Η γενεσιουργός αιτία της κρίσης
ICON---Γερμανικό-κράνος-ΚαϊζερΕιδικότερα, η σημερινή ισχυρή θέση της Γερμανίας στο επίπεδο της ανταγωνιστικότητας, έτσι όπως αυτή εκφράζεται από το πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της (ύψους 215,3 δις € ή 7,4% του ΑΕΠ της, με απόσταση το μεγαλύτερο παγκοσμίως), καθώς επίσης η αδυναμία των Ισπανών, των Ιταλών, των Ελλήνων κοκ., είναι το άμεσο αποτέλεσμα της υιοθέτησης του κοινού νομίσματος το 1999 – σε συνδυασμό με την πολιτική της ΕΚΤ, η οποία ήταν προσανατολισμένη στους οικονομικούς δείκτες, καθώς επίσης στις ανάγκες της Γερμανίας, εις βάρος όλων των άλλων.
Το γεγονός αυτό συμπεραίνεται από μία μικρή ιστορική αναδρομή στο έτος 2000, όπου η Γερμανία ήταν «ο μεγάλος άρρωστος» της Ευρωζώνης, αδυνατώντας να επιτύχει ρυθμό ανάπτυξης άνω του 2% – ενώ είχε υποστεί μεγάλες ζημίες από το σπάσιμο της φούσκας του διαδικτύου, με το τεχνολογικό χρηματιστήριο της (Νέα Αγορά) να καταρρέει κατά -96%!
Η συνέπεια αυτού του σοκ ήταν η συρρίκνωση της γερμανικής οικονομίας έως το 2003, όπου δεν επρόκειτο για μία φυσιολογική υποχώρηση, αλλά για μία εξαιρετικά επικίνδυνη «ύφεση ισολογισμών» (ανάλυση) – όπως αυτή, από την οποία υποφέρουν σήμερα όλες σχεδόν οι χώρες της Ευρωζώνης, η Ιαπωνία μετά το 1990 κοκ.
Μία χώρα τώρα μπορεί να πέσει στην παγίδα της ύφεσης ισολογισμών, όταν το προηγούμενο χρονικό διάστημα έχει βιώσει μία υπερβολική αύξηση του ιδιωτικού χρέους της – ενώ εμφανίζεται όταν αλλάζουν οι διαθέσεις των καταναλωτών, με αποτέλεσμα να μειώνουν τις δαπάνες τους, να υποχωρεί το ΑΕΠ της χώρας, να περιορίζονται τα έσοδα του δημοσίου κλπ.
Αυτό ακριβώς συνέβη στη Γερμανία, όπου οι διαθέσεις άλλαξαν μετά το σπάσιμο της φούσκας του διαδικτύου – οπότε η χώρα απειλήθηκε με αποπληθωρισμό. Η ΕΚΤ όμως τότε, χωρίς να ενδιαφερθεί καθόλου για τα υπόλοιπα κράτη, άνοιξε τους νομισματικούς κρουνούς, αύξησε τη ρευστότητα δηλαδή μειώνοντας παράλληλα τα βασικά επιτόκια (από το 4,75% το 2001 στο 2,0% το 2003), διασώζοντας της Γερμανία και οδηγώντας στην καταστροφή τις χώρες του Νότου – οι οποίες πλημμύρισαν από φθηνά χρήματα, με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι τιμές των ακινήτων στην Ισπανία κατά 107% από το 2000 έως το 2005, στην Ιρλανδία κατά 76%, ενώ στη Γερμανία μειώθηκαν κατά 8%.