ΝΕΩΤΕΡΟΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

[ΜΥΘΗΡΑ]

Απόδοση στα Ελληνικά: Νίκος Μαρής

Σε σύγκριση με τη ζωή στις δυτικές χώρες, όπου ο σοσιαλιστικός τομέας της οικονομίας είναι βέβαια αρκετά μεγάλος, η ζωή στον πλήρη σοσιαλισμό είναι άθλια.

Το βιοτικό επίπεδο είναι τόσο αξιοθρήνητο που, το 1961, η σοσιαλιστική κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας δημιούργησε ένα σύστημα τοιχών, συρματοπλέγματος, ηλεκτρικών περιφράξεων, ναρκοπεδίων, αυτόματων πυροβόλων, πύργων παρακολούθησης, φυλάκων και φρουρών, μήκους σχεδόν 900 μιλίων, για να εμποδίσει τους ανθρώπους από το να δραπετεύσουν από τον σοσιαλισμό.

Τα εμπειρικά στοιχεία δείχνουν ότι ο σοσιαλισμός είναι μια καταφανής αποτυχία. Και η αιτία της αποτυχίας του σοσιαλισμού είναι ξεκάθαρη: δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και σχεδόν όλοι οι συντελεστες παραγωγής «κατέχονται από κοινού» με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οι Αμερικανοί πολίτες «κατέχουν» την κρατική Ταχυδρομική Υπηρεσία.

Γιατί λοιπόν φαινομενικά σοβαροί άνθρωποι εξακολουθούν να υποστηρίζουν τον σοσιαλισμό; Και γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν χιλιάδες κοινωνικοί επιστήμονες που θέλουν να τεθούν όλο και περισσότεροι συντελεστές της παραγωγής κάτω από «κοινωνικό», αντί για ιδιωτικό, έλεγχο;

Ένα ενδεχόμενο, φυσικά, είναι πως ορισμένοι σοσιαλιστές είναι απλώς κακοί άνθρωποι. Μπορεί να μην τους ενοχλεί η δυστυχία, ειδικά εάν πρόκειται μόνο για τη δυστυχία των άλλων, και αν εκείνοι είναι υπεύθυνοι για τη διακυβέρνησή τους, ζώντας οι ίδιοι πολύ καλά στην πραγματικότητα.

Ενδιαφέρομαι όμως για εκείνους που υποστηρίζουν το σοσιαλισμό επειδή φέρεται να είναι πιο «πλουτοπαραγωγικός» από τον καπιταλισμό. Ισχυρίζονται ότι τα αποδεικτικά στοιχεία που δείχνουν το αντίθετο, όπως στην Ανατολική Γερμανία, είναι άνευ σημασίας, ή ίσως απλώς τυχαία.

Αλλά πώς μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι η εμπειρία της Ανατολικής Γερμανίας ή της Ρωσίας αποτελεί καθοριστική απόδειξη ενάντια στον σοσιαλισμό; Πώς μπορούν κάποιοι άνθρωποι να προωθούν αβασάνιστα την παράλογη άποψη ότι τα δεδομένα εναντίον του σοσιαλισμού είναι απλώς τυχαία;

Η απάντηση βρίσκεται στη σοβαροφανή φιλοσοφία του εμπειρισμού. Ο εμπειρισμός είναι που προστατεύει τον σοσιαλισμό από την αποδόμησή του εξαιτίας της ίδιας του της αποτυχίας, και προσδίδει στο σοσιαλισμό οποιαδήποτε αξιοπιστία εξακολουθεί να έχει.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η κριτική του Mises κατά του σοσιαλισμού επιτίθεται τόσο στο σοσιαλισμό όσο και στον εμπειρισμό. Επεξηγεί ότι υπάρχει μια αναπόφευκτη σύνδεση μεταξύ του σοσιαλισμού και του κατώτερου βιοτικού επιπέδου, κι ότι η ρωσική εμπειρία δεν είναι κάτι τυχαίο. Και ότι η προσπάθεια του εμπειριστή να την κάνει να φαίνεται ατύχημα βασίζεται σε ένα διανοητικό σφάλμα.

Ο εμπειρισμός βασίζεται σε δύο θεμελιώδεις παραδοχές: πρώτον, ότι κανείς δεν μπορεί να ξέρει τίποτα για την πραγματικότητα με βεβαιότητα, a priori. Και, δεύτερον, ότι μια εμπειρία δεν μπορεί ποτέ να αποδείξει οριστικά ότι μια σχέση μεταξύ δύο ή περισσότερων γεγονότων υπάρχει ή δεν υπάρχει.

Χρησιμοποιώντας αυτές τις δύο υποθέσεις ως αφετηρία, είναι εύκολο να καταρριφθούν οι εμπειρικές διαψεύσεις του σοσιαλισμού.

Ο εμπειριστής-σοσιαλιστής δεν αρνείται τα γεγονότα. Στην πραγματικότητα, θα παραδεχτεί (απρόθυμα) ότι το βιοτικό επίπεδο στη Ρωσία και την Ανατολική Ευρώπη ήταν αξιοθρήνητο. Αλλά θα ισχυριστεί ότι αυτή η εμπειρία δεν συνιστά την κατάρριψη του σοσιαλισμού.

Αντίθετα, λέει, οι άθλιες συνθήκες ήταν αποτέλεσμα μερικών παραμελημένων και ανεξέλεγκτων συνθηκών που θα ληφθούν υπόψη στο μέλλον, και μετά όλοι θα δουν ότι ο σοσιαλισμός σημαίνει υψηλότερα επίπεδα διαβίωσης.

Με τον εμπειρισμό, ακόμη και οι εντυπωσιακές διαφορές μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας μπορούν να δικαιολογηθούν. Ο εμπειριστής λέει, για παράδειγμα, πως οφείλονται στο ότι η Δυτική Γερμανία έλαβε βοήθεια από το Σχέδιο Μάρσαλ, ενώ η Ανατολική Γερμανία έπρεπε να πληρώσει αποζημιώσεις στη Σοβιετική Ένωση. Ή στο ότι η Ανατολική Γερμανία περιλάμβανε τις λιγότερο ανεπτυγμένες αγροτικές επαρχίες της Γερμανίας. Ή ότι η νοοτροπία της φεουδαρχίας απορρίφθηκε στην Ανατολική Ευρώπη πολύ αργότερα, και ούτω καθεξής.

Ούτε το πιο απόλυτα ελεγχόμενο πείραμα δεν μπορεί να αλλάξει αυτήν τη δυσχέρεια, γιατί είναι αδύνατο να ελέγξουμε κάθε μεταβλητή που μπορεί πιθανώς να επηρεάσει τη μεταβλητή που θέλουμε να επεξηγήσουμε. Δεν γνωρίζουμε καν όλες τις μεταβλητές που απαρτίζουν το σύμπαν, γεγονός που καθιστά όλες τα ερωτήματα αενάως ανοιχτά σε νεοεμφανιζόμενα εμπειρικά δεδομένα.

Σύμφωνα με τον εμπειρισμό, δεν υπάρχει τρόπος να αποκλείσουμε οποιοδήποτε γεγονός ως την πιθανή αιτία κάποιου άλλου. Ακόμα και τα πιο παράλογα πράγματα-υπό την προϋπόθεση ότι έχουν γίνει πρωθύστερα στο χρόνο- μπορούν να αποτελούν πιθανές αιτίες. Έτσι δεν υπάρχει τέλος στο πλήθος των δικαιολογιών.

Ο εμπειριστής-σοσιαλιστής μπορεί να απορρίψει οποιαδήποτε κατηγορία εναντίον του σοσιαλισμού, εφόσον βασίζεται μόνο σε εμπειρικά στοιχεία. Μπορεί να ισχυριστεί ότι επειδή δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποια θα είναι τα αποτελέσματα των σοσιαλιστικών πολιτικών στο μέλλον, πρέπει να τις δοκιμάσουμε και να αφήσουμε την εμπειρία να μιλήσει από μόνη της. Και ανεξάρτητα από το πόσο άσχημα μπορεί να είναι τα αποτελέσματα, ο εμπειριστής-σοσιαλιστής μπορεί πάντα να δικαιολογηθεί ρίχνοντας το φταίξιμο σε κάποια μέχρι τώρα παραμελημένη, λίγο πολύ εύλογη, μεταβλητή. Κάνει μια εκ νέου αναθεωρημένη υπόθεση, και αυτή υποτίθεται ότι θα πρέπει να δοκιμάζεται επ’ αόριστον.

Ο εμπειριστής ισχυρίζεται ότι η εμπειρία μπορεί να του δείξει ότι ένα συγκεκριμένο σχέδιο σοσιαλιστικής πολιτικής δεν πέτυχε το στόχο της παραγωγής περισσότερου πλούτου. Αλλά δεν μπορεί ποτέ να του δείξει εάν ένα ελαφρώς διαφορετικό σχέδιο θα έχει καλύτερα αποτελέσματα. Ούτε θα του αποδείξει η εμπειρία ότι είναι αδύνατο να βελτιωθεί η παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών ή να αυξηθεί το βιοτικό επίπεδο, μέσω οποιασδήποτε σοσιαλιστικής πολιτικής.

Τώρα βλέπουμε το πόσο ακριβώς δογματική είναι η εμπειρική φιλοσοφία. Παρά την υποτιθέμενη διαφάνειά της και το ότι απευθύνεται στην εμπειρία, ο εμπειρισμός είναι ένα πνευματικό εργαλείο που ανοσοποιεί εντελώς κάποιον από την κριτική και τα εμπειρικά δεδομένα. Είναι το τέλειο πνευματικά ανέντιμο μέσο για την προστασία του σοσιαλισμού από την εκτυφλωτική αλήθεια της αποτυχίας του.

Τα οικονομικά της παράδοσης του von Mises, δείχνουν ότι ο σοσιαλισμός αποτυγχάνει επειδή παραβιάζει τους αδιάψευστους νόμους της οικονομίας -μεταξύ των οποίων ο νόμος της ανταλλαγής, ο νόμος της μειωμένης οριακής χρησιμότητας, ο νόμος του συνεταιρίζεσθαι του Ricardo, ο νόμος του ελέγχου των τιμών, και η θεωρία της ποσότητας του χρήματος- που μπορούν όλοι να εξαχθούν από το αξίωμα της ανθρώπινης δράσης μέσω της εφαρμοσμένης λογικής. Και έτσι μπορούμε να γνωρίζουμε -εκ των προτέρων και απολύτως- ποιες θα είναι οι συνέπειες του σοσιαλισμού, όπου κι αν δοκιμαστεί.

Εάν θέλουμε να επιτεθούμε στον σοσιαλισμό, πρέπει επίσης να επιτεθούμε στο παράλογο διανοητικό σφάλμα του εμπειρισμού. Και αν θέλουμε να νικήσουμε το σοσιαλισμό, πρέπει να αναπτύξουμε μια επιχειρηματολογία στη βάση των αρχών του Ludwig von Mises, θεμελιωμένη στη λογική της ανθρώπινης δράσης και στους ακατάρριπτους νόμους της οικονομίας.

σχολιο 37

..θα απαντησουμε σε ολα τα θεματα που θιγει εδω ο Μαρης !! θα ανοιξω ενα νημα ξεχωριστο ομως ...
<<γιατι ο αληθινος σοσιαλισμος ειναι το ιδανικο συστημα κοινωνικης οργανωσης >>..κι εκει να τα πουμε εκει νεμο ...

.

[nemo]

σχολιο 36




..οσο για την κουβεντα για την αξια του σοσιαλισμου ...δεν μπορω να την συζητησω στο ποδαρι ..ειναι μεγαλη ...εχεις εμπαθεια για τους κομμουνιστες συνδεοντας τους με ιστορικα εγκληματα συνομωσιες εθνικες προδοσιες που ειναι βεβαια μια οψη της ιστορικης αληθειας ,, ειναι μια ομως οψη της αληθειας υπαρχουν κι αλλες ...και δυστυχως δεν μπορω να σε αποσυνδεσω απο την συναισθηματικη αυτη φορτιση που καθηλωνει την νοητικη σου αντιληψη και σε καθιστα εμπαθη κι αδιαφορο εως εχθρικο για τις ιδεες του σοσιαλισμου ......



...για μενα η αυτοδιαχειριση ειναι αναγκη και ταση τη ζωης και νομοτελεια της μια ταση που χιλιετηριδες καταπατει ενα εκβιαστικο ολιγαρχουμενο συστημα με διαφορα προσωπα ...τωρα αν κανει δεν μπορει να το δει αυτο απλα δεν ειναι της φυσης του να ζησει μεσα σε κοινοβιο το συστημα του παει πακετο ... και θα πιασει μαζι με αυτο πατο .. γιατι το συστημα ειναι πλοιο που εχει γειρει με κατευθυνση το πατο τη θαλασσας ...

...αν το σκοτος σου ειναι μεγαλυτερο απο το φως σου το ολιγαρχουμενο συστημα νεμο αυτο μονο σου ταιριαζει .. και την κοινοτητα απλα την βλεπεις με μισο ματι .. αλλα γιαυτο δεν φταιει παρα η φυση σου τιποτε αλλο ...

...αν παλι το φως σου ειναι ισχυροτερο απο το σκοτος δνε μπορεις να συμβιβαστεις με μια ζωη ολιγαρχουμενη και ελεγχομενη απο κεντρα εξουσιας που δε υπολογιζουν την βουληση σου ...αρα εχει ζωτικη αναγκη τοτε την αυτοδιαχειριζομενη κοινοτητα και την διανομη εξουσιας και πορων ..

δεν εχεις και αδικο σε αυτα που λες για μενα οτι φαινομαι σαν εμπαθης με τον κομμουνισμο αλλα δεν ειναι ετσι
τον υποστηριζω σε πολλα ..αλλα δεν μπορω να κλεισω την σκεψη μου σε πολλα αλλα
τελος παντων σε αφηνω εδω να γραψεις οτι θελεις και οταν αποφασίσεις για συζητηση ανοιξε ενα νημα
να τα λεμε και για κοινοτισμο και για σοσιαλισμο και αν θελεις πες την διαχειριση να σβησει τα μηνυματα μου
για να καθαρισει το νημα

[ΜΥΘΗΡΑ]

σχολιο 39

.. το νημα ασχολειται με τον νεωτερο ευρωπαικο σοσιαλισμο αυτο ειν αο πιο σωστο τιτλος τουθεματος ,,ανωτερη και πιο προχωρημενη εκφραση του οποιου ειναι ο κομμουνισμος κοινοβισμος κοινοχτημοσυνη ...

...οι πρωτες νεωτερες σοσιαλιστικές ιδεες γεννηθηκαν μαζι με τις αστικες επαναστασεις και το εργατικο κινημα ..και οι τασεις αυτες γρηγορα διαχωριστηκαν απο τις αστικες φιλελευθερες ...

....απο εκει και περα εχουμε τρεις γραμμες αναπτυξης των σοσιαλιστικων νεωτερων ιδεων

-την γραμμη του σοσιαλιστικου αστικοδημοκρατικου μετασχηματισμου και του ρεβιζιονιστικου οπουρτονιστικου σοσιαλισμου ( ειναι ο σοσιαλισμοι που γνωρισαμε και στην Ελλαδα )

-την γραμμη του επαναστατικου κομμουνισμου μαρξολενινιστικου τυπου της δικτατοριας του προλεταριατου ( γραμμη αυτη εδωσε τον υπαρκτο κατεστημενο κομμουνισμο το φασιστοειδη δικτατορικο και κομματοκρατορικο )

-την γραμμη του αναρχο κομμουνισμου του και αντικρατισμου

και οι τρεις γραμμες ειναι οι υποτροπιαζουσες παρεκλινουσες μορφες σοσιαλισμου δνε εινα ο αυθεντικος σοσιλιασμος .. αυτο ελαχιστα αναπτυχθηκε δυστυχως εμεινε σε εππεδο μυθιστοριμματικο η ουτοπικων περιγραφων ...


...οσο για τις σοσιαλιστικες ιδεες η καταγωγη τους μας παει βαθια μεσα στο χρονο στην αρχαιοτητα στα πυθαγορεια και ορφικα κοινοβια στα πρωτοχριστιανικα κοινοβια, στις κοινοτητες των εσσαιων και των ταοιστων στα αρχαια ινδικα ασραμ ..και βεβαια σε επαναστατικα κινηματα οπως του Αριστονικου και του Σπαρτακου ( ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ Κ.Λαμπος )

[nemo]

μετα απο τον μαη του 68 εχουμε το κκ με ευρωπαικο προσανατολισμο και επισημα .

(..οσο για τις σοσιαλιστικες ιδεες η καταγωγη τους μας παει βαθια μεσα στο χρονο στην αρχαιοτητα στα πυθαγορεια και ορφικα κοινοβια στα πρωτοχριστιανικα κοινοβια, στις κοινοτητες των εσσαιων και των ταοιστων στα αρχαια ινδικα ασραμ ..και βεβαια σε επαναστατικα κινηματα οπως του Αριστονικου και του Σπαρτακου ( ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ Κ.Λαμπος )

σωστα.. να δωσω και μια πληροφορια που την διαβασα παλια αλλα δεν εχω συγκρατησει ονοματα
καπου στην ινδια ενα τετοιο κινημα κατα της βιας κλπ αυτουσια δεχτηκε να αποκεφαλιστει απο τον τζεκιν χαν
οταν του ζητηθηκε να αλλαξει συνηθειες καπου 2500 ανθρωποι γονατισαν και αποκεφαλιστηκαν στην στιγμη

και αν το δουμε ιστορικα κατι αναλογο εγινε με ολες τις προσπαθειες

[ΜΥΘΗΡΑ]

ιστόριον 10


οι εκπροσωποι του ρωσικου πολιτικου μηδενισμου και της επαναστατικης τρομοκρατιας Σεργκει Νετσαγιεφ

....ο πολιτικος μηδενισμος-νιχιλισμος με ολες τις ακροτητες του και την ροπη του προς την ασκηση βιας τρομοκρατικης με ρίζες απο το κινημα των γιακωβινων του 18ου αιωνα, στην Ρωσια εκφραστηκε με τρομοκρατικα κινηματα εναντια στο Τσαρο με κυρια αιτηματα το μοιρασμα της αγροτικης γης και την απελευθερωση των ρωσων αγροτων απο τις συνθηκες τις εξαθλιωσης τους ...οι εκπροσωποι του διαβαζαν Τσερνιτσεφσκυ .. και συνδεθηκαν με το κινημα των ρωσων λαικιστων -φιλολαιστων ""ναροντνιτσεβο"" και το διασημοποιημενο ρωσο αναρχικο γονο γαιοκτημονικου οικου τον Μπακουνιν ...
...εδω παρακατω η αναφορα μας στον Σεργκει Νετσαγιεφ με τα αποδειγμενα φονικα ενστικτα ακομη και προς τους συντροφους τους εκδηλωμενα ,,εναν μνησικακο αγριο επαναστατη που θεωρουσε οτι ολα τα εγκληματικα μεσα επιτρεπονται για το <<ιερο>>σκοπο του, επαναστατης απο τα χαμηλα λαικα αγροτικα στρωματα ...ο Μπακουνιν λεγεται οτι ηταν <<ερωτευμενος >> με αυτόν το αγριο νεαρο με τις βιαιες εγκληματικες τασεις τις ηγετιστικες εχωντας κι ο ιδιος εξαλλου αναλογες τασεις ,, αλλα συνεβει ιστορικα βεβαια η Μπακουνινικη <<αναρχικη>> παραφουσκωμενη προσωπικοτητα του γονου της ρωσικης αριστοκρατιας της γης να καλυψει εντελως και να βγαλει στο περιθωριο της ιστοριας τον Νετσαγιεφ .....ενας επαναστατης που ειναι βεβαιο οτι η σκοταδιστικη του φυση θα εδινε την προσωπικοτητα ενος στυγνου δικτατορα αν ειχε γεννηθει στις ανωτερες κοινωνικες ταξεις ...



===================================

Σεργκέι Νετσάγιεφ

Ο Έλληνας διανοητής Κώστας Παπαϊωάννου τον αποκάλεσε «Ένοπλο Προφήτη». Ο Ρώσος Σεργκέι Νετσάγιεφ με τη δράση του και με την επαναστατική του πένα επηρέασε την πολιτική σκέψη ριζοσπαστικών και τρομοκρατικών οργανώσεων του 20ου αιώνα.
Μισούσε την καθεστηκυία τάξη της τσαρικής Ρωσίας και αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην ανατροπή του καταπιεστικού καθεστώτος.
Συνδέθηκε στενά με τον Μπακούνιν, αλλά ο φανατισμός και η καχυποψία του τον οδήγησαν στο περιθώριο και τον θάνατο. Τα δύσκολα χρόνια στη Ρωσία Ο Σεργκέι Γκενάντιεβιτς Νετσάγιεφ γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1847 στο Ιβάνοβο της Ρωσίας. Οι γονείς του ήταν πρώην δουλοπάροικοι που εγκαταστάθηκαν στη μικρή εργατική πόλη.
Η μητέρα του πέθανε όταν ο Σεργκέι ήταν οκτώ χρόνων και λίγο αργότερα ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε. Ο μικρός έμενε σε ένα τριάρι μαζί με τις δύο αδερφές του και του παππούδες του. Ο Σεργκέι Νετσάγιεφ στην εφηβεία του Τα δύσκολα παιδικά χρόνια και η φτώχεια διαμόρφωσαν από νωρίς τις απόψεις του Νετσάγιεφ, ο ποίος απέδιδε στον Τσάρο και την πολιτική του την ευθύνη για τις κακουχίες του προλεταριάτου.

Ο ατίθασος νέος στα 19 του μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη και άρχισε να διδάσκει σε σχολείο ως αυτοδίδακτος δάσκαλος. Παρά την οικονομική ένδεια, η οικογένεια προσέφερε στον Σεργκέι μια ολοκληρωμένη εκπαίδευση. Μιλούσε Γαλλικά, Γερμανικά και Λατινικά και ήξερε καλά Μαθηματικά και Ιστορία. Στη ρωσική μεγαλούπολη παρακολουθούσε πανεπιστημιακά μαθήματα, χωρίς να γίνει ποτέ φοιτητής.
Οι διαλέξεις τον έφεραν σε επαφή με την επαναστατική λογοτεχνία της χώρας του. Διάβασε κείμενα των «Δεκεμβριστών», του «Κύκλου Πετρασέφκι» και του αναρχικού Μιχαήλ Μπακούνιν. Εκείνη περίπου την περίοδο κορυφώθηκε και το μίσος του για την τσαρική εξουσία και την αριστοκρατία.

Ήταν τόσο δοσμένος στον επαναστατικό του αγώνα που συνήθισε να κοιμάται στο πάτωμα και να τρώει ένα κομμάτι μαύρο ψωμί, ενώ παράλληλα συνδέθηκε και με το κίνημα του Νιχιλισμού. Η συγκεκριμένη ιδεολογία είχε γνωρίσει άνθιση στη Ρωσία από τα μέσα του 19ου αιώνα όταν η κοινωνική ανισότητα και η τραγική οικονομική κατάσταση είχε οδηγήσει το λαό της χώρας σε μια κατάσταση ολοκληρωτικής απελπισίας

Το 1868 πήρε μέρος στη φοιτητική εξέγερση που σχεδίαζε τη δολοφονία του Τσάρου. Σαν αρχηγός της ομάδας των φοιτητών, συνέταξε το «Πρόγραμμα επαναστατικών πράξεων» και έθεσε ως στόχο της ζωής του την κοινωνική επανάσταση. Οι φήμες της σύλληψής του και η γνωριμία του με τον Μπακούνιν Τον Ιανουάριο του 1868, ο Νετσάγιεφ διέδωσε ψευδείς φήμες ότι συνελήφθη.

Από τη Μόσχα διέφυγε στη Γενεύη και ήρθε σε επαφή με τον εξόριστο αναρχικό Μιχαήλ Μπακούνιν. Κέρδισε την εμπιστοσύνη του, λέγοντας ότι ήταν μέλος μιας επαναστατικής οργάνωσης που δραπέτευσε από το Φρούριο του Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη. Ο Μπακούνιν ενθουσιάστηκε από την πυγμή του νεαρού και σύντομα ανέπτυξαν μια πολύ στενή σχέση. Είδε στον Σεργκέι την αυθεντική φωνή της ρωσικής νεολαίας τη ν οποία θεωρούσε ως «την πιο επαναστατική στον κόσμο». Υπήρξαν μάλιστα φήμες ότι ο αναρχικός ερωτεύτηκε τον Σεργκέι, κάτι που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Η επιρροή που άσκησε ο Νετσάγιεφ στον Μπακούνιν προβλημάτισε τον κύκλο του τελευταίου επειδή οι απόψεις ήταν πολύ περισσότερο εξτρεμιστικές από εκείνες που εκπροσωπούσε ο αναρχικός.

Ο Μιχαήλ Μπακούνιν γοητεύτηκε από τον Σεργκέι Νετσάγιεφ Τον ίδιο χρόνο έγραψαν μαζί την «Κατήχηση ενός Επαναστάτη», βιβλίο που επηρέασε την πολιτική σκέψη ριζοσπαστικών οργανώσεων μεταξύ των οποίων οι «Μαύροι Πάνθηρες» και οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες».

Στόχος ήταν η καταστροφή του κράτους και της κοινωνίας και η ολοκληρωτική αφοσίωση του επαναστάτη στον αγώνα για την ανατροπή. Ο Σεργκέι υιοθέτησε τη φιλοσοφία των καλβινιστών «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και κήρυτε ότι οι αγωνιστές πρέπει να τα καταφέρουν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο.
Σε μια παράγραφο ανέφερε: «Ο επαναστάτης είναι ένας αφοσιωμένος άνθρωπος. Δεν έχει δικά του ενδιαφέροντα, δουλειές, αισθήματα, δεσμούς, περιουσία, ούτε καν όνομα. Κάθε τι μέσα του έχει απορροφηθεί από ένα αποκλειστικό ενδιαφέρον, μια σκέψη, ένα πάθος, την επανάσταση. Στα έσχατα βάθη της ύπαρξής του, όχι μόνο στα λόγια αλλά και στην πράξη, έχει διαρρήξει κάθε δεσμό με την κυρίαρχη τάξη και ολόκληρο τον καλλιεργημένο κόσμο, με τους νόμους τους, τις κοινωνικές συμβάσεις και την ηθική τάξη. Είναι αμείλικτος εχθρός αυτού του κόσμου, κι αν συνεχίζει να ζει μέσα του, το κάνει με σκοπό να τον καταστρέψει πιο αποτελεσματικά». Πράγματι, ο Νετσάγιεφ για την υλοποίηση των ιδεών του χρησιμοποίησε ψέμματα, εξαναγκασμό, εκφοβισμό, ενώ έφτασε και στο σημείο να δολοφονήσει πολιτικό «σύντροφο» που τον αμφισβήτησε.

Η δολοφονία και η σύλληψη του Σεργκέι

Το 1869, ο Νετσάγιεφ επέστρεψε κρυφά στη Ρωσία και εγκαταστάθηκε στη Μόσχα. Ίδρυσε την οργάνωση «Λαϊκή Εξέγερση» γνωστή και ως «Εταιρεία του Τσεκουριού» και άρχισε να στρατολογεί κόσμο για την επικείμενη εξέγερση.Ο φανατισμός του όμως έφτασε εκτός ελέγχου όταν στις 21 Νοεμβρίου 1869, δολοφόνησε εν ψυχρώ τον φοιτητή Ιβάν Ιβάνοφ, μέλος της «Λαϊκής Εξέγερσης». Ο Σεργκέι Νετσάγιεφ παραλληρίζεται με τον ήρωα του μυθιστορήματος «Οι Δαιμονισμένοι», Πιότρ Βερχοβένσκι

Ο Ιβάνοφ διαμαρτυρήθηκε για τον αυταρχισμό που επιδείκνυε ο ηγέτης της ομάδας. Μαζί με τη βοήθεια και ανοχή των υπόλοιπων μελών, ο φοιτητής ξυλοκοπήθηκε άγρια, ο Σεργκέι τον πυροβόλησε στο κεφάλι και ύστερα πέταξε το πτώμα του σε λίμνη της Μόσχας.

Το συγκεκριμένο περιστατικό ενέπνευσε τον Φιόντορ Ντοστογιέφσκι για τη συγγραφή του βιβλίου «Οι Δαιμονισμένοι». Όταν έγινε γνωστό ότι ο Σεργκέι ήταν ο δολοφόνος του Ιβάνοφ, διέφυγε ξανά στην Ελβετία ενώ 67 μέλη της ομάδας οδηγήθηκαν στο κρατητήριο. Στη Γενεύη συνάντησε πάλι τον Μπακούνιν, η σχέση τους όμως έληξε άδοξα. Ήρθε σε ρήξη με τον ίδιο και άλλους εξόριστους κι όταν ο Μαρξ ανακάλυψε μια απειλητική επιστολή του Νετσάγιεφ σε κάποιον εκδότη, τον αποκήρυξε από την Πρώτη Διεθνή το 1871.
Ο Νετσάγιεφ καταζητούταν σε όλη την Ευρώπη. Στις 14 Αυγούστου 1872 η ελβετική αστυνομία τον συνέλαβε και τον έστειλε στη Ρωσία. Η παρέμβαση του τσάρου στη δίκη Ο Σεργκέι κατηγορήθηκε για τη δολοφονία του Ιβάνοφ και καταδικάστηκε σε είκοσι χρόνια καταναγκαστικών έργων στα κάτεργα της Σιβηρίας. Ο ίδιος ο Τσάρος της Ρωσίας, Αλέξανδρος Β’, παρενέβη στη δίκη. Απαίτησε να καταδικαστεί σε ισόβια και να οδηγηθεί στο περιβόητο κελί «Alexis Ravelin «με τον αριθμό 1 στο Φρούριο του Πέτρου και Παύλου. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, οι τσαρικές αρχές του πρότειναν να γίνει καταδότης και να αποκαλύψει τα πρόσωπα που σχεδίαζαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Β ‘. Ο Σεργκέι, πιστός στα ιδεώδη της κοινωνικής επανάστασης και ανατροπής της τσαρικής εξουσίας αρνήθηκε. Μάλιστα, κέρδισε την εμπιστοσύνη ορισμένων φυλάκων και κατάφερε να επικοινωνήσει με διάφορες τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως η Ναρόντναγια Βόλια/Λαϊκή Θέληση. Στις 21 Νοεμβρίου 1882, σε ηλικία 35 ετών ο Σεργκέι Νετσάγιεφ πέθανε στο κελί του από φυματίωση. Πρόλαβε να δει τη δολοφονία του Τσάρου στις 13 Μαρτίου 1881, στα Χειμερινά Ανάκτορα της Αγίας Πετρούπολης. Παρά τον φανατισμό του, η απόρριψη της κρατικής εξουσίας τον μετέτρεψε σε θρύλο για την εργατική τάξη της Ρωσίας. Η «Κατήχηση ενός Επαναστάτη» του Νετσάγιεφ εξακολουθεί να έχει απήχηση σε πολλές επαναστατικές ομάδες ακραίων προσανατολισμών και ορισμένοι ιστορικοί θεωρούν ότι ο Λένιν και ο Στάλιν στηρίχθηκαν στις «διδαχές» του ρώσου «αντάρτη»....

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/o-enoplos ... -20ou-aio/

[ΜΥΘΗΡΑ]

ιστόριον 11





Πιότρ Τκάτσεφ (1844 - 1886) ο Ρώσος προάγγελος του κομματικού απολυταρχισμού και μπολσεβικισμού

...μια προσωπικότητα εντελώς αποσιωπημένη που μπαλάτζαρε ανάμεσα στο επαναστατικό λαικισμό και την αναγκαιοτητα της αυθορμητης βιαιης εξεγερσης και τον μαρξισμό από την ἀλλη που μιλουσε για ιστορικη μεταβαση την καταλληλη φαση ωριμανσης του καπιταλισμου...

...ο Τκάτσεφ επηρεασμένος από τους Γάλλους μπλανκιστές ήταν πεπεισμένος ότι μόνο με συστηματική σχεδιασμένη βία και αρπαγή της οικονομικής ισχύος από τις δυναμεις που κυριαρχούν μια πολιτικό οργάνωση με σιδερένια πυγμή και πειθαρχία θα μπορούσε να φέρει την πολυπόθητη κοινωνική αλλαγή ,,γιαυτό δικαίως θεωρείται εκείνος που ήταν πρωτεργάτης στην Ρωσία των ιδεων για την δραση μιας κομματικης δικτατοριας ιδεων από τις οποίες συμμερίστηκε κι εμπνεύστηκε από αυτές ο Λένιν...

=======================

Ο Pyotr Nikitich Tkachev (Ρωσικά: Петр Никитич Ткачёв)
(29 Ιουνίου 1844 - 4 Ιανουαρίου 1886)

Ρώσος συγγραφέας, κριτικός και επαναστάτης θεωρητικός [1], ο οποίος διατύπωσε πολλές από τις επαναστατικές αρχές που αργότερα θα αναπτυχθούν περαιτέρω και θα τεθούν στη δράση του Βλαντιμίρ Λένιν. Αν και μερικές φορές ο Τκάτσεφ έχει χαρακτηριστεί ως «ο πρώτος μπολσεβίκικος», [2] δεν εμφανίστηκε εξέχουσα θέση στη μυθολογία της Σοβιετικής Ένωσης.


Βιογραφία
Πρόωρη ζωή

Ο Τκάτσεφ γεννήθηκε το 1844 σε μια οικογένεια ανηλίκων. [3] Γεννήθηκε στο χωριό Σίβιστοφ, εκείνη τη στιγμή στο Κυβερνείο του Ψσκοφ. [4] Η αδερφή του Alexandra Nikitichna Annenskaya ήταν συγγραφέας για νέους ενήλικες. [5]

Ο Τκάτσεφ άρχισε να παρακολουθεί το Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης το 1861 και συμμετείχε σε μια σειρά βίαιων φοιτητικών διαδηλώσεων εκείνο το έτος. Συνελήφθη από την αστυνομία κατά τη διάρκεια μιας ταραχής στις 11 Οκτωβρίου 1861, πιθανότατα ήρθε σε επαφή με τη ριζοσπαστική ρωσική πολιτική φιλοσοφία μέσω άλλων κρατουμένων κατά τους μήνες που φυλακίστηκε σε φυλακή του Κρόνσταντ. [6] Μετά τη σύλληψή του λόγω συμμετοχής σε φοιτητικές απεργίες του 1861, ο Τκάτσιε αργότερα πέρασε αρκετά χρόνια στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου. [3] [7]

Πολιτική καριέρα

Ο Τκάτσεφ επαίνεσε το μυθιστόρημα του Νικολάι Τσερνσέφσκι Τι πρέπει να γίνει; αποκαλώντας το «ευαγγέλιο του κινήματος». [1]

Λαϊκιστές, όπως ο Τκάτσεφ, υποστήριξαν ότι δεν περιμένουν επ 'αόριστον την κοινωνική επανάσταση, ενώ στο μεταξύ καταδίκασαν την εξέγερση και την τρομοκρατία από την πρωτοπορία, καθώς πίστευε ότι κινδύνευε να επιτρέψει στην τσαρική κυβέρνηση να σταθεροποιηθεί με την πρόοδο του καπιταλισμού. Μόνο η καθιέρωση μιας επαναστατικής δικτατορίας μέσω της κατάσχεσης εξουσίας κατέστησε δυνατή τη διασφάλιση των σωστών πολιτικών συνθηκών για τη μετάβαση στον σοσιαλισμό. [8] Αυτό θα γίνει η κατευθυντήρια αρχή της θεωρίας της επανάστασης του Βλαντιμίρ Λένιν. [8]

Οι λαϊκιστές επέστρεψαν στις μεθόδους πραξικοπημάτων, συνωμοσίας και τρομοκρατίας του Jacobin στο όνομα του λαού τη δεκαετία του 1870 αφού το αντάλλαξαν με κοινωνική επανάσταση. Σε αυτό, τα γραπτά του Τκάτσιφ σηματοδότησαν τον «κρίσιμο λεκάνη απορροής», δημιουργώντας μια γέφυρα μεταξύ του Ιακωβινισμού του Νεχαΐεφ, της «κλασικής παράδοσης της Γης και της Ελευθερίας» και της μαρξιστικής παράδοσης του Λένιν. [3]

Συνάντηση με τον Σεργκέι Νεχάιεφ και εξορία

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1870, ο Τκάτσεφ είχε γοητευτεί από τα έργα του Σεργκέι Νεχάιεφ, κάτι που θα τον οδηγούσε να ξοδεύει άλλη μια φορά στη φυλακή πριν πάει στην εξορία στην Ελβετία. [3] Ήταν εδώ στην Ελβετία που ο Τκάτσεφ υιοθέτησε με ακρίβεια την κοινωνιολογία του Καρλ Μαρξ, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από τον λαϊκισμό. [3]

Στα μέσα της δεκαετίας του 1870, ο Τκάτσεφ διατύπωσε μια βίαιη κριτική του κινήματος «Το λαό», που αποτελείται από αρκετούς μαθητές και λαϊκιστές που ταξιδεύουν σε χωριά αγροτών. Σε αυτό, διατύπωσε την πεποίθησή του ότι η προπαγάνδα δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει μια επανάσταση επειδή οι «νόμοι της κοινωνικής προόδου» το έκαναν έτσι ώστε το καθεστώς να έχει πάντα την υποστήριξη των πλουσιότερων αγροτών.

Επομένως, αντίθετα υποστήριξε την πραγματοποίηση πραξικοπήματος, κατάσχεση εξουσίας από την επαναστατική πρωτοπορία με την οποία θα προχωρούσε στη συνέχεια με την εγκαθίδρυση δικτατορίας και θα ξεκινήσει τη μετάβαση στον σοσιαλισμό. [3] Ο Τκάτσεφ πίστευε ότι ο χρόνος ήταν τέλειος για την κατάσχεση της εξουσίας και ότι θα έπρεπε να γίνει το συντομότερο δυνατό, ενώ δεν υπήρχε καμία κοινωνική δύναμη που ήταν διατεθειμένη να συμπαραταχθεί με την κυβέρνηση, κάτι που θα έρθει με την ανάπτυξη της αστικής τάξης και του καπιταλισμού. [3]

Μια κραυγαλέα κραυγή σε ένα από τα αποσπάσματα της κριτικής, τα οποία αργότερα αντιγράφηκε από τον Λένιν τον Οκτώβριο του 1917, έγραφε: "Γι 'αυτό δεν μπορούμε να περιμένουμε. Γι' αυτό ισχυριζόμαστε ότι μια επανάσταση είναι απαραίτητη και απαραίτητη τώρα, σε αυτό ακριβώς στιγμή, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε την αναβολή. Είναι τώρα ή - ίσως πολύ σύντομα - ποτέ ". Επίσης έγραψε ότι ένα συνωμοτικό και ελιτιστικό κόμμα, πειθαρχημένο και συγκεντρωτικό σε σχέση με έναν στρατό, ήταν απαραίτητο για να πετύχει αυτό, το οποίο αργότερα τονίστηκε και από τον Λένιν. [3]
Αργότερα ζωή και θάνατος

Στα τέλη του 1882, ο Τάτσεφ αρρώστησε σοβαρά και πέρασε τα τελευταία χρόνια σε ψυχιατρικό νοσοκομείο. Πέθανε το 1886 στο Παρίσι σε ηλικία 41 ετών. [Απαιτείται παραπομπή]

Πολιτικές ιδέες

Ο ιστορικός Andrzej Walicki υποστήριξε ότι η μορφή του οικονομικού ντετερμινισμού που υποστηρίζει ο Tkachev διέφερε σημαντικά με τον ιστορικό υλισμό που αναπτύχθηκε από τον Karl Marx και τον Friedrich Engels, δηλώνοντας: «Αυτός ο συγκεκριμένος« οικονομικός υλισμός »του Tkachev δεν ισοδυναμούσε με τον μαρξισμό · αποτελούσε μάλλον ένα περίεργο μείγμα ορισμένων στοιχείων του μαρξισμού με έναν μάλλον πρωτόγονο χρηματισμό, υπερβολικά υπερβολικό τον ρόλο του άμεσου οικονομικού κινήτρου στην ατομική συμπεριφορά ". [9]

Αντίκτυπος και παρακολούθηση

Μια ριζοσπαστική τρομοκρατική ομάδα που ονομάζεται Λαϊκή βούληση (Narodnaya Volya) που δημιουργήθηκε το 1879, επηρεασμένη από τη διδασκαλία του Τκάτσεφ, δολοφόνησε τον Τσάρο Αλέξανδρο Β 'την 1η Μαρτίου 1881.

Vladimir Lenin και Tkachevism

Ο Ορλάντο Φιγκς ισχυρίστηκε ότι ο Λένιν χρωστάει περισσότερο στον Τάτσεφ από οποιονδήποτε άλλο Ρώσο θεωρητικό. [3] Επικεφαλής μεταξύ των ιδεών που ο Τκάτσεφ ενέπνευσε που επηρέασε την ανάπτυξη της πολιτικής φιλοσοφίας του Λένιν ήταν η ιδέα μιας επαναστατικής πρωτοπορίας. Αν και δεν χρησιμοποιεί ρητά αυτόν τον λενινιστικό όρο, ο Τκάτσεφ υποστήριξε ότι, ελλείψει μιας δημοφιλούς επανάστασης με βάση τους αγρότες, οι επαναστάτες θα πρέπει να σηκωθούν και να νικήσουν μια τυραννική κυβέρνηση. [3] [10] Η λενινιστική προσέγγιση στον μαρξισμό είχε τις ρίζες του στο ρωσικό επαναστατικό κίνημα, με τα γραπτά και τις ιδέες των Τκάτσεφ, Νικολάι Τσερνσέφσκι, Σεργκέι Νεχάγιεφ και Λαϊκής βούλησης να ενέχονται στον παθητικό μαρξισμό για να του δώσουν μια «ρωσική δόση συνωμοτικής πολιτικής». Αυτό επέτρεψε την καθίζηση μιας επανάστασης με πολιτική δράση. [11]

Ακολουθώντας τις ιδέες του Nechayev, ο Tkachev ήταν υποστηρικτής ενός στενά οργανωμένου επαναστατικού κόμματος [3] και επηρεάστηκε επίσης από το γαλλικό επαναστατικό κίνημα Blanquism. προσπάθειες, αλλά να ανατρέψει την κυβέρνηση και να καταλάβει την εξουσία στο όνομα του προλεταριάτου.

Ο Hal Draper είχε υποστηρίξει αυτήν την άποψη, επισημαίνοντας ότι ο Tkachev αναφέρεται μόνο λίγες φορές στα γραπτά του Λένιν και η μόνη σημαντική αναφορά σε αυτόν στο Τι πρέπει να γίνει; είναι αρνητικό. [12] [13]

Ο Φρίντριχ Ένγκελς εξέτασε επίσης τον Τκάτσιεφ και τις ιδέες του για τη ρωσική ανάπτυξη. [14]

[ΜΥΘΗΡΑ]

ιστόριον 12

Πιοτρ Λαβρόφ ( 1823-1900) ο θεωρητικός μιας διανοητικής επανάστασης προπομπού της κοινωνικής



..σειρά στην παρουσίαση των ανθρώπων που έστρωσαν ιδεολογικά το δρόμο για το νεώτερο ευρωπαικό κομμουνισμό έχει ο Πιοτρ Λαβρώφ ..ήταν ο Ρώσος διανοούμενος που έζησε από κοντά την Κομμούνα του Παρισιού, γνώρισε στο Παρίσι μέλη τής Κομμουνιστικής Διεθνούς και στο Λονδίνο τον ίδιο τον Μαρξ και που ήταν αντίθετος με τους γιακωβίνικους συνωμοτικούς τρομοκρατικούς τρόπους που είχαν υιοθετήσει ο Ρώσοι ναροντνιστές-λαικιστές-φιλολαιστές ...

...σε αυτούς τους άκαιρους βίαιους τρόπους κοινωνικής αλλαγής διέβλεπε απλά μια αλλαγή καταπιεστικής εξουσίας και την επιβολή απλά ενός άλλου καταπιεστικού κράτους κι όχι την επιθυμητή προοδευτική κοινωνική μεταλλαγή...υπήρξε ο θεωρητικός της αναγκαίας διανοητικής επανάστασης, μιας αφύπνισης των διανοητών που θα αναλάμβαναν να αφυπνίσουν επιμορφώνοντας τον λαό αστους και αγροότες μέχρι να ζυμωθούν οι κατάλληλες συνθήκες της κοινωνικής επανάστασης ..μεχρι τότε θα υπήρξε κοινωνική πίεση για την ήπια σχεδόν ειρηνική κοινωνική μεταλλαγή από αυτή που οι σκληροί μαρξολενινιστές της επιτακτικότητας μια άμεσης βίαιης αρπαγής της εξουσίας και της κομματικής δικτατορίας χαρακτήριζαν αργότερα ως σοσιαλοδημοκρατικό ρεφορμισμό....

========================================


Πιοτρ Λαβρόφ ( 1823-1900)


Pyotr Lavrovich Lavrov (Ρωσικά: Пётр Ла́врович Лавро́в; alias Mirtov (Миртов); (2 Ιουνίου (14 Ιουνίου NS), 1823 - 25 Ιανουαρίου (6 Φεβρουαρίου NS), 1900) ήταν ένας διακεκριμένος Ρώσος θεωρητικός ναρδοσίων, φιλόσοφος, δημοσιογράφος, επαναστάτης και κοινωνιολόγος.

Εισήλθε σε στρατιωτική ακαδημία και αποφοίτησε το 1842 ως αξιωματικός του στρατού. Έγινε γνώση της φυσικής επιστήμης, της ιστορίας, της λογικής, της φιλοσοφίας και της ψυχολογίας. Ήταν επίσης εκπαιδευτής στα μαθηματικά για δύο δεκαετίες.

Ο Λαβρόφ εντάχθηκε στο επαναστατικό κίνημα ως ριζοσπαστικός το 1862. Οι ενέργειές του οδήγησαν στην εξορία του στα Ουράλια Όρη το 1868 από το οποίο σύντομα δραπέτευσε και έφυγε στο εξωτερικό. Στη Γαλλία, έζησε κυρίως στο Παρίσι, όπου έγινε μέλος της Ανθρωπολογικής Εταιρείας. Ο Λαβρόφ είχε προσελκύσει νωρίς τις ευρωπαϊκές σοσιαλιστικές ιδέες, αν και στην αρχή δεν ήξερε πώς εφαρμόστηκαν στη Ρωσία. [1] Ενώ βρισκόταν στο Παρίσι, ο Λαβρόφ δεσμεύτηκε πλήρως στο επαναστατικό σοσιαλιστικό κίνημα. Έγινε μέλος του τμήματος Τέρνες της Διεθνούς Ένωσης Εργαζομένων το 1870. Ήταν επίσης παρών στην αρχή της Κομμούνας του Παρισιού και σύντομα πήγε στο εξωτερικό για να παράσχει διεθνή υποστήριξη.

Ο Λαβρόφ έφτασε στη Ζυρίχη τον Νοέμβριο του 1872 και έγινε αντίπαλος του Μιχαήλ Μπακούνιν στην «Ρωσική αποικία». Στη Ζυρίχη έζησε στο σπίτι του Frauenfeld κοντά στο πανεπιστήμιο. Ο Λαβρόφ έτεινε περισσότερο προς τη μεταρρύθμιση παρά την επανάσταση, ή τουλάχιστον θεωρούσε τη μεταρρύθμιση ως ευεργετική. Κηρύττει ενάντια στη συνωμοτική ιδεολογία του Peter Tkachev και άλλων σαν αυτόν. Ο Λαβρόφ πίστευε ότι ενώ ένα πραξικόπημα θα ήταν εύκολο στη Ρωσία, η δημιουργία μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας έπρεπε να εμπλέκει τις ρωσικές μάζες. [1] Ίδρυσε το περιοδικό Forward! το 1872, το πρώτο του τεύχος εμφανίστηκε τον Αύγουστο του 1873. Ο Λαβρόφ χρησιμοποίησε αυτό το περιοδικό για να δημοσιοποιήσει την ανάλυσή του για την περίεργη ιστορική εξέλιξη της Ρωσίας.

Ο Λαβρόφ ήταν παραγωγικός συγγραφέας για περισσότερα από 40 χρόνια. Τα έργα του περιλαμβάνουν τη Hegelian Philosophy (1858–59) και τις μελέτες στα προβλήματα της πρακτικής φιλοσοφίας (1860). Ενώ ζούσε στην εξορία, επεξεργάστηκε τη σοσιαλιστική του κριτική, Forward !. Μια συμβολή στον επαναστατικό σκοπό, το Historical Letters (1870) γράφτηκε με το ψευδώνυμο Mirtov. Τα γράμματα επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό την επαναστατική δραστηριότητα στη Ρωσία. Ο Κ. Τάρασοφ ονομάστηκε "Peter Lawroff" στο Die Neue Zeit (1899-1900).
Περιεχόμενα


Επαναστατική ιδεολογία
Ένα σχέδιο του Λαβρόφ.

Κατά την άποψη του Peter Lavrov, ο σοσιαλισμός ήταν το φυσικό αποτέλεσμα της ιστορικής ανάπτυξης της Δυτικής Ευρώπης. Πίστευε ότι ο αστικός τρόπος παραγωγής φύτεψε τους σπόρους της δικής του καταστροφής. «Ο Λαβρόφ ξεκίνησε την επαναστατική του καριέρα με την υπόθεση ότι το μέλλον ανήκε στον επιστημονικό σοσιαλισμό της Δυτικής Ευρώπης, όπως δημιουργήθηκε από υλικές συνθήκες του πολιτισμού της Δυτικής Ευρώπης.» [1] Ο Λαβρόφ αναγνώρισε ότι η ιστορική ανάπτυξη της Ρωσίας ήταν σημαντικά διαφορετική από εκείνη της Δυτικής Ευρώπης, αν και εξακολουθούσε να διατηρεί την ελπίδα ότι η Ρωσία θα μπορούσε να ενταχθεί στο ευρύτερο ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κίνημα.

Στην ανάλυση του Λαβρόφ για την ιστορική εξέλιξη της Ρωσίας, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ουσία της ιδιαιτερότητας της Ρωσίας στηριζόταν στο γεγονός ότι δεν είχαν βιώσει τη φεουδαρχία και όλα τα προοδευτικά χαρακτηριστικά της. Η Ρωσία είχε απομονωθεί από την ευρωπαϊκή ανάπτυξη από την κατάκτηση των Μογγόλων τον δέκατο τρίτο αιώνα. Το 1870, ο Λαβρόφ δημοσίευσε μια σύγκριση των επιπέδων οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ανάπτυξης πολλών χωρών της Δυτικής Ευρώπης και της Ρωσίας, σημειώνοντας τη σχετικά καθυστερημένη και κακή κατάσταση της Ρωσίας. [1]


Παρά την ιστορική ανάλυση του Λαβρόφ, πίστευε ότι ήταν δυνατή μια σοσιαλιστική επανάσταση στη Ρωσία. Ένας από τους σύγχρονους του, ο Γκεόργκι Πλεχάνοφ, πίστευε ότι μια σοσιαλιστική επανάσταση θα ερχόταν μόνο με την ανάπτυξη ενός επαναστατικού εργατικού κόμματος. Με άλλα λόγια, πίστευε ότι η Ρωσία θα έπρεπε να περιμένει την ίδια ιστορική εξέλιξη που βίωσε η Δύση. Ο Λαβρόφ απέρριψε αυτή την προοπτική, πιστεύοντας ότι είναι δυνατόν να δημιουργηθεί σοσιαλισμός βασίζοντας επαναστατικές τακτικές στην ατομική ιστορία της Ρωσίας. Σχεδόν το 90 τοις εκατό του πληθυσμού της Ρωσίας ήταν αγρότες, και υπήρχε επίσης η διανόηση: μια μοναδική ομάδα ανθρώπων χωρίς ταξικές σχέσεις, οι οποίοι, "σε αντίθεση με άλλα στοιχεία της ρωσικής κοινωνίας, ήταν αβάσιμοι από το παρελθόν." [1]




Έτσι, ο Λάβροφ θεώρησε ότι μια πραγματική σοσιαλιστική επανάσταση θα έπρεπε να ενσωματώσει τον αγροτικό πληθυσμό για να πετύχει. Ο Λαβρόφ θεώρησε τη νοημοσύνη την μόνη μερίδα της κοινωνίας ικανή να προετοιμάσει τη Ρωσία για συμμετοχή σε μια παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση.

Τους έδωσε το καθήκον να αντισταθμίσουν τα μειονεκτήματα της ρωσικής ιστορικής ανάπτυξης οργανώνοντας τους ανθρώπους, διδάσκοντάς τους επιστημονικό σοσιαλισμό και, τέλος, ετοιμάζοντας να πάρουν όπλα με τους ανθρώπους όταν έρθει η ώρα. [1]

Lavrov για την Κοινωνική Αλληλεγγύη

Στα «Ιστορικά Γράμματα» του, ο Λάβροφ τόνισε την αδιάλυτη σύνδεση μεταξύ της κοινωνιολογίας ως επιστήμης και βασικών αρχών της ατομικής ηθικής. Σύμφωνα με τον ίδιο, η κοινωνιολογική γνώση εξαρτάται πάντα από τα συνειδητά επιλεγμένα ιδανικά των μελετητών. Η πλειονότητα των ερευνητών τονίζει την ετερογένεια των ιδεών του Λάβροφ, καθώς και το γεγονός ότι είχε σημαντικές επιπτώσεις σε αυτόν τόσο από τους ηγέτες της θετικιστικής παράδοσης όσο και από τον Μαρξ. [2] Όλες αυτές οι επιπτώσεις συντέθηκαν κατά κάποιο τρόπο στην ιδέα της αλληλεγγύης του Λαβρόφ ως το βασικό ζήτημα της κοινωνιολογικής έρευνας.
Ο Λάβροφ καθόρισε την κοινωνιολογία ως μια επιστήμη που ασχολείται με μορφές κοινωνικής αλληλεγγύης, τις οποίες υποδιαιρέθηκε σε τρεις βασικούς τύπους: - ασυνείδητη αλληλεγγύη της συνήθειας · - καθαρά συναισθηματική αλληλεγγύη, βασισμένη σε παρορμήσεις που δεν ελέγχονται από κριτική σκέψη · - «συνειδητή ιστορική αλληλεγγύη» που προκύπτει από μια κοινή προσπάθεια για την επίτευξη ενός συνειδητά επιλεγμένου και ορθολογικά δικαιολογημένου στόχου. Το τελευταίο αντιπροσώπευε τον υψηλότερο και τον πιο σημαντικό τύπο ανθρώπινης αλληλεγγύης. Αναπτύχθηκε αργότερα από τους δύο πρώτους τύπους και διακήρυξε τη μετατροπή του στατικού «πολιτισμού» σε δυναμικό «πολιτισμό».

Συνοψίζοντας, η κοινωνική αλληλεγγύη κατά την άποψη του Λαβρόφ είναι «η συνείδηση ​​ότι το προσωπικό συμφέρον συμπίπτει με το κοινωνικό ενδιαφέρον, ότι η προσωπική αξιοπρέπεια διατηρείται μόνο με την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας όλων που συμμετέχουν σε αυτήν την αλληλεγγύη». [3] Διαφορετικά είναι μια απλή κοινότητα συνηθειών, ενδιαφερόντων, επιδράσεων ή πεποιθήσεων. Έτσι, η αλληλεγγύη είναι μια ουσιαστική προϋπόθεση για την ύπαρξη της κοινωνίας. Η αλληλεγγύη αλληλεπίδραση διακρίνει την κοινωνία από μια απλή συγκέντρωση ατόμων, το τελευταίο φαινόμενο δεν αποτελεί κοινωνιολογικό αντικείμενο.

Επιπλέον, η κατάσταση των ατόμων που είναι συνειδητά πλάσματα αποκλείει από το πεδίο της κοινωνιολογίας μορφές αλληλεγγύης / αλληλεγγύης αλληλεπίδρασης που πραγματοποιούνται από ασυνείδητους οργανισμούς ή, με άλλα λόγια, σηματοδοτεί το όριο μεταξύ κοινωνικών και βιολογικών φαινομένων.

[ΜΥΘΗΡΑ]

σχολιο 39

.. το νημα ασχολειται με τον νεωτερο ευρωπαικο σοσιαλισμο αυτο ειναι ο πιο σωστο τιτλος τουθεματος ,,ανωτερη και πιο προχωρημενη εκφραση του οποιου ειναι ο κομμουνισμος κοινοβισμος κοινοχτημοσυνη ...

...οι ευρωπαικες νεωτερες σοσιαλιστικές ιδεες γεννηθηκαν μαζι με τις αστικες επαναστασεις και το εργατικο κινημα ..και οι τασεις αυτες γρηγορα διαχωριστηκαν απο τις αστικες φιλελευθερες ...

....απο εκει και περα εχουμε τρεις γραμμες αναπτυξης των σοσιαλιστικων νεωτερων ιδεων

-την γραμμη του σοσιαλιστικου αστικοδημοκρατικου μετασχηματισμου και του ρεβιζιονιστικου οπουρτονιστικου σοσιαλισμου ( ειναι ο σοσιαλισμοι που γνωρισαμε και στην Ελλαδα )

-την γραμμη του επαναστατικου κομμουνισμου μαρξολενινιστικου τυπου της δικτατοριας του προλεταριατου ( γραμμη αυτη εδωσε τον υπαρκτο κατεστημενο κομμουνισμο το φασιστοειδη δικτατορικο και κομματοκρατορικο )

-την γραμμη του αναρχο κομμουνισμου του και αντικρατισμου

και οι τρεις γραμμες ειναι οι υποτροπιαζουσες παρεκλινουσες μορφες σοσιαλισμου δνε εινα ο αυθεντικος σοσιλιασμος .. αυτο ελαχιστα αναπτυχθηκε δυστυχως εμεινε σε εππεδο μυθιστοριμματικο η ουτοπικων περιγραφων ...


...οσο για τις σοσιαλιστικες ιδεες η καταγωγη τους μας παει βαθια μεσα στο χρονο στην αρχαιοτητα στα πυθαγορεια και ορφικα κοινοβια στα πρωτοχριστιανικα κοινοβια, στις κοινοτητες των εσσαιων και των ταοιστων στα αρχαια ινδικα ασραμ ..και βεβαια σε επαναστατικα κινηματα οπως του Αριστονικου και του Σπαρτακου ( ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ Κ.Λαμπος )

σχολιο 40

...το θεμα βεβαια δεν αναπτυχθηκε σωστα απο την αρχη ...για δυο λογους...

...καταρχην επρεπε να πιασουμε τον νεωτερο ευρωπαικο σοσιαλισμο απο την εποχη των αστικοαγροτικων επαναστασεων του 14ου αιωνα που ειχαν θρησκευτικη χροια κια ιδεολογικη βαση κι αυτο ειναι κατι που μας παει πολυ μακρυα και περα απο τον αθειστικο αναρχισμο και τον μαρξολενινισμο και μας αποκαλυπτει μια αποσιωπημενη πλευρα της κοινωνικης επναστατικοτητας που ειναι η καταγωγη της απο θρησκευτικα κινηματα κι μοναστικες οργανωσεις

... επιπλεον επρεπε να ξεκινησουμε με αναφορα των κοινωνικων ιστορικων πλαισιων μεσα στα οποια εκδηλωθηκαν οι σοσιαλιστικες ιδεες και τα κινηματα τους ....μαλιστα ξεκινωντας απο τις χώρες που πρωτοεκδηλωθηκαν αυτα ...

..οποτε θα ανοιξουμε μια μεγαλη παρενθεση με καποια <<ιστόρια >> για να βαλουμε τη σωστη βαση στην αναπτυξη του θεματος και παραλληλα με το θεμα <<Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΟΥ ΟΡΑΜΑΤΟΣ >>
viewtopic.php?f=20&t=8408

[ΜΥΘΗΡΑ]

ιστοριον 13

Νικολαι Ισουτιν και Ντιμιτρι Καρακοζωφ
η καθαρα τρομοκρατικη εκτροπη του ρωσικου ναροντνικου ( φιλολαικου ""λαικιστικου"") κινηματος

... κι οι δυο συνδεθηκαν με τρομοκρατικη αποπειρα κατα του Τσαρου μπλεγμενοι προφανως στους κυκλους μεγαλο γαιοκτημονων ( οι ιδιοι ανηκαν στην ταξη των ευγενων γαιοκτημονων απο τους ξεπεσμενους ομως ) που την εποχη εκεινη θελαν απαλλαγη απο την τσαρικη δεσποτεια και ελευθερια να περασουν την ρωσικη κοινωνια στην βιομηχανικη εποχη καταλαμβανοντας δεσποτικα το πλουτο που αυτη υποσχοταν ή που αντιδρουσαν στις τσαρικες τασεις ανοιγματος της Ρωσιας στη βιομηχανοποιηση την εκ δυσμας προερχόμενη ΑΠΕΙΛΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΔΟΜΕΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΟΠΑΡΑΔΟΤΗΣ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥΣ..

.. πισω απο τους τρομοκρατες οπως εθισται παντα υπαρχουν ισχυρες οικονομικες ταξεις που αποβλεπουν στην μεταθεση εξουσιας και στηριζουν και κατευθυνουν τις ακραιες εγκληματικες δρασεις πλαισιωνοντας τις συχνα με λαικα κινηματα τους αποζητωντας με αυτα το κοινωνικο αλλοθι τους για τις ακραιες τακτικές τους .. τετοια ηταν απο τα γεννοφασκια του το ναροντνικο κινημα στην αγροτικη αλλα κι αστικη εκδοχη του ...αμιγως γαιοκτητορικης προελευσης απο φαρες γαιοκτημονων που αντιδρουσαν στην δυτικοποιηση και τις αστικες ελευθεριες της η που ηθελαν αγωνιωδως να επισπευσουν τη δυτικοποιηση και βιομηχανοποιηση εκτοπιζοντας το τσαρο και του μεγαλογαιοκτημονες που τον στηριζαν ....
.. ο ναροντνισμος θα αποτελεσει ξεχωριστο ιστοριον στη συνεχεια ..



Νικολάι Ισούτιν
Ο Nikolai Andreyevich Ishutin
(Ρωσικά: Николай Андреевич Ишутин; 3 (15) April 1840 - 5 (17) January 1879)



Ηταν ένας από τους πρώτους ρώσους ουτοπικούς σοσιαλιστές, οι οποίοι συνδύασαν τη σοσιαλιστική προπαγάνδα με συνωμοτική και τρομοκρατική τακτική. [1] [2] [ 3]

Ο Ιουσούτιν ήταν κληρονομικός ευγενής στην πατρίδα του στο Σερντόμπσκ. Μεγάλωσε στην Πένζα από την οικογένεια του ξαδέλφου του ΝτΙμίτρι Καρακόζοφ. Το 1863, έγινε λέκτορας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, όπου διαδόθηκε μεταξύ των φοιτητών. Την ίδια χρονιά ο Ishutin οργάνωσε μια μυστική επαναστατική κοινωνία, η οποία θα γινόταν γνωστή ως η κοινωνία Ishutin.

Στις 8 Απριλίου 1866, συνελήφθη σε σχέση με την απόπειρα δολοφονίας του ξαδέλφου του Καρακοζόφ στον Τσάρο Αλέξανδρο Β '. Το Ανώτατο Ποινικό Δικαστήριο καταδίκασε τον Ιουσούτιν σε θάνατο με απαγχονισμό, το οποίο μετατράπηκε σε εξορία ισοβια λίγο πριν από την προγραμματισμένη εκτέλεση. Ο Ισούτιν τοποθετήθηκε σε απομόνωση στο Φρούριο του Σλάσελμπουργκ μέχρι τον Μάιο του 1868, όταν μεταφέρθηκε, ψυχικά άρρωστος, στη φυλακή Αλγκατσι της Ανατολικής Σιβηρίας. Το 1871, ο τόπος εξορίας του Ishutin άλλαξε σε Nerchinsk και το 1875, σε Kara katorga, όπου πέθανε το 1879.




Ντμίτρι Καρακόζοφ
Dmitry Vladimirovich Karakozov
(Ρωσικά: Дми́трий Влади́мирович Карако́зов; 23 Οκτωβρίου Old Style (4 Νοεμβρίου New Style), 1840 - 3 Σεπτεμβρίου Old Style (15 Σεπτεμβρίου New Style), 1866)




Ηταν ο πρώτος Ρώσος επαναστάτης που έκανε μια δολοφοικη αποπειρα για τη ζωή του τσάρου. Η απόπειρα δολοφονίας του τσάρου Αλέξανδρος ΙΙ απέτυχε και ο Καρακοζόφ εκτελέστηκε.

Ο Karakozov γεννήθηκε στην οικογένεια μιας μικρής αριστοκρατίας στο Kostroma. Μεγάλωσε να μισεί την τάξη του γιατί το μόνο που έκαναν ήταν «να ρουφήξει το αίμα των αγροτών». Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Καζάν 1861-64 και στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας 1864-66. Εκδιώχθηκε και από τα δύο που οδήγησαν σε κατάθλιψη και απόπειρα αυτοκτονίας. Στις αρχές του 1866 έγινε μέλος της «επαναστατικής πτέρυγας» της Εταιρείας Ishutin, που ιδρύθηκε από τον ξάδελφό του Νικολάι Ισιούτιν στη Μόσχα το 1863.
Επιχειρήθηκε δολοφονία του Αλέξανδρου Β

Την άνοιξη του 1866, ο Καρακοζόφ έφτασε στην Αγία Πετρούπολη για να δολοφονήσει τον Αλέξανδρο Β '. Κυκλοφόρησε τη χειρόγραφη διακήρυξή του με την ονομασία "зьярузьям-рабомим" ("To Friends-Workers"), στην οποία προκάλεσε τους ανθρώπους να εξεγερθούν. Έγραψε ένα μανιφέστο στον κυβερνήτη της Αγίας Πετρούπολης κατηγορώντας τον Τσάρο για τα δεινά των φτωχών: «Αποφάσισα να καταστρέψω τον κακό Τσάρο και να πεθάνω για τους αγαπημένους μου ανθρώπους». [1] Αυτό το σημείωμα δεν έφτασε ποτέ σε κανέναν. χάθηκε στο ταχυδρομείο. [2]

Είναι πιθανό το 1866 να επιλέχθηκε το έτος λόγω του χαρακτήρα του Ραχμέτοφ στο What Is to Be Done ;. Αυτή η φανταστική έμπνευση της επαναστατικής νεολαίας σχεδιάζει μια επανάσταση να συμπέσει με την αποκάλυψη σύμφωνα με τον Newton-1866. [3]

Εδώ και καιρό βασανίζομαι από τη σκέψη και δεν έχω ξεκουραστεί από τις αμφιβολίες μου γιατί ο αγαπημένος μου απλός Ρώσος λαός πρέπει να υποφέρει τόσο πολύ! ... Γιατί δίπλα στον αιώνιο απλό αγρότη και εργάτη στο εργοστάσιο και το εργαστήριό του υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν τίποτα - αδρανείς ευγενείς, μια ορδή αξιωματούχων και άλλους πλούσιους ανθρώπους, όλοι ζουν σε λαμπερά σπίτια; Έχω αναζητήσει το λόγο για όλα αυτά σε βιβλία και το βρήκα. Ο άνθρωπος που είναι πραγματικά υπεύθυνος είναι ο Τσάρος. ... ο Τσάρος είναι ο πρώτος των ευγενών. Ποτέ δεν απλώνει το χέρι του στον λαό επειδή είναι ο χειρότερος εχθρός του λαού.
- Karakozov, μανιφέστο που απευθύνεται στο "Friends-Workers" (βρέθηκε στην τσέπη του Karakozov) [4] [5]

Στις 4 Απριλίου 1866, ο Ντμίτρι Καρακόζοφ έκανε μια ανεπιτυχή προσπάθεια για τη ζωή του Τσάρου Αλέξανδρου Β 'στις πύλες του Θερινού Κήπου στην Αγία Πετρούπολη. Καθώς ο Τσάρος έφευγε, ο Ντμίτρι έσπευσε προς τα εμπρός στη φωτιά. Η προσπάθεια ανατράπηκε από τον Όσιπ Κομισάροφ, έναν μαθητευόμενο αγρότη γεννημένο από αγρότη, ο οποίος φρόντιζε τον αγκώνα του Καρακοζώφ λίγο πριν πυροβολήσει ο πυροβολισμός. [1] Οι σύγχρονοι μοναρχικοί ισχυρίστηκαν ότι η δράση του Κομισάροφ απέδειξε την αγάπη του λαού για το τσάρο τους, ενώ οι σύγχρονοι ριζοσπάστες και αργότερα οι σοβιετικοί ιστορικοί ισχυρίστηκαν ότι η συμμετοχή του Κομισάροφ στην εκδήλωση ήταν είτε ατύχημα είτε απολύτως κυβέρνηση. Ο Κομισάροφ ήταν ενθουσιασμένος και του δόθηκε μια γενναιόδωρη αποζημίωση, αλλά αποδείχθηκε ντροπή για την κυβέρνηση λόγω της υπερηφάνειας και της ασυνέπειάς του και έπρεπε να απομακρυνθεί ευγενικά στην ύπαιθρο. [2]

Ο Karakozov προσπάθησε να φύγει αντί να χρησιμοποιήσει το δεύτερο φυσίγγιο στο όπλο του με διπλό βαρέλι, αλλά πιάστηκε εύκολα από τους φρουρούς. Κράτησε το ένα χέρι στο σακάκι του. Αποκαλύφθηκε αργότερα ότι κρατούσε μορφίνη και στρυχνίνη για να αυτοκτονήσει και το πρωτικό οξύ για να παραμορφώσει το πρόσωπό του. Ο Αλέξανδρος τον ρώτησε "Τι θέλεις;" «Τίποτα, τίποτα», απάντησε. [6]

Ο Καρακοζόφ μεταφέρθηκε στο φρούριο Πέτρου και Παύλου. Ζήτησε συγχώρεση και μετατράπηκε σε Ρωσική Ορθοδοξία. Το Ανώτατο Ποινικό Δικαστήριο τον καταδίκασε σε θάνατο κρεμώντας και εκτελέστηκε στην Αγία Πετρούπολη στις 3 Σεπτεμβρίου 1866. Δέκα από τους συνεργούς του καταδικάστηκαν σε σκληρή εργασία, άλλοι 25 αθωώθηκαν. Ως αποτέλεσμα της απόπειρας δολοφονίας, ο Τσάρος τιμώρησε το Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Οι μαθητές δεν θα μπορούσαν πλέον να σχηματίσουν κανένα είδος οργάνωσης, ανεξάρτητα από το πόσο αβλαβές (η οργάνωση του Ishutin ήταν επίσημα να ιδρύσει ραπτικούς συνεταιρισμούς). Υποβλήθηκαν σε συνεχή παρακολούθηση και περιοδικές έρευνες. [Απαιτείται αναφορά]

Ο Karakozov ήταν μια έμπνευση για τους ριζοσπαστικούς μηδενιστές Sergei Nechaev και Vera Zasulich. [7] Ο Αλέξανδρος Β δολοφονήθηκε το 1881.

[ΜΥΘΗΡΑ]

ιστόριον 14

Νικολάι Κωσταντίνοβιτς Μιχαηλόβσκυ ( 1842- 1904 ) ο διανοούμενος και κριτικός λογοτέχνης και κοινωνιολόγος ο μεταρρυθμιστής ""φιλολαιστής"" και αναζητητής των βασικών αρχών





..κι όμως ο αποσιωπημένος αυτός διανοούμενος ήταν απο τους πιο σημαντικούς ύστερους φιλολαιστές μεταρρυθμιστές, εξαιρετικά δραστήριος σε μια εποχή κορύφωσης του αντιτσαρικού κινήματος στη Ρωσία κι από αυτούς που άσκησε εύστοχη κριτική στο <Κεφάλαιο> του Μαρξ αναρωτώμενος, που ακριβώς υπάρχουν οι βάσεις της ήδη από τότε διασημοποιημένης μαρξιστικής θεωρίας περί επιστημονικού ιστορικού υλισμού στο έργο του Μαρξ, για την οποία θεωρία κόπτονταν τότε οι σέχτες θεωρώντας την απολυτη θεωρία κοινωνικο ιστορικής ερμηνείας ...

... ο νεαρός τότε Λένιν το 1894 του είχε αφιερώσει ένα πόνημα κριτικής πάνω από 150 σελίδες, πόνημα ενάντια στην κριτική που είχε ασκήσει τότε ο Ν. Μιχαηλόβσκυ στο έργο του Μάρξ ..ο νεαρός ιδεολόγος Ρώσος ""κομισάριος"" Λένιν τότε άνηκε σε σέχτα κλειστή ""θρησκευτικής"" και τυφλής προσήλωσης στον μαρξικό σοσιαλισμό ..μιλάμε για κάποια από τις σέχτες που είχαν απλωθεί στην Ευρώπη και που ψάρευαν μέλη τους υποτακτικά και χωρίς δυνατότητα κριτικής του ""γκουρου"" Μάρξ του οποίου τις ιδέες προωθούσαν με στρατιωτική πειθαρχία σχεδόν .....

...την κριτική του Λένιν πάνω στην κριτική του Μιχαηλόβσκυ για τον Μαρξ μπορούμε να διαβάσουμε <<ευτυχώς>> στα ΑΠΑΝΤΑ του Λενιν στον Πρώτο Τόμο στο Κεφάλαιο με τίτλο ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ""ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ "" ΚΑΙ ΠΩΣ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ

...και λέμε <<ευτυχώς>> που υπάρχει αυτή η κριτική του Λένιν, γιατί αλλιώς δεν θα μαθαίναμε τίποτε για την κριτική του Μιχαηλόβσκυ για το Κεφάλαιο που είχε απίστευτα λογικές βάσεις τις οποίες βέβαια ο νεαρός τότε Λένιν, ο καπελωμένος από τη σέχτα την θρησκευτικά προσηλωμένη στις ιδέες του Μαρξ δεν μπορούσε να εκτιμήσει και ειρωνευόταν με μια άκρως αντιεπιστημονκή έπαρση αδιαλλαξίας και κατοχής της απόλυτης αλήθειας ...

...θα παραθέσουμε στην συνέχεια σε κάποιο σχόλιο αποσπάσματα αυτής τη κριτικής του Λενιν από τα ΑΠΑΝΤΑ του, για να δούμε το πνεύμα του κομισάριου ιδεολήπτη τοτε νεαρού πρωτοεμφανιζόμενου ως διανοούμενου Λένιν...και πόσα άστοχα και αφιλοσόφητα καταλογίζει στον Μιχαηλόβσκυ εξαιτίας των αποριών που αυτός εκφράζει για το έργο του Μαρξ οι οποίες απορίες μπορούν να γίνουν και βάση μιας ουσιαστικής κριτικής στο έργο του Μαρξ για την εποχή μας ....

============================================
https://en.wikipedia.org/wiki/Nikolay_Mikhaylovsky


Nikolay Mikhaylovsky

27 November 1842
Meshchovsk, Russian Empire
Died-10 February 1904 (aged 61)
Saint Petersburg, Russian Empire
Occupation Literary critic, sociologist, writer

Nikolay Konstantinovich Mikhaylovsky (Russian: Никола́й Константи́нович Михайло́вский) (27 November [O.S. 15 November] 1842, Meshchovsk–10 February [O.S. 28 January] 1904, Saint Petersburg) was a Russian literary critic, sociologist, writer on public affairs, and one of the theoreticians of the Narodniki movement.[1]

Βιογραφία

Η σχολή των στοχαστών στην οποία ανήκε έγινε διάσημη στη Ρωσία τις δεκαετίες του 1870 και του 1880 ως εκφραστές πολιτικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Συνέβαλε στο Otechestvennye Zapiski από το 1869 μέχρι την καταστολή του το 1884. Έγινε συνεκδότης του Severny Vestnik το 1873 και από το 1890 μέχρι το θάνατό του το 1904 υπηρέτησε ως συνεκδότης του Russkoye Bogatstvo ("Ρωσικός Θησαυρός") με τον Vladimir Korole. Τα συγκεντρωμένα γραπτά του δημοσιεύτηκαν το 1913.[2]

Σκέψη
Κοινωνική φιλοσοφία

Στα έργα του, ο Mikhaylovsky ανέπτυξε την ιδέα της σχέσης μεταξύ του ήρωα και των μαζών (πλήθος). Σε αντίθεση με τις ιδέες που ήταν δημοφιλείς μεταξύ των επαναστατικών ανθρώπων στα τέλη του 19ου-αρχές του 20ου αιώνα ότι ένα άτομο με ισχυρό χαρακτήρα ή ταλέντο είναι σε θέση να εκπληρώσει απίστευτα πράγματα και ακόμη και να αλλάξει την πορεία της ιστορίας, στα άρθρα "Heroes and Crowd" ( 1882) και άλλοι, ο Mikhaylovsky παρουσιάζει μια νέα θεωρία και δείχνει ότι ένα άτομο δεν σημαίνει απαραίτητα ένα εξαιρετικό άτομο, αλλά κάθε άτομο που βρίσκεται τυχαία κάτω από ορισμένες συνθήκες στο προβάδισμα ή ακριβώς μπροστά από το πλήθος.[3] Ο Mikhaylovsky τονίζει ότι σε συγκεκριμένες στιγμές ένα άτομο μπορεί να δώσει ουσιαστική δύναμη σε ένα πλήθος (μέσω των συναισθηματικών και των πράξεών του) και έτσι το όλο γεγονός μπορεί να αποκτήσει μια ιδιαίτερη δύναμη. Έτσι, ο ρόλος ενός ατόμου εξαρτάται από την ψυχολογική του επιρροή ενισχύεται από τη μαζική αντίληψη.[4]

Ο Μιχαϊλόφσκι ήταν ένας από τους ριζοσπάστες στοχαστές που «είχαν πλήρη συνείδηση ​​του πλούτου και των προνομίων τους», καθώς η ψυχολογική έμπνευση της επανάστασης ήταν η ενοχή, γράφοντας: «Συνειδητοποιήσαμε ότι η επίγνωσή μας για την παγκόσμια αλήθεια θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο στο το κόστος της πανάρχαιας ταλαιπωρίας των ανθρώπων. Είμαστε οφειλέτες του λαού και αυτό το χρέος βαραίνει τη συνείδησή μας»[5].

Ο Mikhaylovsky θεώρησε την ιστορική διαδικασία ως μια εξέλιξη της διαφοροποίησης του κοινωνικού περιβάλλοντος, που τελικά οδήγησε στην εμφάνιση της ατομικότητας. Ο αγώνας για την ατομικότητα θεωρήθηκε ως θέμα περιβάλλοντος προσαρμογής στην προσωπικότητα, σε αντίθεση με τη δαρβινιστική αντίληψη του αγώνα για ύπαρξη, στην οποία ένα άτομο προσαρμόζεται στο περιβάλλον.
Επικρίνοντας τους Δαρβινιστές για τη μεταφορά των βιολογικών νόμων στην κοινωνική ανάπτυξη, ο Mikhailovsky θεώρησε απαραίτητο να επεκτείνει τον Δαρβινισμό με 1) τον νόμο του Karl Ernst von Baer, ​​σύμφωνα με τον οποίο οι οργανισμοί αναπτύσσονται από το απλό στο σύνθετο, και 2) την αρχή της αλληλεγγύης. βάση της οποίας βρίσκεται η απλή συνεργασία.[6]

Ο Mikhaylovsky είδε το μέγιστο κριτήριο της κοινωνικής προόδου στην απόκτηση του ιδανικού ενός τέλειου, αρμονικά αναπτυγμένου ανθρώπου. Αν η απλή συνεργασία είναι μια κοινωνική ένωση ίσων με παρόμοια ενδιαφέροντα και λειτουργίες και την «αλληλεγγύη» ως το κύριο χαρακτηριστικό της εν λόγω κοινωνίας, στην περίπτωση της σύνθετης συνεργασίας υπάρχει ένας πολύ ανεπτυγμένος καταμερισμός εργασίας του οποίου το κύριο χαρακτηριστικό είναι ο «αγώνας». αλληλένδετων ομάδων. Κατά την άποψή του, μια κοινωνία μπορεί να φτάσει σε ένα προχωρημένο στάδιο ανάπτυξης και ωστόσο να ανήκει στον κατώτερο τύπο οργάνωσης, όπως, για παράδειγμα, συνέβη με τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό που βασίζεται στον καταμερισμό της εργασίας και τη σύνθετη συνεργασία.

Ως εκ τούτου, ο Mikhaylovsky συμπέρανε ότι η αγροτική Ρωσία υστερούσε σε σχέση με την καπιταλιστική Δύση ανάλογα με το στάδιο ανάπτυξης, αλλά την ξεπέρασε αν κριθεί από το είδος της οργάνωσης. Επιπλέον, όπως η πλειοψηφία των Ρώσων στοχαστών του δέκατου ένατου αιώνα, έδωσε ιδιαίτερη σημασία στην obshchina (παραδοσιακή αγροτική κοινότητα), ένα μοναδικό χαρακτηριστικό που διακρίνει τη Ρωσία από άλλες χώρες.[7]