bizeli έγραψε:Είναι κανείς που δεν είναι υπέρ του περιβάλλοντος;
Ε, απ' ότι φαίνεται είναι πολλοί. Αλλά δεν έχει σημασία αυτό, όσοι κι αν είναι, το θέμα είναι οι ηγεσίες να είναι υπέρ, που αποτελούνται από ελάχιστα άτομα σε σχέση με τα υπόλοιπα. Είδαμε ας πούμε πόσο εύκολο ήταν να εφαρμοστεί παγκόσμια καραντίνα από μια χούφτα ανθρώπων, στο άψε-σβήσε μερικά δισεκατομμύρια κλείστηκαν σπίτι τους από τους ολιγάρχες.
Τώρα βέβαια υπάρχει αυτός ο αόρατος-ορατός κίνδυνος, οπότε τα πράγματα είναι ευκολότερα από πριν, που ο κίνδυνος ήταν αόρατος-αόρατος. Όπως και να' χει, οποιαδήποτε μέτρα παρθούν στο μέλλον για την προστασία του περιβάλλοντος, θεωρώ πως δε θα είναι αρκετά, και πως ποτέ δε θα είναι αρκετά άλλωστε, αν έχουμε να κάνουμε απλά με "μέτρα". Έτσι όπως διαμορφώνεται η κατάσταση τη σήμερον ημέρα, αλλά και εξαπανέκαθεν νομίζω, το μέγεθος της οικονομίας είναι αντιστρόφως ανάλογο της προστασίας του περιβάλλοντος, να κάπως έτσι:
οικονομία = 1 / περιβάλλον
Έτσι λοιπόν, και εκτός λίγων εξαιρέσεων - χωρών με τον λεγόμενο οικολογικό τουρισμό (βλ. λατινική/κεντρική αμερική), όσο περισσότερο προσέχει ένα κράτος το περιβάλλον του, τόσο μικραίνει η οικονομική του ισχύς, αλλά και αντίστροφα, υψηλή οικολογική καταστροφή φέρνει μεγάλη οικονομική ανάπτυξη. Στον αγώνα δρόμου που δίνουν τα κράτη για κυριαρχία - από τη στιγμή που είναι κράτη ισχύος και όχι δικαίου - θα πρέπει να είναι προφανές σε όλους πως το περιβάλλον, όχι μόνο περνά σε 2η μοίρα ή παίζει 2ο βιολί, αλλά είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης, κι αυτό στην καλύτερη των περιπτώσεων που υπολογίζεται καθόλου. Οποιαδήποτε νύξη σε αυτό ή στη φερόμενη ως "οικολογική συνείδηση", χρησιμοποιείται πολιτικώς - αποβλέποντας σε πολιτικές σκοπιμότητες δηλαδή - από τις διάφορες παρατάξεις ή οργανισμούς που υποκρίνονται πως νοιάζονται, ενώ στην πραγματικότητα το χρησιμοποιούν ως άλλοθι ή μέσο για την επίτευξη των σκοπών τους και την ενδυνάμωσή τους, καθώς η κοινή γνώμη είναι, γενικά μιλώντας, ρομαντική και υπέρ του περιβάλλοντος, διότι είναι cool να έχεις οικολογική συνείδηση, όπως αντίστοιχα γίνεται με τα "ανθρώπινα δικαιώματα".
Έτσι λοιπόν, βλέπεις το παράδοξο να υπάρχουν διάφοροι "οικολόγοι" οι οποίοι να καταναλώνουν και να μολύνουν σε έναν χρόνο, σπαταλώντας πολύτιμους περιβαλλοντολογικούς πόρους, όσο δεν καταναλώνουν και μολύνουν χιλιάδες άλλοι μη-οικολόγοι μαζί σε μια ζωή. Όπως για παράδειγμα οι "ακτιβιστές" αστέρες του Χόλιγουντ, που κάνουν καμπάνιες υπέρ του περιβάλλοντος, ταξιδεύοντας συχνά με τα ιδιωτικά τους τζετ ανά τον πλανήτη, ζώντας στις - απαιτητικές από άποψη πόρων - βίλες τους, ξοδεύοντας εκατομμύρια για ρουχισμό, αυτοκίνητα, φαγητά κλπ, πράγματα των οποίων η παραγωγή επιβαρύνει εν πολλοίς το περιβάλλον. Κι όλα αυτά για να πείσουν εμάς που δε διαθέτουμε τη δική τους οικολογική συνείδηση, να κάνουμε πχ ανακύκλωση. Αντίστοιχα, οι πολιτικοί ξαφνικά θυμούνται τη φύση, ιδιαίτερα σαν βρεθούν στην αντιπολίτευση, και θελήσουν να βάλουν εμπόδια στο κυβερνητικό έργο ανάπτυξης της οικονομίας που βλάπτει το περιβάλλον, και βλέπουμε βέβαια τους όρους αργότερα να αντιστρέφονται κατά την κυβερνητική εναλλαγή. Μα όλα αυτά, σίγουρα, καθόλου παράδοξα και παράλογα δεν είναι, διότι η φύση έχει καταντήσει η εταίρα μας, διαθέτοντας τις υπηρεσίες της στην υπηρεσία του ανθρώπου, περάστε φιλήστε τελειώσατε που λένε. Ε τουλάχιστον να μην ξεχάσετε να σκουπήσετε φεύγοντας, σε αυτό το τελευταίο είναι που διαφέρουν οι "οικολόγοι" από τους "μη-οικολόγους". Και όσα μέτρα κι αν παρθούν, θα έχουν να κάνουν με το σκούπισμα στο τέλος, μα όχι με τη γενετήσια πράξη. Έχουν λοιπόν τα δίκια τους οι "αντι-οικολόγοι".
Μερικοί λένε πως το ψάρι βρωμά από το κεφάλι, άλλοι πάλι λένε από την ουρά, αλλά τουλάχιστον όλοι μάλλον συμφωνούν πως κάτι βρωμάει εδώ πέρα. Όπως και να' χει, πιστεύω πως αν είναι ποτέ να δούμε αλλαγή σε αυτόν τον κόσμο, πολλές γενναίες, δύσκολες και κοσμοιστορικές αποφάσεις θα πρέπει να παρθούν, οι οποίες επαφίεται στους ηγέτες μας να τις πάρουν, γι' αυτό άλλωστε ηγούνται. Όπως μας βάλανε σε καραντίνα, έτσι να μας βάλουνε και σε κάποιο άλλο οικονομικό μοντέλο, που δεν υπακούει στον παραπάνω νόμο του αντιστρόφου, αντιστρέφοντας έτσι την κατάσταση, με την προστασία του περιβάλλοντος να είναι ανάλογη της οικονομίας. Ίσως να είναι μια καλή ευκαιρία τώρα, που τρομάξαμε και βρεθήκαμε κοντά στην καταστροφή. Ισχύς και απόφαση χρειάζεται, θέληση. Ε κι αυτοί ίσως τότε να μείνουν στην ιστορία ως ευεργέτες, στο hall of fame, βάσει του script, ποιος δε θα το ήθελε αυτό;
