείρηση Χιονοστιβάδα - Η συμμαχική απόβαση στο Σαλέρνο ( 9-9-1943 )

Στις 20 Σεπτεμβρίου 1943 192 Βρετανοί από ένα σύνολο 1.500, οι οποίοι είχαν μεταφερθεί εσπευσμένα ως ενισχύσεις από τα στρατόπεδα της Αφρικής, στασίασαν όταν πληροφορήθηκαν ότι δεν θα τοποθετηθούν πάλι στις παλιές τους μονάδες . Μεταφέρθηκαν στην Αφρική και καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές , οι οποίες τους χαρίστηκαν όταν τελικά δέχτηκαν να παρουσιασθούν στις νέες τους μονάδες.

Γεώργιος Ζουρίδης , O πόλεμος Αμερικής - Μεξικού ( 1846 - 8 ) . Η αρχή του Αμερικανικού Επεκτατισμού.

Ο λιμός του 1842 στην Ιρλανδία ώθησε πολλούς φτωχούς να αναζητήσουν καλύτερη τύχη στις ΗΠΑ. Αποβιβάζονταν στη Νέα Υόρκη και την Λουιζιάνα και οδηγούνταν απ' τους αστυνομικούς σε μια μεγάλη αίθουσα . Εκεί κάθονταν στο πάτωμα έχοντας δίπλα τους τα φτωχικά τους υπάρχοντα. Έπειτα έρχονταν οι στρατολόγοι. Τους υπόσχονταν ως αμοιβή κατάταξης 12 δολάρια και μηνιαίο μισθό 7 δολάρια ( παραλείποντας να αναφέρουν ότι τα 3 δολάρια θα παρακρατούντο κάθε μήνα απ' τους ΗΠΑνούς σιτιστές για έξοδα ιματισμού , υγιεινή κ.λπ. ). Επιπλέον μετά την λήξη της πενταετούς θητείας ο απόστρατος θα λάμβανε ως δώρο από την ΗΠΑνική κυβέρνηση 160 εκτάρια γης και την ΗΠανική υπηκοότητα. Όσοι αρνούντο επιβιβάζονταν πάλι στα πλοία και επέστρεφαν στην Ευρώπη.

Η πειθαρχία στον ΗΠΑνικό στρατό ήταν αυστηρότατη. Ενώ το μαστίγωμα στον βρετανικό στρατό έτεινε να καταργηθεί , στον ΗΠΑνικό οι 50 - 100 ραβδισμοί αποτελούσαν συνηθισμένη τιμωρία.

Το 50 % του ΗΠΑνικού πεζικού αποτελούταν από μη ΗΠΑνούς ( Γερμανούς , Ελβετούς , Ιταλούς , Ιρλανδούς κ.α. ). Στο ιππικό υπηρετούσαν μόνο "καθαροί Αμερικανοί".

Μύθος είναι πως στον πόλεμο αυτό οι ΗΠΑνικές δυνάμεις ήταν λιγότερες απ' τις μεξικανικές. Αντίθετα 44.000 Μεξιανοί είχαν να αντιμετωπίσουν 102.000 ΗΠΑνούς ( 42.000 τακτικοί και 60.000 εθελοντές πολιτοφύλακες ).

Τις τελευταίες μάχες του πολέμου τμήμα του μεξικανικού πυροβολικού χειρίζονταν Ιρλανδοί λιποτάκτες απ' τον ΗΠΑνικό στρατό. Πολλοί από αυτούς είχαν υπηρετήσει και στο βρετανικό πυροβολικό και προκάλεσαν στους ΗΠΑνούς σημαντικές απώλειες.

Οι Μεξικανοί αξιωματικοί ήταν γενναίοι . αλλά τους έλειπε η στρατιωτική παιδεία , καθώς έπαιρναν τους βαθμούς τους με ευνοιοκρατία ή τους αγόραζαν ως πλούσιοι γαιοκτήμονες.

Οι Μεξικανοί ρωμαιοκαθολικοί ιερείς και καλόγριες ανέπτυξαν προπαγάνδα ανάμεσα στους Ιρλανδούς που υπηρετούσαν στον ΗΠΑνικό στρατό. Τους έλγαν πως ο πόλεμος είναι ληστρικός και άδικος και δεν θα έπρεπε αυτοί ως ρωμαιοκαθολικοί να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ΗΠΑνών προτεσταντών εις βάρος των Μεξικανών ομοθρήσκων τους. Παρομοίαζαν δε την ΗΠΑνική πολιτική εις βάρος του Μεξικού με αυτή των Βρετανών στην Ιρλανδία. Υπόσχονταν ακόμη στους Ιρλανδούς που θα λιποτακτούσαν 200 εκτάρια γης και σε αυτούς που θα κατατάσσονταν στον μεξικανικό στρατό άλλα 100 για κάθε έτος θητείας τους. Συνολικά λιποτάκτησαν απ' τον ΗΠΑνικό στρατό περίπου 6.000 Ιρλανδοί. Από αυτούς οι 800 κατατάχθηκαν στον μεξικανικό στρατό και συγκρότησαν το τάγμα του Αγίου Πατρικίου , το οποίο εντάχθηκε στο μεξικανικό πυροβολικό.

Κατά την άμυνα της Μονής του Τσουρουμπούσκο τα πυροβόλα των Ιρλανδών του τάγματος του Αγίου Πατρικίου προκάλεσαν φοβερές απώλειες στους ΗΠΑνούς . Κατά την ΗΠΑνική τελικά νίκη 80 Ιρλανδοί αιχμαλωτίστηκαν. Οι 30 από αυτούς στιγματίστηκαν στο μέτωπο με πυρωμένο σίδερο με το γράμμα D : Deserter = λιποτάκτης. Οι άλλοι 50 καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό. Οι μελλοθάνατοι θα στέκονταν όρθιοι με την θηλειά στον λαιμό μέχρι να καταληφθεί το φρούριο του Τσαπουλτεπέκ και να υψωθεί στον ιστό της η αστερόεσσα . Το τελευταίο πράγμα που θα έβλεπαν στη ζωή τους θα ήταν η ΗΠΑνική σημαία την οποία είχαν - κατά τους ΗΠΑνούς - ατιμάσει.

Το φρούριο της μεξικανικής στρατιωτικής σχολής του Τσαπουλτεπέκ υπεράσπιζε ένα μεξικανικό τάγμα και 200 μαθητές ηλικίας 13 - 16 ετών μαζί με τους καθηγητές τους ( 1847 ). Οι μαθητές αμύνθηκαν μέχρις ενός. Ένας 16χρονος μαθητής έπεσε τυλιγμένος με την μεξικανική σημαία. Σήμερα στο προάστιο της Πόλης του Μεξικού Σαν Ανχέλ υπάρχει ένα μνημείο για τους νεαρούς μαθητές που θυσιάστηκαν.

Με τη νίκη τους στον πόλεμο οι ΗΠΑ απέσπασαν απ' το Μεξικό μια τεράστια έκταση που αποτελεί σήμερα τις πολιτείες Τέξας , Αριζόνα , Νέο Μεξικό , Καλιφόρνια , Νεβάδα και Γιούτα. Για να χρυσώσουν το χάπι στους Μεξικανούς οι ΗΠΑ τους έδωσαν μια γενναία χρηματική αποζημίωση. Ο νεαρός γερουσιαστής των Ρεπουμπλικανών Αβραάμ Λίνκολν κατηγόρησε την χώρα του δημόσια στο Κογκρέσο ότι διεξήγαγε ένα ληστρικό και άδικο πόλεμο.

Μια μέρα του 1848 στην Πόλη του Μεξικού παρουσιάστηκε ενώπιον του ταγματάρχη Ρόμπερτ Λη ένας ατημέλητος υπολοχαγός με το όνομα Οδυσσέας Γκραντ. Ο Λη τον διέταξε να βγει απ' το δωμάτιο , να κουμπώσει το χιτώνιο , να ευπρεπισθεί και να επιστρέψει. Το επεισόδιο αυτό έμεινε χαραγμένο στη μνήμη του Γκραντ. 17 χρόνια αργότερα , στο τέλος του ΗΠΑνικού Εμφυλίου Πολέμου , ο Λη και ο Γκραντ συναντήθηκαν και πάλι στο δικαστικό μέγαρο του Απομάτοξ στη Βιρτζίνια , ως αρχιστράτηγοι και οι δύο πλέον, ο πρώτος των Νοτών και ο δεύτερος των Βορείων. Ο Γκραντ υπενθύμισε στο Λη το επεισόδιο στην Πόλη του Μεξικού. Ο κουρασμένος , πικραμένος και ηττημένος Λη δεν είχε όμως την διάθεση να θυμηθεί. Είχε έρθει μόνο για να υπογράψει την παράδοση των δυνάμεών του στο νικητή Γκραντ.

περιοδικό Στρατιωτική Ιστορία , τεύχος 48 , εκδόσεις Περισκόπιο , Παντελής Καρύκας

Ασσύριοι ( σημιτικής καταγωγής ) vs Ελαμίτες ( άγνωστης καταγωγής )
( Αραμαίοι -> σημιτικής καταγωγής )

[Τλαξκαλτέκος]

περιοδικός Στρατιωτική Ιστορία , τεύχος 48 , εκδόσεις Περισκόπιο
Ινδιάνοι πολεμιστές σε μινιατούρες.


[ Lakota ήθελε να γράψει και όχι Kakota. Μάλλον πάτησε κατά λάθος στο πληκτρολόγιο το "Κ" που είναι δίπλα στο "L" . ]

[ Το "Μοϊκανός" είναι κακή μετάφραση. Κανονικά λέγεται Μόχωκ ή Μοχώκ. Οι Μοϊκανοί ήταν αντίπαλοι των Μόχωκ. Και φυσικά ένας Μοϊκανός δεν μπορούσε να είναι Ιρόκουα . Ιρόκουα ήταν οι Μόχωκ. Οι Μοϊκανοί ήταν Αλγκόνκουιν. Το ίδιο λάθος είχε γίνει και στους ελληνικούς υποτίτλους της γαλλικής ταινίας "Αδελφότητα των Λύκων" για την ταυτότητα του Ινδιάνου που υποδυόταν ο Μαρκ Ντακάσκος. Στα ξένα τον είπαν "Μόχωκ Ιροκουά" και στους ελληνικούς υποτίτλους τον είπαν "Μοϊκανό Ιροκουά". Το λάθος ίσως προκύπτει απ' το γεγονός πως στα αγγλικά το χτένισμα "μοϊκάνα" ονομάζεται τόσο χτένισμα Μόχωκ όσο και χτένισμα Μόικαν. ]

[Τλαξκαλτέκος]

Ο Μεγαλέκος καταλαμβάνει την Γάζα. Οι Γαζαίοι πέφτουν μέχρις ενός. Οι Γαζαίες και τα Γαζαιάκια εξανδραποδίζονται.
Η διήγηση του Αρριανού

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

[2.25.4] Ο Αλέξανδρος κατόπιν αποφάσισε να επιχειρήσει ναυτική εκστρατεία στην Αίγυπτο. Είχαν άλλωστε προσχωρήσει ήδη σε αυτόν τα υπόλοιπα μέρη της ονομαζομένης Παλαιστινιακής Συρίας ( Παλαιστίνης καλουμένης Συρίας ) · κάποιος όμως ευνούχος, που ονομαζόταν Βάτις και κατείχε την πόλη της Γάζας, δεν έδειχνε υπακοή στον Αλέξανδρο, αλλά, αφού συγκέντρωσε και Άραβες μισθοφόρους και από πολύ καιρό πριν αποθήκευσε σιτάρι για μακροχρόνια πολιορκία, αποφάσισε να μη δεχθεί στην πόλη τον Αλέξανδρο, πιστεύοντας ότι το οχυρό αυτό μέρος δεν θα κυριευόταν ποτέ με επίθεση.
[2.26.1] Η Γάζα απέχει είκοσι περίπου σταδίους από τη θάλασσα και η ανάβαση σε αυτή γίνεται βαδίζοντας σε βαθιά άμμο, ενώ η θάλασσα γύρω από την πόλη είναι όλη γεμάτη έλη. Η Γάζα ήταν μεγάλη πόλη, είχε χτιστεί πάνω σε ψηλό γήλοφο και περιβληθεί από οχυρό τείχος. Για όποιον πήγαινε από τη Φοινίκη στην Αίγυπτο ήταν ο τελευταίος κατοικημένος τόπος στην αρχή της ερήμου.
[2.26.2] Μόλις ο Αλέξανδρος έφθασε στην πόλη, στρατοπέδευσε την πρώτη μέρα στο μέρος όπου το τείχος φαινόταν πιο ευπρόσβλητο και διέταξε να συναρμολογήσουν τις πολιορκητικές μηχανές του. Οι μηχανικοί όμως έκριναν ότι ήταν αδύνατο να κυριευθεί με επίθεση το τείχος, εξαιτίας του ύψους του γηλόφου. [2.26.3] Αντίθετα ο Αλέξανδρος είχε τη γνώμη ότι, όσο δύσκολο είναι να κυριευθεί η πόλη, άλλο τόσο ήταν αναγκαίο· γιατί πίστευε ότι το παράτολμο της επιχειρήσεως θα προκαλούσε μεγάλο φόβο στους εχθρούς, ενώ αν δεν κυριευόταν η Γάζα και το μάθαιναν αυτό οι Έλληνες και ο Δαρείος, θα ήταν γι᾽ αυτόν μεγάλη ντροπή. Αποφάσισε λοιπόν να κατασκευάσει πρόχωμα γύρω από την πόλη, ώστε οι μηχανές που θα στήνονταν εκεί να βρίσκονται στο ίδιο ύψος με τα τείχη. Και κατασκεύασαν το πρόχωμα απέναντι κυρίως στο νότιο τείχος της πόλεως, που φαινόταν και το πιο ευπρόσβλητο. [2.26.4] Μόλις νόμισαν οι Μακεδόνες ότι το πρόχωμα είχε υψωθεί εκεί όπου έπρεπε, τοποθέτησαν επάνω σε αυτό τις μηχανές και άρχισαν να τις κινούν εναντίον του τείχους της Γάζας. Στο μεταξύ, ενώ κάποια μέρα θυσίαζε ο Αλέξανδρος και ήταν στεφανωμένος και έτοιμος να αρχίσει σύμφωνα με το έθιμο τη θυσία του πρώτου σφαγίου, ένα σαρκοφάγο πτηνό πέταξε πάνω από τον βωμό και άφησε να πέσει στο κεφάλι του Αλεξάνδρου μια πέτρα που κρατούσε στα πόδια του. Ο Αλέξανδρος ρώτησε τον μάντη Αρίστανδρο τί σήμαινε το θεϊκό σημάδι. Ο μάντης του αποκρίθηκε: «Βασιλιά μου, θα κυριέψεις την πόλη, πρέπει όμως να είσαι σήμερα προσεκτικός».
[2.27.1] Όταν άκουσε την προφητεία αυτή ο Αλέξανδρος, κρατήθηκε για ένα διάστημα εκτός βολής, κοντά στις μηχανές· όταν όμως οι Άραβες επιχείρησαν ορμητική έξοδο από την πόλη προσπαθώντας να βάλουν φωτιές στις μακεδονικές μηχανές και άρχισαν να ρίχνουν από ψηλά βλήματα στους Μακεδόνες, που αμύνονταν από κάτω, και να τους απωθούν προς το τεχνητό πρόχωμα, τότε ο Αλέξανδρος ή θεληματικά παράκουσε τη συμβουλή του μάντη ή παρασύρθηκε από τη δίνη της μάχης και λησμόνησε την προφητεία· πήρε μαζί του τους υπασπιστές και έτρεξε να βοηθήσει, εκεί ακριβώς όπου οι Μακεδόνες πιέζονταν περισσότερο. [2.27.2] Και τους Μακεδόνες μεν εμπόδισε να απωθηθούν προς το πρόχωμα με επαίσχυντη φυγή, ο ίδιος όμως χτυπήθηκε στον ώμο με βέλος καταπέλτη, που διαπέρασε την ασπίδα και τον θώρακά του. Μόλις διαπίστωσε όμως ότι βγήκε αληθινός ο Αρίστανδρος ως προς το ζήτημα του τραυματισμού του, χάρηκε, επειδή πίστεψε ότι, σύμφωνα με την εξήγηση του Αρίστανδρου, θα κυριέψει και την πόλη.
[2.27.3] Ενώ ο Αλέξανδρος θεραπευόταν με δυσκολία από το τραύμα του, έφθασαν με τα πλοία ύστερα από πρόσκλησή του οι μηχανές, με τις οποίες είχε κυριέψει την Τύρο. Διέταξε αμέσως να κατασκευαστεί κυκλικό πρόχωμα γύρω από την πόλη, με πλάτος δύο σταδίους και ύψος διακόσια πενήντα πόδια. [2.27.4] Αφού λοιπόν στήθηκαν οι μηχανές και μεταφέρθηκαν στο πρόχωμα, προκάλεσαν ρωγμές σε μεγάλο μέρος του τείχους· συγχρόνως, επειδή οι Μακεδόνες άνοιγαν υπονόμους σε διάφορα σημεία και έριχναν κρυφά έξω το χώμα, το τείχος άρχισε σε πολλά μέρη του να γκρεμίζεται και να κατακαθίζει στα σημεία όπου είχε αφαιρεθεί το χώμα· οι Μακεδόνες με τα βέλη τους απέκτησαν τον έλεγχο ενός μεγάλου μέρους του τείχους και απώθησαν τους υπερασπιστές από τους πύργους· οι αμυνόμενοι όμως άντεχαν σε τρεις επιθέσεις τους, αν και πολλοί από αυτούς σκοτώνονταν και τραυματίζονταν. [2.27.5] Αφού όμως στην τέταρτη επίθεση κίνησε από παντού ο Αλέξανδρος τη μακεδονική φάλαγγα εναντίον τους, κατέρριψε το τείχος στα μέρη όπου το υπέσκαπταν και του προκάλεσε ρωγμές σε μεγάλη έκταση εκεί όπου το χτυπούσαν οι μηχανές του, ώστε δεν ήταν δύσκολο να επιχειρηθεί η έφοδος με σκάλες στα τμήματα που είχαν καταπέσει. [2.27.6] Τοποθετήθηκαν λοιπόν οι σκάλες στο τείχος και άρχισε αμέσως μεγάλη άμιλλα ανάμεσα σε όσους Μακεδόνες συναγωνίζονταν για ανδρεία, ποιός πρώτος θα κυριέψει το τείχος. Και το κυρίεψε πρώτος ο Νεοπτόλεμος, ένας από τους εταίρους, που καταγόταν από την γενιά των Αιακιδών· ύστερα από αυτόν άρχισαν να ανεβαίνουν στο τείχος το ένα μετά από το άλλο τα τάγματα των Μακεδόνων με τους αρχηγούς τους. [2.27.7] Αμέσως μόλις πέρασαν μέσα στο τείχος μερικοί Μακεδόνες, γκρέμισαν τη μια μετά την άλλη τις πύλες του φρουρίου που βρέθηκαν μπροστά τους και δέχθηκαν μέσα στην πόλη όλον τον στρατό. Οι πολίτες της Γάζας (Γαζαῖοι) , αν και η πόλη τους βρισκόταν πια στα χέρια του εχθρού, εξακολούθησαν όμως να μάχονται συγκροτημένοι· και σκοτώθηκαν όλοι πολεμώντας στο μέρος όπου ο καθένας τους τάχθηκε. Τα παιδιά όμως και τις γυναίκες τους ο Αλέξανδρος τους πούλησε δούλους. Στην πόλη εγκατέστησε ανθρώπους από τις γύρω περιοχές και την χρησιμοποιούσε ως πολεμικό φρούριο.
https://www.greek-language.gr/digitalRe ... 74&page=52

Σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό Κούρτιο Ρούφο ο Αλέξανδρος έσυρε τον ευνούχο Βάτι με το άρμα του γύρω απ' την Γάζα , όπως είχε κάνει ο Αχιλλέας με τον Έκτορα. Αλλά η διήγηση αυτή δεν γίνεται δεκτή ως αληθινή γιατί ο Κούρτιος θεωρείται απ' τους πιο αναξιόπιστους βιογράφους του Αλεξάνδρου.

Ο Σαμψών στην Γάζα
Όταν οι Φιλισταίοι, με τη βοήθεια της Δαλιδάς, συνέλαβαν τον Σαμψών, του έβγαλαν τα μάτια και τον οδήγησαν στη Γάζα. Εκεί τον έδεσαν με χάλκινες αλυσίδες και τον έβαλαν ν' αλέθει με τον μύλο σιτάρι στη φυλακή.
Κάποτε οι άρχοντες των Φιλισταίων είχαν συγκεντρωθεί για να προσφέρουν μεγάλη θυσία στο Δαγών, το θεό τους, και να πανηγυρίσουν. Ο λαός των Φιλισταίων δοξολογούσε το Δαγών, που τον παρέδωσε στα χέρια τους, γιατί ο Σαμψών είχε ερημώσει τη χώρα τους και είχε σκοτώσει πολλούς Φιλισταίους. Και όταν ήρθαν στο κέφι έβγαλαν τον Σαμψών από τη φυλακή και τον έφεραν να τους διασκεδάσει. Τον έβαλαν να σταθεί ανάμεσα στις κολόνες του ναού τους, τον χτυπούσαν και διασκέδαζαν με το θέαμα. Το κτίριο ήταν κατάμεστο από κόσμο. Εκεί ήταν όλοι οι άρχοντες των Φιλισταίων, και πάνω στη στέγη ήταν κάπου τρεις χιλιάδες άντρες και γυναίκες που διασκέδαζαν με τους εμπαιγμούς και τους εξευτελισμούς του Σαμψών.
Ο Σαμψών προσευχήθηκε στο Θεό, να του δώσει για τελευταία φορά τη δύναμή του, για να εκδικηθεί μια για πάντα τους Φιλισταίους.

Καὶ ἔκλαυσε Σαμψὼν πρὸς Κύριον, καὶ εἶπεν· ᾿Αδωναϊὲ Κύριε, μνήσθητι δή μου νῦν καὶ ἐνίσχυσόν με ἔτι τὸ ἅπαξ τοῦτο, Θεέ, καὶ ἀνταποδώσω ἀνταπόδοσιν μίαν περὶ τῶν δύο ὀφθαλμῶν μου τοῖς ἀλλοφύλοις.

Μετά έπιασε τις δύο κεντρικές κολόνες που στήριζαν το ναό και τις έσπρωξε με όλη του τη δύναμη.

καὶ εἶπε Σαμψών· ἀποθανέτω ψυχή μου μετὰ τῶν ἀλλοφύλων·

Ο ναός γκρεμίστηκε κι έπεσε πάνω στους άρχοντες και σ' όλο τον λαό που ήταν εκεί. Έτσι, αυτοί που ο Σαμψών σκότωσε με το θάνατό του ήταν περισσότεροι από εκείνους που είχε σκοτώσει σ' όλη του τη ζωή.

https://orthodoxoiorizontes.gr/Eguklopa ... a/Gaza.htm
https://www.saint.gr/9/16/biblebooks.aspx

Κοντά στην Γάζα έγινε η μάχη της Ραφίας , μια απ' τις μεγαλύτερες μάχες της ελληνιστικής εποχής :

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Δ΄ Συριακός Πόλεμος 219 - 217 π.Χ.
Ο Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας των Σελευκιδών κήρυξε τον πόλεμο στον Πτολεμαίο Δ΄ της Αιγύπτου και εισέβαλε στην Κοίλη Συρία που ανήκε στο αιγυπτιακό κράτος. Το 217 π.Χ. διεξήχθη η περίφημη μάχη της Ραφίας κοντά στην Γάζα.
Σύμφωνα με τον Πολύβιο ο Πτολεμαίος διέθετε 70.000 πεζούς ( 3.000 βασιλικό άγημα / υπασπιστές , 2.000 πελταστές, 25.000 φαλαγγίτες , 8.000 μισθοφόροι Έλληνες , 2.000 Κρήτες και 1.000 Νεόκρητες , 3.000 Λίβυοι εξοπλισμένοι με τον μακεδονικό τρόπο , 20.000 φαλαγγίτες Αιγύπτιοι , 4.000 Θράκες και Γαλάτες που κατοικούσαν στην Αίγυπτο, 2.000 Θράκες και Γαλάτες εκτός Αιγύπτου ) , 5.000 ιππείς ( 700 βασιλικοί/αυλικοί ιππείς , 2.700 Λίβυοι και Αιγύπτιοι ιππείς , 2.000 Έλληνες και μισθοφόροι ιππείς ) και 73 αφρικανικούς ελέφαντες. Εθνοτικά λοιπόν ο πτολεμαϊκός στρατός του αποτελούταν κυρίως από Αιγυπτίους , Λίβυες , Έλληνες ( Μακεδόνες , Θεσσαλοί , Κρήτες , Ελλαδίτες κ.α. ) , Θράκες και Γαλάτες.
Ο Αντίοχος διέθετε 62.000 πεζούς ( 5.000 ελαφρά οπλισμένοι Ιρανοί [ Δάαι και Καρμάνιοι ] και Κίλικες , 10.000 οπλισμένοι κατά τον μακεδονικό τρόπο απ' τους οποίους οι περισσότεροι αργυρασπιδες, 20.000 φαλαγγίτες , 2.000 Αγριάνες και Πέρσες τοξότες και σφενδονήτες , 1.000 Θράκες , 5.000 Ιρανοί [ Μήδοι , Κίσσιοι , Καδούσιοι και Καρμανοί ] , 10.000 Άραβες με τους γείτονές τους , 5.000 Έλληνες μισθοφόροι , 1.500 Κρήτες και 1.000 Νεόκρητες , 500 Λυδοί ακοντιστές και 1.000 Κάρδακες - "Κάρδακες" ονομάζονταν οι ξένοι μισθοφόροι του περσικού αχαιμενιδικού στρατού ) , 6.000 ιππείς και 102 ασιατικοί ελέφαντες.
Εθνοτικά λοιπόν ο σελευκιδικός στρατός αποτελούταν από Ιρανούς ( Δάες , Καρμάνιους , Μήδους , Κίσσιους , Καδούσιους , Πέρσες ), Αγριάνες , Θράκες, Κίλικες , Λυδούς , Έλληνες ( Μακεδόνες , Κρήτες , Ελλαδίτες κ.α. ) και Άραβες. Το "Κάρδακες" , την ελληνιστική περίοδο, για τον σελευκιδικό στρατό, μάλλον σήμαινε μη Έλληνες μισθοφόρους , ίσως Ασιάτες.
Στην μάχη αρχικά νικούσαν οι Σελευκίδες. Οι ασιατικοί ελέφαντες υπερίσχυσαν των αφρικανικών - όχι των γνωστών σημερινών αφρικανικών αλλά ενός άλλου είδους , πιο μικρόσωμου , που χρησιμοποιούσαν οι Καρχηδόνιοι και τώρα έχει εξαφανιστεί . Οι φοβισμένοι πτολεμαϊκοί ελέφαντες έπεσαν στις αιγυπτιακές γραμμές και τις αναστάτωσαν. Οι Έλληνες και Γαλάτες όμως μισθοφόροι των Πτολεμαίων επικράτησαν των Ιρανών αντιπάλων τους στην δική τους παράταξη. Ομοίως το αιγυπτιακό ιππικό έναντι του συριακού. Τελικά η πτολεμαϊκή φάλαγγα , πολυπληθέστερη καθώς ήταν ( 45.000 vs 30.000 ), επικράτησε της σελευκιδικής και σε αυτό το σημείο κρίθηκε η μάχη υπέρ του αιγυπτιακού κράτους.
Ο Πτολεμαίος έχασε 1.500 πεζούς, 700 ιππείς και 16 ελέφαντες. Ο Αντίοχος έχασε 10.000 πεζούς , πάνω από 300 ιππείς και 5 ελέφαντες.
H επιτυχία του Πτολεμαίου οφειλόταν στην χρησιμοποίηση για πρώτη φορά ενός μεγάλου αριθμού ιθαγενών Αιγυπτίων ως μαχίμων που είχαν εκπαιδευτεί στην μακεδονική στρατιωτική τακτική.

Μια δραματική περιγραφή της μάχης μας δίνει το βιβλίο Γ΄ Μακκαβαίων της Παλαιάς Διαθήκης ( σε νεοελληνική ερμηνευτική απόδοση Τρεμπέλα ) :

Όταν ὁ βασιλιᾶς τῆς Αἰγύπτου Πτολεμαῖος Δ' ὁ Φιλοπάτωρ ἐπληροφορήθη ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπέστρεψαν ἀπὸ τὴν Παλαιστίνην, ὅτι ὁ βασιλιᾶς Ἀντίοχος Γ' ὁ Μέγας κατέλαβε καὶ ἀφῄρεσεν ἀπὸ τὴν κατοχήν του τοὺς τόπους, τοὺς ὁποίους εἶχεν ὁ ἴδιος κατακτήσει, διέταξεν ὅλες τὶς στρατιωτικές του δυνάμεις, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν Αἴγυπτον, πεζικὸν καὶ ἱππικόν, νὰ ἐτοιμασθούν διὰ πόλεμον ἀφοῦ δὲ ἐπῆρε μαζί του καὶ τὴν ἀδελφήν [ και σύζυγόν ] του Ἀρσινόην, ἀνεχώρησε καὶ ἔφθασεν εἰς τὴν Παλαιστίνην, κοντὰ εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Ραφίας, ὅπου εἶχε στρατοπεδεύσει ὁ Ἀντίοχος Γ' μαζὶ μὲ τὸν στρατόν του. (...) Ὅταν δὲ ἔγινε ἄγρια καὶ σκληρὰ μάχη, καὶ ὅλα ἔδειχναν ὅτι ἡ νίκη ἔκλινε πρὸς τὸ μέρος τοῦ Ἀντιόχου, ἡ Ἀρσινόη ἔτρεχεν ἐπάνω καὶ κάτω μεταξὺ τῶν Αἰγυπτίων πολεμιστῶν μὲ ξέπλεκα τὰ μαλλιά της καὶ παρακαλοῦσε τοὺς στρατιῶτες μὲ τρόπον ἀξιοθρήνητον καὶ δάκρυα νὰ πολεμοῦν μὲ ἀνδρείαν καὶ γενναιότητα διὰ τοὺς ἑαυτούς των καὶ τὰ παιδιά των καὶ τὶς συζύγους των· ταυτοχρόνως ὑπέσχετο νὰ δώσῃ εἰς κάθε στρατιώτην, ἐὰν ἐνικοῦσαν, δύο χρυσᾶς μνᾶς. Ἔτσι, χάρις εἰς τὴν ἐνθάρρυνσιν τῆς Ἀρσινόης, ὁ στρατὸς τοῦ Πτολεμαίου ἐπολέμησε μὲ τόσην γενναιότητα, ὥστε οἰ ἐχθροί του ἐφονεύθησαν κατὰ τὴν ὥραν τῆς συμπλοκῆς, ἐνῷ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς συνελήφθησαν αἰχμάλωτοι.
https://www.saint.gr/25/1/biblebooks.aspx

===================================================
Η κόρη του Ρόμμελ : https://en.wikipedia.org/wiki/Walburga_Stemmer

[Τλαξκαλτέκος]

Αγγλοαμερικανικός Πόλεμος 1812 - 1814 : Αιτία ήταν ο ναυτικός ανταγωνισμός των Άγγλων και των ΗΠΑνών. Οι Άγγλοι του Καναδά κατέλαβαν το Ντητρόιτ, ενώ οι ΗΠΑνοί είχαν μικρές επιτυχίες στη θάλασσα. Το 1813 όμως το πανίσχυρο αγγλικό ναυτικό απέκλεισε τον αμερικανικό στόλο στα αγκυροβόλια του μη επιτρέποντάς του την έξοδο στην ανοικτή θάλασσα. Με την σειρά τους οι ΗΠΑ νίκησαν τους Άγγλους και τους Ινδιάνους συμμάχους τους στον Καναδά. Το 1814 οι Άγγλοι ξεμπέρδεψαν με το Ναπολέοντα , αλλά στο αμερικανικό μέτωπο συνέχισαν να μην έχουν ουσιαστικές επιτυχίες. Αποκαμωμένοι λοιπόν οι δύο αντίπαλοι υπέγραψαν ειρήνη στις 24/12/1814. Οι ΗΠΑ θεώρησαν ότι νίκησαν και το 1823 ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μονρόε ( 1758 - 1831 ) εξήγγειλε μονομερώς το λεγόμενο "Δόγμα Μονρόε" :
1) Oi HΠΑ δεν θα αναμιγνύονταν στα θέματα της Ευρώπης.
2) Οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν τις υπάρχουσες ευρωπαϊκήέ αποικίες στο Δυτικό Ημισφαίριο , αλλά οι Ευρωπαίοι δεν θα μπορούσαν να δημιουργήσουν νέες αποικίες σε αυτό.
3) Οποιαδήποτε καταπίεση ή παρέμβαση των Ευρωπαίων στα έθνη του Δυτικού Ημισφαιρίου θα αντιμετωπιζόταν απ' τις ΗΠΑ ως εχθρική κίνηση.
Πάντως οι ΗΠΑ δεν μπόρεσαν να επιβάλουν το "Δόγμα Μονρόε" σε όλες τις περιπτώσεις . Π.χ. δεν αντέδρασαν στην κατάληψη των νήσων Φώκλαντς απ' την Βρετανία το 1833 γιατί ακόμη δεν διέθεταν αρκετά ισχυρό στόλο , σε αντίθεση με τον ισχυρό στρατό ξηράς που είχαν. Απ' το 1870 όμως και μετά οι ΗΠΑ έγιναν υπερδύναμη και κυριάρχησαν στην αμερικανική ήπειρο.

Αγγλοβιρμανικοί Πόλεμοι 1824 - 6 , 1852, 1885 :
1) ( 1824 1826 ) Το 1784 - 5 οι Βιρμανοί καταλύουν το βασίλειο Αρακάν της Δυτικής Βιρμανίας . Πρόσφυγες του Αρακάν καταφεύγουν στη βρετανοκρατούμενη Βεγγάλη της Ινδίας και από εκεί επεδράμουν κατά της Βιρμανίας. Με την σειρά τους οι Βιρμανοί επιχειρούν το 1823 κατά της Βεγγάλης. Τα παίρνουν και οι Άγγλοι , εισβάλουν στην Βιρμανία και νικούν. Κλείνεται ειρήνη το 1826.
2) ( 1852 ) Εξαιτίας ενός επεισοδίου οι Βρετανοϊνδοί εισβάλουν στη Βιρμανία και κατακτούν εδάφη της,
3) ( 1885 ) Οι Βρετανοί καταλαμβάνουν ολόκληρη τη Βιρμανία για να προστατεύσουν τα εμπορικά τους συμφέροντα. Κατάλυση της βιρμανικής ανεξαρτησίας.
Οι Βιρμανοί συνέχισαν τον αγώνα τους κατά των Άγγλων και τελικά απέκτησαν την ανεξαρτησία τους το 1948.

===========================================

Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος 1948 : Μετά τον Α΄ΠΠ η Παλαιστίνη έγινε αγγλικό προτεκτοράτο. Το 1880 - 1918 το σιωνιστικό κίνημα κατάφερε να εγκαταστήσει στην Παλαιστίνη 65.000 Εβραίους και έπεισε την Αγγλία για την δημιουργία στην Παλαιστίνη ενός αραβικού ( παλαιστινιακού ) και ενός εβραϊκού κράτους. Οι Άραβες Παλαιστίνιοι αντέδρασαν , αλλά η εβραϊκή μετανάστευση συνεχίστηκε . Το 1933 - 35 εγκαταστάθηκαν στην Παλαιστίνη ακόμη 135.000 Εβραίοι . Έτσι το 1935 οι Εβραίοι έφτασαν συνολικά τις 355.000 σε συνολικό πληθυσμό 1.300.000 στην Παλαιστίνη. Το 1939 οι Εβραίοι της Παλαιστίνης είχαν γίνει 430.000. Μετά τον Β΄ΠΠ αποφασίστηκε η διχοτόμηση της Παλαιστίνης και η δημιουργία σε αυτήν ενός αραβικού και ενός εβραϊκού κράτους , ενώ η Ιερουσαλήμ θα διεθνοποιούταν ( 1947 ). Τα αραβικά κράτη αντέδρασαν ( 1948 ) και Αίγυπτος, Συρία, Ιράκ , Υπεριορδανία ( Ιορδανία ) και Λίβανος εισέβαλαν στην Παλαιστίνη. Οι Εβραίοι όμως νίκησαν τα αραβικά στρατεύματά τους. Οι ιρακινές δυνάμεις αποχώρησαν , ο Λίβανος και η Συρία δεν είχαν εδαφικά οφέλη , η Ιοραδνία ( πρώην Υπεριορδανία ) κατέλαβε την Δυτική Όχθη , η Αίγυπτος την Λωρίδα της Γάζας , ενώ το Ισραήλ κυριάρχησε σε όλη την υπόλοιπη Παλαιστίνη.
Το 1948-9 500.000 Παλαιστίνιοι Άραβες πρόσφυγες κατέφυγαν σε Ιορδανία, Συρία και Λίβανο. Το 1952 - 62 950.000 Εβραίοι έποικοι εγκαταστάθηκαν στην Παλαιστίνη.
Το 1967 ( Γ΄ Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος ) το Ισραήλ κατέλαβε την Λωρίδα της Γάζας , τη Δυτική Όχθη , τα Υψώματα του Γκολάν και την χερσόνησο του Σινά. Αργότερα επέστρεψε το Σινά πίσω στην Αίγυπτο.

Δυτική Όχθη ( του Ιορδάνη ) : Περιοχή της Παλαιστίνης δυτικά του Ιορδάνη ποταμού. Στην περιοχή δεν συμπεριλαμβάνεται η Ανατολική Ιερουσαλήμ η οποία είναι σε ειδικό καθεστώς.
Το 1948 η Ιορδανία κατέλαβε τη Δυτική Όχθη ( ΔΟ ). Η Ιερουσαλήμ χωρίστηκε σε δυο τομείς , τον ισραηλινό ( δυτικό ) και τον ιορδανικό ( ανατολικό ) . Οι σχέσεις πάντως της Ιορδανίας και των Παλαιστινίων της ΔΟ δεν ήταν φιλικές εξαιτίας της φιλοδυτικής/φιλοισραηλινής/ουδέτερης στάσης της Ιορδανίας στο παλαιστινιακό ζήτημα.
Το 1967 το Ισραήλ κατέλαβε τη ΔΟ.
Το 1993 παραχωρήθηκε καθεστώς αυτοδιοίκησης στους Παλαιστινίους της ΔΟ.

Λωρίδα της Γάζας ; Παράλια περιοχή της Παλαιστίνης 363 τ.χλμ. στην οποία ζουν 1.500.000 Παλαιστίνιοι πρόσφυγες. Κατά το 1948 - 49 ( Α΄ Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος ) κατελήφθη απ' την Αίγυπτο. Το 1956 ( Β΄ Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος ) την κατέλαβε το Ισραήλ , αλλά το 1957 την επέστρεψε στην Αίγυπτο.
Το 1967 ( Γ΄ Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος ή Πόλεμος των Έξι Ημερών ) το Ισραήλ κατέλαβε πάλι τη Λωρίδα της Γάζας.
Σήμερα η Λωρίδα της Γάζας διοικείται από παλαιστινιακή αρχή , στην ουσία όμως είναι περικυκλωμένη και ελεγχόμενη απ' το Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι της Γάζας πραγματοποιούν τρομοκρατικά χτυπήματα εις βάρος του Ισραήλ και το Ισραήλ απαντά με κλείσιμο των συνόρων και στρατιωτικές επιθέσεις ( αεροπορικούς βομβαρδισμούς κ.α. ).

Υψώματα Γκολάν : Περιοχή της ΝΔ Συρίας. Το 1894 ο Γαλλοεβραίος τραπεζίτης και φιλάνθρωπος Εντμόν ντε Ρότσιλντ αγόρασε μεγάλη έκταση γης στα υψώματα του Γκολάν για να εγκατασταθούν Εβραίοι απ' τον Καναδά , τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Αντέδρασαν όμως και ματαίωσαν τον εποικισμό ο ντόπιος αραβικός πληθυσμός και οι οθωμανικές αρχές. Μετά τον Α΄ ΠΠ τα Γκολάν έγιναν τμήμα του γαλλικού προτεκτοράτου της Συρίας.Το 1941 - 46 η Συρία απέκτησε την ανεξαρτησία της και κατά την διάρκεια του Α΄Αραβοϊσραηλινού Πολέμου οχύρωσε τα υψώματα του Γκολάν και εισέβαλε μαζί με άλλα αραβικά κράτη στην Παλαιστίνη.
Το 1958 - 1961 η Συρία ενώθηκε για λίγο με την Αίγυπτο .
Απ' την κορυφογραμμή των Υψωμάτων του Γκολάν το συριακό πυροβολικό και ελεύθεροι σκοπευτές έβαλαν κατά του Ισραήλ με αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών Ισραηλινών.
Γι' αυτό και στον Πόλεμο των Έξι Ημερών ( 1967 ) το Ισραήλ κατέλαβε τα Γκολάν , έδιωξε τους Σύριους Άραβες και τα εποίκισε με Εβραίους.

Λίβανος vs Ισραήλ : Μετά τον Α΄ΠΠ ο Λίβανος έγινε γαλλικό προτεκτοράτο και το 1945 απέκτησε την ανεξαρτησία του. Αλλά το λιβανέζικο έδαφος χρησιμοποιήθηκε από Παλαιστίνιους πρόσφυγες για επιθέσεις κατά του Ισραήλ. Το Ισραήλ απαντούσε με επιθέσεις κατά του Λιβάνου και οι Λιβανέζοι κατέληξαν να αντιπαθούν τόσο τους Παλαιστινίους όσο και τους Ισραηλινούς.
Το 1975 - 1990 ο Λίβανος μαστιζόταν από εμφύλιες εθνικές, πολιτικές και θρησκευτικές συγκρούσεις , στις οποίες εμπλέκονταν και το Ισραήλ και η Συρία.
Το 1982 ( Ε΄ Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος ) το Ισραήλ εισέβαλε στο Λίβανο και νίκησε τις συριακές και τις παλαιστινιακές δυνάμεις που το υπεράσπιζαν. Ο πόλεμος έληξε το 1983 και το Ισραήλ αποχώρησε απ' το Λίβανο.
Το 2006 το Ισραήλ εισέβαλε ξανά στο Λίβανο για 34 ημέρες συγκρουόμενο με την σιιτική οργάνωση Χεζμπολάχ ( υποστηρίζεται απ' το Ιράν και τη Συρία ) ώσπου αποχώρησε πάλι.

Δυτικό Τείχος ή Τείχος των Θρήνων ή Τείχος των Δακρύων : Τόπος προσευχής για τους Εβραίους της Ιερουσαλήμ. Είναι το μόνο λείψανο που σώζεται απ' τον Δεύτερο Ναό ( κατ' άλλους τον Τρίτο ) της Ιερουσαλήμ, ο οποίος καταστράφηκε απ' τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ. Το τείχος χρονολογείται τον 2ο π.Χ. αι. ( άλλοι το θεωρούν μεταγενέστερο ). Επειδή το Τείχος αυτό αποτελεί σήμερα τμήμα μεγαλύτερου τείχους που περιβάλλει το μουσουλμανικό Τέμενος του Βράχου ( ή Θόλος του Βράχου ή Τέμενος του Ομάρ ) και το Τέμενος Αλ - Ακσά , Εβραίοι και Άραβες βρίσκονται σε ανταγωνισμό για τον έλεγχό του.
Το Δυτικό Τείχος έχει μήκος 50 μέτρα.

[Τλαξκαλτέκος]

Ήταν λίγο κάθαρμα ο Μπολιβάρ ;

Ο Μιράντα παραδόθηκε μαζί με άλλους από τον Σιμόν Μπολίβαρ στους φιλοβασιλικούς, με ανταλλάγματα.
https://kapsimi.gr/fransisko-nte-miranta

Bolívar and others arrested Miranda and handed him over to the Spanish Royal Army in La Guaira port. For his apparent services to the royalist cause, Monteverde granted Bolívar a passport, and Bolívar left for Curaçao on 27 August.
https://en.wikipedia.org/wiki/Francisco ... blican_arm

[Τλαξκαλτέκος]

Υπάρχει περίπτωση ο φονιάς της Μαύρης Ντάλιας

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

να ήθελε να μιμηθεί τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη ;

Μαίρη Τζέιν Κέλλυ
Το πέμπτο και τελευταίο θύμα του Τζακ του Αντεροβγάλτη.
Ο λαιμός της ήταν κομμένος, το πρόσωπό της ακρωτηριασμένο σοβαρά και το στήθος και η κοιλιά της σκισμένα. Πολλά από τα εσωτερικά της όργανα είχαν αφαιρεθεί και ήταν σκορπισμένα στο δωμάτιο. Η μυϊκή σάρκα είχε επίσης αποκοπεί από μερικά από τα άκρα και άλλα μέρη του σώματός της. Η καρδιά της δεν βρέθηκε.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE ... E%BB%CF%85

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

[Τλαξκαλτέκος]

Μερικές φωτό από το βιβλίο Η Μάχη της Κρήτης , εκδόσεις Περισκόπιο

Την 1/11/1940 αποβιβάστηκε στην Κρήτη ένα βρετανικό τάγμα πεζικού για την ενίσχυση των εκεί ελληνικών δυνάμεων , καθώς υπήρχε η πιθανότητα ιταλικής απόβασης. Την 4/11 η 5η Μεραρχία ( Μεραρχία Κρήτης ) μεταφέρθηκε στο βορειοηπειρωτικό μέτωπο και την άμυνα της Κρήτης ανέλαβαν οι Βρετανοί.
Οι Κρήτες διέθεταν δικά τους όπλα , αλλά το 1938 οι βενιζελικοί κάτοικοι των Χανίων είχαν κάνει μια αποτυχημένη αντιμεταξική 24ωρη εξέγερση. Τότε ο στρατιωτικός διοικητής της Κρήτης Γεώργιος Τσολάκογλου φρόντισε για τον αφοπλισμό των Κρητικών πολιτών. Εντούτοις ο αφοπλισμός δεν είχε επιτευχθεί ως το 1940. Με το που ξεκίνησε η ιταλική επίθεση ο Μεταξάς ζήτησε από τους Κρητικούς να στείλουν όσα περισσότερα όπλα μπορούσαν για να ενισχυθεί ο ελληνικός στρατός. Μαζεύτηκαν 60.000 όπλα , αλλά τελικά τα περισσότερα δεν στάλθηκαν στο μέτωπο λόγω παλαιότητας.

Υπολογίζεται πως στην Μάχη της Κρήτης συμμετείχαν 5.000 - 6.000 πολίτες , άνδρες και γυναίκες. Επικεφαλής είχαν απόστρατους, χωροφύλακες, , στρατιωτικούς, παλαιούς οπλαρχηγούς, ιερείς και καλογέρους.

Οι Γερμανοί , εκτός από πολίτες, εκτέλεσαν στην Κρήτη και χωροφύλακες, γιατί θεωρούσαν πως ένα αστυνομικό σώμα δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής σε στρατιωτικές επιχειρήσεις. Όμως η Ελληνική Χωροφυλακή είχε χαρακτηριστεί επίσημα ως στρατιωτικό σώμα.

Τα εξορυγμένα απ' τα όρνεα μάτια των νεκρών Γερμανών θεωρήθηκαν απ' τους κατακτητές βεβήλωση νεκρών, Τα θανατηφόρα τραύματα από γεωργικά εργαλεία θεωρήθηκαν ακρωτηριασμοί ανήμπορων αιχμαλώτων ή σκύλευση νεκρών. Τα πλήγματα από σφαίρες τυφεκίων Gras ( μολυβένια βλήματα χωρίς μεταλλική επικάλυψη ) θεωρήθηκαν χτυπήματα από σφαίρες απαγορευμένες απ' την Συνθήκη της Γενεύης. Για τέτοια και άλλα παρόμοια οι Γερμανοί εκτέλεσαν 2000 αμάχους στην Κρήτη την περίοδο Μάιος - Σεπτέμβριος 1941.

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Τραυματίστηκε ο φημισμένος πυγμάχος Μαξ Σμέλινγκ στην Μάχη της Κρήτης ; Μια άλλη άποψη.

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Οι εκτελέσεις του Κοντομαρίου

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Η καταστροφή ενός γερμανικού μνημείου

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ