Σκοπεύετε να κάνετε παιδί μέσα στα επόμενα χρόνια? (όσοι δεν έχουν ήδη)

[BaKXOS_Lysios]

Δεν έχω καμία αμφιβολία, κατά κανόνα δε αυτοί που "τρελαίνονται" (για οτιδήποτε) το καταστρέφουν σιγά σιγά με την ανεξέλεγκτη αγάπη τους...

Ας μην επεκταθώ καλύτερα αλλά πολλοί γονείς είναι τελείως ακατάλληλοι για αυτόν τον ρόλο που ανέλαβαν.

Εντάξει, και οι γονείς έχουν το δικαίωμα να είναι «ατελείς άνθρωποι», να φέρουν τραύματα του παρελθόντος, να κάνουν λάθη, να έχουν λανθασμένες αντιλήψεις κλπ κλπ από κει και πέρα το θέμα είναι τι κάνει η πολιτεία και η κοινωνία σαν σύνολο για τα παιδιά, όταν μάλιστα αυτά περνάνε το μεγαλύτερο μέρος του ποιοτικού χρόνου τους σε δομές όπως το σχολείο κλπ. Αμέσως γίνεται αντιληπτό ότι το παιδί "σου" δεν είναι ακριβώς "σου" αφού χρειάζεται να αλληλεπιδράσει και να ενταχθεί στις κοινωνικές δομές κλπ. Μεγάλα θέματα.

[Προέλλην]

*Να προσθέσω εδώ κάτι που πρόσφατα πέρασε σαν σκέψη απ' το μυαλό μου, δεν ξέρω αν είναι βάσιμη ή αν έχω δίκιο (θα ήθελα γνώμη). Ένα πολύ αγαπημένο ζευγάρι που θα ζήσει μέχρι το τέλος της ζωής του αγαπημένο (και με καλή τύχη ως τα βαθειά γεράματα) είναι "καταδικασμένο" να αφήσει κάποια στιγμή το ένα έτερον ήμισυ μόνο του... Είναι μεγάλη ανακούφιση να σκέφτεσαι ότι ακόμα κι αν φύγεις πρώτος θα αφήσεις πίσω στην αγαπημένη/ο σου ένα "κομμάτι" σου για το υπόλοιπο της ζωής του/της.

Αυτό ισχύει. Γενικά τα γεράματα είναι πολύ δύσκολα χωρίς παιδιά.

Αυτό ισχύει στην ιδανική περίπτωση, πχ όταν κλείσεις τα μάτια σου και σε πιάνουν το χέρι, τα επαρκώς άξια παιδιά που θα αφήσεις πίσω (αν βγούν τέτοια, να τα δούμε πρώτα τα καμάρια μας ), και τα οποία σε φρόντισαν μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου (πχ απλά να προσλάβουν κάποιον να σε καθαρίζει).

Τουλάχιστον, και να μην σε φροντισουν, αν κάνεις τίποτε αξιόλογα παιδιά, λες ΟΚ, θα διαιωνιστεί το όνομα. Αν όμως σε βγούν τίποτε τράπερς;


Δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι, αλλά πέρασα αρκετές εβδομάδες με στενό μου ηλικιωμένο πρόσωπο σε νοσοκομείο στα τελευταία του (το οποίο ερήμην σοβαρής φροντίδας απο την νοσηλευτική αλητεία του ΕΣΥ, έπρεπε να εξυπηρετούμε εμείς), και μπορώ να σας εγγυηθώ ότι η πλειοψηφία των περιπτώσεων γέρων με παιδιά, να το θέσω κόσμια, απέχουν απο το ιδανικό

Στην μέση περίπτωση, είτε έχεις παιδιά είτε όχι, στα τελευταία σου, θα υποφέρεις το ίδιο.

[Προέλλην]

Δεν έχω καμία αμφιβολία, κατά κανόνα δε αυτοί που "τρελαίνονται" (για οτιδήποτε) το καταστρέφουν σιγά σιγά με την ανεξέλεγκτη αγάπη τους...

Ας μην επεκταθώ καλύτερα αλλά πολλοί γονείς είναι τελείως ακατάλληλοι για αυτόν τον ρόλο που ανέλαβαν.

Aν σκεφτόταν όλοι αν είναι κατάλληλοι κτλ, δεν θα έκανε κανείς παιδιά και θα τέλειωνε η ανθρωπότητα. Τα παιδιά, είναι κάτι που απλά κάνεις και happy go lucky, ή κάτι που απλά έτυχε και πρέπει να ακολουθήσεις.

Αν το κοιτάξεις καλά, νεότεροι και περισσότερα παιδιά κάνουν οι ακαταλληλότεροι για τον ρόλο (γύφτοι, αμόρφωτοι, κλπ, όσοι δεν το πολυφιλοσοφούν). Αυτό είναι ο κανόνας. Ίσως και γιατί όσων τρέμει το χέρι (το πουλί, το μνι, η καρδούλα) δεν πρέπει να διαιωνιστούν κιόλας.
Νορμάλ κάνουν πλέον λίγα παιδιά και αργότερα, με την προϋπόθεση ότι έχουν βολευτεί σχετικά νωρίς επαγγελματικά ή/και έχουν γέρους με πορτοφόλι απο πίσω.

[nemo]

Ας μην επεκταθώ καλύτερα αλλά πολλοί γονείς είναι τελείως ακατάλληλοι για αυτόν τον ρόλο που ανέλαβαν.

Aν σκεφτόταν όλοι αν είναι κατάλληλοι κτλ, δεν θα έκανε κανείς παιδιά και θα τέλειωνε η ανθρωπότητα. Τα παιδιά, είναι κάτι που απλά κάνεις και happy go lucky, ή κάτι που απλά έτυχε και πρέπει να ακολουθήσεις.

Αν το κοιτάξεις καλά, νεότεροι και περισσότερα παιδιά κάνουν οι ακαταλληλότεροι για τον ρόλο (γύφτοι, αμόρφωτοι, κλπ, όσοι δεν το πολυφιλοσοφούν). Αυτό είναι ο κανόνας. Ίσως και γιατί όσων τρέμει το χέρι (το πουλί, το μνι, η καρδούλα) δεν πρέπει να διαιωνιστούν κιόλας.

συμφωνω αλλα παιζουν ρολο σε αυτο και τα διαφορα επαγγελματα πχ τσοπανος αγροτης κλπ
και να πω οτι αν ειχαμε και περισσοτερη μορφωση θα καναμε και περισσοτερα παιδια
ωστε να εχουμε και περισσοτερες ελπιδες να πετυχουμε το τζοκερ

[nemo]

Αυτό ισχύει. Γενικά τα γεράματα είναι πολύ δύσκολα χωρίς παιδιά.

Αυτό ισχύει στην ιδανική περίπτωση, πχ όταν κλείσεις τα μάτια σου και σε πιάνουν το χέρι, τα επαρκώς άξια παιδιά που θα αφήσεις πίσω (αν βγούν τέτοια, να τα δούμε πρώτα τα καμάρια μας ), και τα οποία σε φρόντισαν μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου (πχ απλά να προσλάβουν κάποιον να σε καθαρίζει).

Τουλάχιστον, και να μην σε φροντισουν, αν κάνεις τίποτε αξιόλογα παιδιά, λες ΟΚ, θα διαιωνιστεί το όνομα. Αν όμως σε βγούν τίποτε τράπερς;


Δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι, αλλά πέρασα αρκετές εβδομάδες με στενό μου ηλικιωμένο πρόσωπο σε νοσοκομείο στα τελευταία του (το οποίο ερήμην σοβαρής φροντίδας απο την νοσηλευτική αλητεία του ΕΣΥ, έπρεπε να εξυπηρετούμε εμείς), και μπορώ να σας εγγυηθώ ότι η πλειοψηφία των περιπτώσεων γέρων με παιδιά, να το θέσω κόσμια, απέχουν απο το ιδανικό

Στην μέση περίπτωση, είτε έχεις παιδιά είτε όχι, στα τελευταία σου, θα υποφέρεις το ίδιο.

το βασικο ειναι να φυγουμε χωρις ακρατεια ανοια και εγκεφαλικα που θα μας αφησουν μισούς

[Προέλλην]

Αυτό ισχύει στην ιδανική περίπτωση, πχ όταν κλείσεις τα μάτια σου και σε πιάνουν το χέρι, τα επαρκώς άξια παιδιά που θα αφήσεις πίσω (αν βγούν τέτοια, να τα δούμε πρώτα τα καμάρια μας ), και τα οποία σε φρόντισαν μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου (πχ απλά να προσλάβουν κάποιον να σε καθαρίζει).

Τουλάχιστον, και να μην σε φροντισουν, αν κάνεις τίποτε αξιόλογα παιδιά, λες ΟΚ, θα διαιωνιστεί το όνομα. Αν όμως σε βγούν τίποτε τράπερς;


Δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι, αλλά πέρασα αρκετές εβδομάδες με στενό μου ηλικιωμένο πρόσωπο σε νοσοκομείο στα τελευταία του (το οποίο ερήμην σοβαρής φροντίδας απο την νοσηλευτική αλητεία του ΕΣΥ, έπρεπε να εξυπηρετούμε εμείς), και μπορώ να σας εγγυηθώ ότι η πλειοψηφία των περιπτώσεων γέρων με παιδιά, να το θέσω κόσμια, απέχουν απο το ιδανικό

Στην μέση περίπτωση, είτε έχεις παιδιά είτε όχι, στα τελευταία σου, θα υποφέρεις το ίδιο.

το βασικο ειναι να φυγουμε χωρις ακρατεια ανοια και εγκεφαλικα που θα μας αφησουν μισούς

Αυτό που σκεφτόμουν πάντως τόσο καιρό εκεί στα κολαστήρια των παθολογικών που παρκάρουν τους γέροντες που δεν τους κάνουν πλέον εγχειρήσεις, ή οτιδήποτε άλλο, είναι ότι, κάποιοι έγιναν ήρωες, γιατί τους βασάνισαν λίγες μέρες, ενώ σημαντικό ποσοστό των ανθρώπων πεθαίνει μαρτυτικά, με φρικτούς πόνους επί μέρες και τους γύρω τους να αδιαφορούν. Αν το ήξεραν νωρίτερα όλοι αυτοί, ίσως είχαν ορθώσει ανάστημα όσο ζούσαν ακμαίοι, μιας και ούτως ή άλλως το βάσανο περιμένει στην γωνία

[Προέλλην]

Aν σκεφτόταν όλοι αν είναι κατάλληλοι κτλ, δεν θα έκανε κανείς παιδιά και θα τέλειωνε η ανθρωπότητα. Τα παιδιά, είναι κάτι που απλά κάνεις και happy go lucky, ή κάτι που απλά έτυχε και πρέπει να ακολουθήσεις.

Αν το κοιτάξεις καλά, νεότεροι και περισσότερα παιδιά κάνουν οι ακαταλληλότεροι για τον ρόλο (γύφτοι, αμόρφωτοι, κλπ, όσοι δεν το πολυφιλοσοφούν). Αυτό είναι ο κανόνας. Ίσως και γιατί όσων τρέμει το χέρι (το πουλί, το μνι, η καρδούλα) δεν πρέπει να διαιωνιστούν κιόλας.

συμφωνω αλλα παιζουν ρολο σε αυτο και τα διαφορα επαγγελματα πχ τσοπανος αγροτης κλπ
και να πω οτι αν ειχαμε και περισσοτερη μορφωση θα καναμε και περισσοτερα παιδια
ωστε να εχουμε και περισσοτερες ελπιδες να πετυχουμε το τζοκερ

Αγρότες γιοί σκοτωνόταν πάνω απο τα νεκροκρέβατα για τα χωράφια. Άλλος ερχόταν βαθιά μέσα στην νύχτα με διαθήκη να τραβάει το χέρι του γέρου να υπογράψει, και την ημερά όλα τα αδέλφια μαζί το παίζαν οικογένεια και φιλούσαν τα χέρια των παπάδων που έκοβαν βόλτες να μαζεύουν ευάλωτους πιστούς

[BaKXOS_Lysios]

Δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι, αλλά πέρασα αρκετές εβδομάδες με στενό μου ηλικιωμένο πρόσωπο σε νοσοκομείο στα τελευταία του (το οποίο ερήμην σοβαρής φροντίδας απο την νοσηλευτική αλητεία του ΕΣΥ, έπρεπε να εξυπηρετούμε εμείς), και μπορώ να σας εγγυηθώ ότι η πλειοψηφία των περιπτώσεων γέρων με παιδιά, να το θέσω κόσμια, απέχουν απο το ιδανικό

Δεν είναι θέμα "ιδανικού", είναι θέμα δυνατοτήτων και δυνάμεων από μέρος των παιδιών, όταν αυτά έχουν ήδη τις δικές τους οικογένειες, άγχη, προβλήματα κλπ κλπ να τα βασανίζουν. Ένας ηλικιωμένος άνθρωπος με κάποια σοβαρά προβλήματα όπως πχ άνοια κλπ έχεις υπόψιν σου πόση φροντίδα χρειάζεται; Χρειάζεται 24ωρη παρακολούθηση, εναν άνθρωπο απο πάνω του συνεχώς για κάθε του ανάγκη (τα φάρμακα, την τουαλετα, το ένα το άλλο). Αυτό δεν μπορεί να το προσφέρει πλήρως κανείς! Ούτε το ΕΣΥ ούτε τα παιδιά. Θα μπορούσε μόνο κάποιο ακριβοπληρωμένο ίδρυμα και πάλι όμως οι φροντιστές δεν έχουν έναν να κοιτάνε.... Άστο μεγάλο πρόβλημα.

Στην μέση περίπτωση, είτε έχεις παιδιά είτε όχι, στα τελευταία σου, θα υποφέρεις το ίδιο.

Δεν είναι ακριβώς έτσι... επειδή πρόσφατα έζησα κι εγω με συγγενικό πρόσωπο τις τελευταίες του μέρες σε νοσοκομείο... αν δεν ήταν εκεί κάποιος να βλέπει τι παίζει θα υπέφερε πολύ περισσότερο... Δεν είναι θέμα παιδιών, απλά τα παιδιά (υποτίθεται ότι) θα έχουν περισσότερη ευαισθησία απο τον όποιο φροντιστή ώστε να μπορούν να επέμβουν αν/όταν υποφέρεις κλπ

[bizeli]

Εντάξει, και οι γονείς έχουν το δικαίωμα να είναι «ατελείς άνθρωποι», να φέρουν τραύματα του παρελθόντος, να κάνουν λάθη, να έχουν λανθασμένες αντιλήψεις κλπ κλπ από κει και πέρα το θέμα είναι τι κάνει η πολιτεία και η κοινωνία σαν σύνολο για τα παιδιά, όταν μάλιστα αυτά περνάνε το μεγαλύτερο μέρος του ποιοτικού χρόνου τους σε δομές όπως το σχολείο κλπ. Αμέσως γίνεται αντιληπτό ότι το παιδί "σου" δεν είναι ακριβώς "σου" αφού χρειάζεται να αλληλεπιδράσει και να ενταχθεί στις κοινωνικές δομές κλπ. Μεγάλα θέματα.

Η πολιτεία παρεμβαίνει κυρίως σε περιπτώσεις βαριάς κακομεταχείρισης και κακοζωίας παιδιών πχ χρήστες ναρκωτικών, βαριά ψυχασθενείς, οικονομικά ευάλωτων οικογενειών, ένα γενικότερα προβληματικό περιβάλλον όπου αφαιρείται η γονική μέριμνα κτλ.
Από κει και πέρα στο θέμα της ανάπτυξης και ανατροφής κάθε παιδιού είναι το παιδί "μου" και καμιά πολιτεία ή δομή δεν μπορεί να παρέμβει χωρίς τη συγκατάθεση των γονέων σύμφωνα με το μέχρι τώρα νομικό πλαίσιο.
Δεν μίλησε κανείς για τελειότητα. Αλλά όταν το λάθος τείνει να γίνει "πρόβλημα" και οι γονείς είτε είναι σε άρνηση είτε δεν "βλέπουν" το πρόβλημα, παρά τις παραινέσεις των ειδικών, τότε μιλάμε για εγκληματική αμέλεια και συνήθως όταν είναι αργά οι συγκεκριμένοι γονείς ψάχνουν να αποδώσουν τις ευθύνες αλλού.

[BaKXOS_Lysios]

Από κει και πέρα στο θέμα της ανάπτυξης και ανατροφής κάθε παιδιού είναι το παιδί "μου" και καμιά πολιτεία ή δομή δεν μπορεί να παρέμβει χωρίς τη συγκατάθεση των γονέων σύμφωνα με το μέχρι τώρα νομικό πλαίσιο.

Κι όμως παρεμβαίνει, όταν πχ δεν επιτρέπει στο παιδί να κάνει κάποια πράγματα που πιθανόν κάνει με τους γονείς τους σπίτι του και γι αυτούς μπορεί να είναι ΟΚ (πχ να βωμολοχεί και να βρίζει τους δασκάλους ή τους συμμαθητές). Αυτό εννοώ, ότι ένα μεγάλο μέρος της διαμόρφωσης του παιδιού δεν ανήκει αποκλειστικά στους γονείς, αλλά στην κοινωνία και τους θεσμούς/ δομές της.