Δημοσίευσηαπό pluton » 03 Μαρ 2018, 19:00
ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΣΤΟΝ ΠΟΡΟ
Είναι γεγονός, πως ότι είναι σήμερα επικαιρότητα, αύριο θα έχει μπαγιατέψει, και μετά θα γίνει σκόνη. Ούτε σκόνη. Τίποτα. Είναι λοιπόν μεγάλη τύχη να γνωρίζει κανείς γέροντες, που έζησαν και γέρασαν στο νησί κι αυτοί με τη σειρά τους ξέρανε άλλους γερόντους, που είχαν ζήσει πιο παλιά και ήξεραν καλύτερα τη ζωή στον παλιό Πόρο. Ήξεραν παλιές ιστορίες που είχαν συμβεί, άλλες σοβαρές, που είχαν συνταράξει τότε τη μικρή κοινωνία του νησιού κι άλλες γουστόζικες από τις πλάκες και τα χωρατά που έκαναν τότε οι άνθρωποι μεταξύ τους, για να ξεμακρύνουν λίγο την ανία που βάραγε κατακούτελα τον κόσμο.
Μια τέτοια ενδιαφέρουσα ιστορία είναι και η διαβίωση για ένα και παραπάνω χρόνο δύο χιλιάδων περίπου Τούρκων αιχμαλώτων στο νησί του Πόρου, όπου παρέμειναν μέχρι τη λήξη του πολέμου.
.............................
Μια μέρα που οι Τούρκοι αιχμάλωτοι έσκαβαν φτιάχνοντας το δρόμο στο Μικρό Νεώριο, σε κάποια ανάπαυλα, ένας Τούρκος έβγαλε από την τσέπη του μια ασημένια ταμπακέρα για να πάρει από αυτήν ένα τσιγάρο που ήθελε να καπνίσει.
Η συμπεριφορά των Ελλήνων στρατιωτών που φρουρούσαν τους Τούρκους αιχμαλώτους ήταν ανθρώπινη και πέρα από την αναγκαστική εργασία, δεν τους επέβαλαν ούτε σε κακουχίες και βασανιστήρια, ούτε σε εξευτελισμούς, όπως έκαναν οι Τούρκοι στρατιώτες στους δικούς μας αιχμαλώτους στρατιώτες, αλλά και στους δυστυχισμένους Έλληνες κατοίκους της Μικράς Ασίας. Οργάνωναν από αυτούς τάγματα εργασίας, τα περίφημα (αμελέ ταπουρού), τους οδηγούσαν με βάσανα και κακουχίες στα βάθη της Ανατολίας μέχρι που τους εξόντωναν όλους.
Ένας από τους Έλληνες στρατιώτες που φρουρούσαν τους Τούρκους αιχμαλώτους, αναγνώρισε μια μέρα την καλοφτιαγμένη ασημένια ταμπακέρα, που ήταν αυτή του πατέρα του, που τον είχαν σκοτώσει οι Τούρκοι μαζί με τη μάνα του μετά από φριχτά βασανιστήρια στο χωριό του, που ήτα λίγο έξω από το Αϊδίνι. Τους είχαν βάλει ζωντανούς και τους έψησαν στον φούρνο που υπήρχε στην αυλή του σπιτιού τους. Πήρε την ταμπακέρα στα χέρια του και από τα γραμμένα πάνω σ’ αυτήν αρχικά Γ.Κ., διαπίστωσε πως ήταν πράγματι αυτή του πατέρα του. Θύμωσε, θόλωσε και προς στιγμή σκέφτηκε να τιμωρήσει επί τόπου και να τρυπήσει με τη λόγχη του τον φονιά της οικογένειάς του. Συγκρατήθηκε όμως κι αποφάσισε να τον τιμωρήσει με άλλο τρόπο. Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο φαί που τρώγεται κρύο.
-Ωραία ταμπακέρα, που τη βρήκες, ρε Μεμέτη; ρώτησε δήθεν αδιάφορα τον Τούρκο αιχμάλωτο.
-Μου τη χάρισε ένας Ρωμιός στο χωριό μου, απάντησε αμέριμνος εκείνος.
Έτσι ο Έλληνας στρατιώτης βεβαιώθηκε πως είχε να κάνει με έναν από τους φονιάδες των γονιών του.
Έσφιξε την καρδιά του κι έκανε παρέα μαζί του. Του μιλούσε, τον κέρναγε τσιγάρο, τον έβαζε σε πιο ελαφριές δουλειές, μέχρι που απόκτησε την εμπιστοσύνη του.
Μερικές μέρες μετά τον κάλεσε στην ταβέρνα να γιορτάσουν μαζί με τρεις ακόμα φίλους του, δυο στρατιώτες κι έναν πολίτη, γιατί τάχα είχε τα γενέθλιά του. Εκεί, με τρόπο τον μέθυσαν και πάνω στο κέφι τον έβαλαν και τους διηγήθηκε τον τρόπο που απόκτησε την ταμπακέρα. Τους ανέφερε με κάθε λεπτομέρεια τη φρικτή δολοφονία που είχε διαπράξει μαζί με άλλους στην δυστυχισμένη αυτή οικογένεια των Ελλήνων Μικρασιατών.
Την άλλη μέρα, ο στρατιώτης ανάφερε τη θλιβερή αυτή ιστορία στην υπηρεσία του, προτείνοντας και τους τρεις μάρτυρες που ήταν παρόντες στην «εξομολόγηση-ομολογία» του Τούρκου αιχμαλώτου. Ακράδαντο πειστήριο ήταν η ασημένια ταμπακέρα που είχε στην κατοχή του ο Τούρκος αυτός αιχμάλωτος.
Αμέσως διενεργήθηκε ανάκριση και μετά από πολλές πιέσεις ο Τούρκος ομολόγησε την απαίσια δολοφονία που είχε διαπράξει. Το στρατοδικείο τον καταδίκασε σε θάνατο.
Εκτελέστηκε με τουφεκισμό την επόμενη μέρα και τον έθαψαν σε μια περιοχή λίγο μετά το Νεώριο, κοντά στο Ρωσικό Ναύσταθμο.
Επειδή μερικά βράδια αργότερα, τα σκυλιά είχαν μισοξεθάψει το πτώμα, ένας στρατιώτης που είχε λάβει μέρος στην εκτέλεση του καταδικασθέντος Τούρκου, τον λυπήθηκε και με τη βοήθεια δύο άλλων συναδέλφων του, πήραν το πτώμα του Τούρκου και με τη βάρκα του μπάρμπα Κυριάκου του Τσάμη το πήγαν στο Δασκαλειό απέναντι όπου και το έθαψαν. Στην άκρη του μνήματος σε μια πλάκα έγραψαν το όνομα του Τούρκου αιχμαλώτου και την ημερομηνία εκτελέσεώς του(23-8-1923).
........................
Την παραπάνω ιστορία για την εκτέλεση του Τούρκου αιχμάλωτου, μου εξιστόρησε ο παλιός Ποριώτης και φίλος μου Γιάννης Μουρτζούκος, που κι αυτός την είχε ακούσει πολλές φορές από τη συχωρεμένη την κυρά Ευαγγελία τη μάνα του, που ζούσε τα χρόνια εκείνα στην περιοχή του Νεώριου.-
0 .
ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Τελειώνουμε σήμερα ότι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το ΕΑΜ. Είναι δική μας επιλογή οι Πρέσπες».