Περί Γότθων και Ούννων

[Προέλλην]

Βέβαια, ένα θέμα είναι και πόσοι ήταν αυτοί οι Ρωμιοί που πολεμούσαν. Απ ότι διαβάζω ακόμη και 2000 νοματαίους για να βρούν, ζοριζόταν.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Βέβαια, ένα θέμα είναι και πόσοι ήταν αυτοί οι Ρωμιοί που πολεμούσαν. Απ ότι διαβάζω ακόμη και 2000 νοματαίους για να βρούν, ζοριζόταν.

Δεν ξέρω για την Κωνσταντινούπολη, αλλά στο Δεσποτάτο γύρω στο 80% των στρατεύσιμων ήταν Αλβανοί.

[Τλαξκαλτέκος]

Βέβαια, ένα θέμα είναι και πόσοι ήταν αυτοί οι Ρωμιοί που πολεμούσαν. Απ ότι διαβάζω ακόμη και 2000 νοματαίους για να βρούν, ζοριζόταν.

Κατά την Άλωση του 1453 ο Σφραντζής λέει πως την Πόλη υπερασπίζονταν 4.973 Έλληνες ( Ρωμαίοι ) και ξένοι 2.000.

Κατά την ανακατάληψη της Πόλης το 1261 απ' τους Λατίνους , ο Αλέξιος Στρατηγόπουλος είχε μαζί του Ρωμαίους ( Έλληνες ) και Σκύθες ( Κουμάνους ).

Κατά την μάχη της Αντιόχειας του Μαιάνδρου το 1211 εναντίον των Σελτζούκων , ο Θεόδωρος Α΄ Λάσκαρις είχε μαζί του 1200 Ρωμαίους ( Έλληνες ) και 800 Λατίνους.

Το εκστρατευτικό σώμα του Ρωμανού Διογένη αποτελούταν από Ρωμαίους ( Έλληνες ), Βουλγάρους, Νορμανδούς , Ρώσους , Βαράγγους ( Βίκινγκς και Αγγλοσάξονες ), Αλανούς, Γεωργιανούς , Αρμένιους , Χαζάρους ( ίσως ), Πατζινάκους , Κουμάνους και Ούζους.
=========================================
Ο στρατός του Ρωμανού Δ' Διογένη

Ο Αυτοκράτορας ξεκίνησε για την εκστρατεία βιαστικά, με στρατό που δεν άρμοζε σε αυτοκράτορα των Ρωμαίων, αλλά που ήταν χαρακτηριστικός των καιρών: τον αποτελούσαν Βούλγαροι, Ούζοι και άλλοι ξένοι που έτυχε να βρίσκονται εκεί, καθώς επίσης και Φράγκοι και Βαράγγοι. Όλοι αυτοί πήραν την αυτοκρατορική εντολή να πάνε στη Φρυγία, που βρίσκεται στο θέμα Ανατολικόν, και όπου έβλεπε κανείς το απίθανο αυτό θέαμα: οι περίφημοι στρατιώτες των Ρωμαίων, που είχαν υποτάξει Ανατολή και Δύση, δεν ήταν παρά λίγοι άνδρες, τσακισμένοι από τη φτώχεια και το άγχος και άοπλοι... Επειδή για πολλά χρόνια κανένας αυτοκράτορας δεν είχε επιχειρήσει εκστρατείες, οι στρατιώτες ήταν άσχετοι και άχρηστοι, και στερημένοι από μισθό και τις συνηθισμένες προμήθειες. Ήταν δειλοί και φυγόμαχοι και φαίνονταν ανίκανοι για οποιαδήποτε γενναία πράξη ...Σε αντίθεση οι στρατιώτες του εχθρού ήταν τολμηροί, επίμονοι, πεπειραμένοι και γενικά κατάλληλοι για πόλεμο.

Γεώργιος Κεδρηνός , II, 668-669, στο : Σπ. Βρυώνης, Η παρακμή του Μεσαιωνικού Ελληνισμού της Μικρός Ασίας και η διαδικασία του εξισλαμισμού (11ος- 15ος αι.), μετ. Κ. Γαλαταριώτου, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1996, 82
.http://ebooks.edu.gr/ebooks/v/html/8547 ... ex3_1.html

[Προέλλην]

Σπουδαίοι οι Κουμάνοι πάντως, μέσα σ όλα

Πάρτε εδώ τι γινόταν και παραδίπλα:

Georgian king David IV “the Builder” (r. 1089–1125), who employed tens (or even hundreds) of thousands of Cuman-Kipchak soldiers and settled them in his kingdom in 1118. This measure, one of the central parts of David’s military reforms during his wars against the Seljuk invaders, had been preceded by the visit of the high-ranking Georgian delegation, including the king himself and his chief adviser and tutor George of Chqondidi, to the Cuman-Kipchak headquarters. To secure the alliance with these nomads, David married a Cuman-Kipchak princess, Gurandukht, daughter of Khan Otrok (Atraka, son of Sharaghan, of the Georgian chronicles), and invited his new in-laws to settle in Georgia. David mediated a peace between the Cumans-Kipchaks and Alans, and probably had some consultations also with the Velikiy Kniaz of Kievan Rus', Vladimir Monomakh, who had defeated Otrak in 1109, to secure a free passage for the Cuman-Kipchak tribesmen back to Georgia.

As a result of this diplomacy, 15,000 soldiers with Cuman-Kipchak families under Otrak moved to settle in Georgia. According to the agreement, each Cuman-Kipchak family was to contribute a fully armed soldier to the Georgian army. They were given land, rearmed and became a regular force under the direct control of the king. were posted chiefly to frontier regions confronting the Seljuk Turks. They led a semi-nomadic way of life, wintering in the Kartlian lowlands in central Georgia, and carrying out their summertime duties along the foothills of the Caucasus.

https://en.wikipedia.org/wiki/Kipchaks_in_Georgia

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Cuman-Kipchak soldiers…against the Seljuk invaders

Αξιοσημείωτο είναι ότι οι πρόγονοι τους μετανάστευσαν από διαφορετικές κατευθύνσεις.

[Προέλλην]

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η ιστορία των τουρκικών λαών. Είναι λάθος να τους συγχέουμε με τους Οθωμανούς, οι Οθωμανοί βασικά ήταν κάποιοι βαθιά εξ-ιρανισμένοι και έπειτα εξ-ρωμιασμένοι Τούρκοι, με το γνωστό γραφικό αποτέλεσμα.
Σήμερα, το βρίσκω αρκετά παθέτικ οι εξισλαμισμένοι αρμενοκουρδορωμιοί κάτοικοι της Τουρκίας να προσπαθούν να οικιοποιηθούν την πραγματική μεγάλη κληρονομιά των τουρκικών λαών. Απορώ πως τους δέχονται τα άλλα τουρκικά κράτη ως Τούρκους.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Οι ζωγραφιές του Γιαννόπουλου πάντως φαίνονται τελείως εκτός χρόνου, ταιριάζουν μόνο σε προηγούμενους αιώνες.

Βίντεο γκέιμ θυμίζουν

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Portrait of Alchon Hun king Khingila, from his coinage, c. 450 CE.

[Τλαξκαλτέκος]

Σήμερα, το βρίσκω αρκετά παθέτικ οι εξισλαμισμένοι αρμενοκουρδορωμιοί κάτοικοι της Τουρκίας να προσπαθούν να οικιοποιηθούν την πραγματική μεγάλη κληρονομιά των τουρκικών λαών. Απορώ πως τους δέχονται τα άλλα τουρκικά κράτη ως Τούρκους.

Το 1941οι Γερμανοί την πέφτουν στην Ρωσία με την επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Οι Τούρκοι κοιτάζουν να δούν μήπως σε περίπτωση ήττας των Ρώσων μπορούν να πάρουν κάτι από τους Τούρκους της Ρωσίας σε συμφωνία με τους Γερμανούς . Όλες οι συζητήσεις σε ανεπίσημο επίπεδο.

Ο Τούρκος πρεσβευτής στο Βερολίνο Γκερεντέ αναφέρει στον Γερμανό υφυπουργό Βάιτζαίκερ για τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Μπακού, στην Κριμαία κ.α. Τα ίδια μεταφέρει και ο Γερμανός πρεσβευτής Φράντς φόν Πάπεν από την Τουρκία. Η Τουρκική Ιστορική Εταιρεία της Άγκυρας ήταν εστία μαχητικού παντουρανισμού. Επισήμως οι Τούρκοι βέβαια τα αρνούνταν όλα. Αν και οι παντουρανιστές ήταν κυρίως οι πρώην σουλτανικοί, οι κυβερνώντες κεμαλικοί δεν δίστασαν να τους χρησιμοποιήσουν γι’αυτό τον σκοπό (παντουρκισμό). Καταλληλότερος για να μιλήσει στους Γερμανούς ήταν ο Νουρή πασάς, αδελφός του Ενβέρ πασά που είχε πετύχει την συμμαχία Γερμανίας και Οθωμανίας στον Α΄Π. Π. Επί κεμαλισμού ο Νουρή είχε καταλήξει εργοστασιάρχης και είχε τις ευλογίες του Σαράτσογλου και του Γκερεντέ. Μεταξύ άλλων ο Νουρή μίλησε στους Γερμανούς και για τις παντουρανικές διεκδικήσεις σε Κριμαία, Υπερκαυκασία, Αζερία, Ουράλια, Βόλγα, Νταγκεστάν, Ταταρία, λίγο Συρία, λίγο Ιράκ, λίγο Ιράν και Τουρκεστάν ( και Ανατολικό Τουρκεστάν = Σινκιάγκ = Ουιγουρία ). Στην παρατήρηση των Γερμανών ότι ο Ατατούρκ δεν είχε παντουρανικές τάσεις αλλά ήταν υπέρ ενός καθαρά εθνικού κράτους, ο Νουρή είπε ότι :
η εξωτερική πολιτική του Ατατούρκ ήταν μόνο προσωρινή και υπαγορεύθηκε από την αδυναμία της νεογέννητης τουρκικής δημοκρατίας και από τον φόβο της Σοβιετικής Ρωσίας.

Ο Σαράτσογλου έλεγε στον Πάπεν ότι δεν ενθαρρύνει τους παντουρανιστές γιατί αν ο Στάλιν μάθαινε για τις κινήσεις τους θα εξαφάνιζε όλους τους Τουρανούς από την Σοβιετία. Βέβαια οι Τουρανοί της Σοβιετίας δεν συμμερίζονταν τα παντουρανικά αισθήματα των Τούρκων. Ναι μέν ήθελαν να την κάνουν από την τυραννική Σοβιετία, αλλά καθόλου δεν γούσταραν και την κεμαλική δημοκρατία. Οι Τουρανοί του Τουρκεστάν μισούσαν τους κομμουνιστές , αλλά ταυτόχρονα απέρριπταν την κεμαλική Τουρκία.

Οι άνθρωποι αυτοί επέκριναν τον Κεμάλ Ατατούρκ επειδή είχε διαλύσει το χαλιφάτο, και απέρριπταν τους Τούρκους της Μικράς Ασίας χαρακτηρίζοντάς τους ένα ανυπόληπτο συνονθύλευμα Αλβανών , Κιρκασίων και Αράβων αποκαλώντας τους μάλιστα περιφρονητικά «Λεβαντίνους». Από την άλλη πάλι πλευρά, η τουρανική αυτή φατρία αυτοχαρακτηριζόταν φυλετικά καθαρόαιμη και περισσότερο συγγενής με την αρχική φυλή των Οθωμανών εισβολέων που ήρθαν στην Ευρώπη στον 14ο αι.

Αρχηγός των τελευταίων ήταν ο Μεχμέτ Εμίν Ρεζουλσάντε που επεδίωκε την δημιουργία ενός μεγάλου Αζερμπαϊτζάν με εδάφη της Σοβιετίας και του Ιράν. Ήταν πρώην Μενσεβίκος, άλλοτε φίλος του Στάλιν και παλιός συνεργάτης του στρατάρχη Πιλσούντσκι της Πολωνίας.

Τελικά οι Γερμανοί σταμάτησαν να ενθαρρύνουν τους Τούρκους. Όχι γιατί τους ένοιαζε π.χ. για τους Γεωργιανούς ή τους Αζέρους. Αλλά έβλεπαν κάπως καλύτερα τους Αρμένιους που οι σουλτανικοί Τούρκοι είχαν δολοφονήσει 750.000 από δαύτους για «λόγους ασφαλείας». Στο τέλος ο Ρίμπεντρομπ έδινε μόνο την Κριμαία. Δεν ήθελε πόλεμο Καυκασίων και Τούρκων. Οι Γερμανοί σταμάτησαν να χρησιμοποιούν και τον όρο τουρανισμό. Προτιμούσαν τον όρο τιμορισμό ή νταγκεστανισμό. Καμμιά από τις σοβιετικές μουσουλμανικές λεγεώνες που θα έφτιαχναν δεν την ονόμασαν τουρανική. Προτίμησαν τις ονομασίες ταταρική, καυκασιανή και γεωργιανή λεγεών. Σχέδια έγιναν και για αρμενική ταξιαρχία. Ο Γκερεντέ διαμαρτυρήθηκε και ζήτησε την επωνυμία «Τουρκεστάν». Οι Γερμανοί το απέρριψαν .

Τέλος να πούμε ότι ενώ ο Ρίμπεντρομπ και ο Γερμανικός Στρατός ήθελαν να χρησιμοποιήσουν για στρατιωτικούς λόγους τους Κοζάκους, ( Κιρκάσιους, )Τάταρους και Ουζμπέκους, ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ ( υπουργείο Ανατολικών υποθέσεων – ρατσιστόμουτρο φούλ ) τους κακομεταχειρίστηκε. Αργότερα μαλάκωσε, αλλά οι Τούρκοι ( της Μ.Ασίας ) είχαν ήδη θυμώσει και διαμαρτυρήθηκαν για την βάναυση κακομεταχείριση και τον θάνατο μερικών Ουζμπέκων αιχμαλώτων.

πηγή πληροφοριών : "Ο Επιτήδειος Ουδέτερος" του καθηγητή ΑΕΙ Τέμπλ των ΗΠΑ Frank Weber

[Προέλλην]

Portrait of Alchon Hun king Khingila, from his coinage, c. 450 CE.

Αυτοί φορμάραν τα κεφάλια τους δίκην κάτι φυλών της Αμερικής. Βασικά η ίδια ράτσα ήταν, απλά οι μισοί δυτικά και οι άλλοι μισοί ανατολικά του Βεριγγείου.

Οι άνθρωποι αυτοί επέκριναν τον Κεμάλ Ατατούρκ επειδή είχε διαλύσει το χαλιφάτο, και απέρριπταν τους Τούρκους της Μικράς Ασίας χαρακτηρίζοντάς τους ένα ανυπόληπτο συνονθύλευμα Αλβανών , Κιρκασίων και Αράβων αποκαλώντας τους μάλιστα περιφρονητικά «Λεβαντίνους». Από την άλλη πάλι πλευρά, η τουρανική αυτή φατρία αυτοχαρακτηριζόταν φυλετικά καθαρόαιμη και περισσότερο συγγενής με την αρχική φυλή των Οθωμανών εισβολέων που ήρθαν στην Ευρώπη στον 14ο αι.

Δεν είχαν άδικο. Τι δουλειά έχουν οι κάτοικοι της Τουρκίας με τους αυθεντικούς Τούρκους; Πέρα απο ελάχιστους τουρκομανικής καταγωγής ή κάτι πρόσφυγές απο την Σινγιάνγκ, περί Αρμενίων, Λαζών, Αράβων και Ρωμιών πρόκειται. Βέβαια, όλοι αυτοί έχουν μια πανίσχυρη οθωμανική συνείδηση. Π.χ., στο μιλιτάριφόρουμς, πολλές φορές έχω αντιπαρατεθεί με κατοίκους της Τουρκίας, οι οποίοι δεν έχουν πρόβλημα να λένε ότι ο παππούς ήταν Ρούμ, αλλά είναι φανατικότατοι Τούρκοι. Είναι κάτι σαν τους Βλάχους ή Αρβανίτες της Ελλάδας, αν τους πεί Ρουμάνος ή Αλβανός ότι είναι τέτοιοι, λυσσομανούν, κι ας παραδέχονται λίγο-πολύ την καταγωγή τους.

Aκόμη και οι οθωμανοί εισβολείς του 14ου, δεν ήταν τόσο Τούρκοι, αλλά αραβοπερσικά συνονθυλεύματα . Τούρκοι ήταν οι Τουρκομάνοι άτακτοι που είχαν μαζί τους σε πολές περιπτώσεις.