pluton έγραψε:Προέλλην έγραψε:Αναλογιστείτε ότι οι περισσότεροι "επαγγελματίες" ρώσοι αρματιστές, όταν δέχονται πυρά απλά βάζουν την όπισθεν και αρχίζουν την τακτική υποχώρηση, αντί να προσπαθήσουν να εντοπίσουν τον εχθρό και να ανταποδώσουν τα πυρά.
Άλλοι, απλά πηδάνε έξω απο τις καταπακτές και αρχίζουν το τρέξιμο. Κάπως έτσι έχουν τροφοδοτήσει τους Ουκρανούς με πάνω απο 400 άρματα μάχης, μεταξύ αυτών T-90 και τις πλέον αναβαθμισμένες εκδόσεις των T-80.
Mπορείτε να φανταστείτε τι θα γίνει με το κρέας μέσα στα T-62.
Τι να κάνουν οι άνθρωποι;
Πως να αντιμετωπίσουν ποιον;
Τους βλέπουν με ντροουν η διαστημικά δίνουν συντεταγμένες και τους βάλουν από πολλά χιλιόμετρα μακριά, δεν ξέρουν πώς να κρυφτούν και που να κρυφτούν.
Δεν είναι αρματομαχια σε βαρώ με βαρας, δεν βλέπουν τίποτα τους βλέπουν και τους βάρουν από το πουθενά.
Τι μπορεί να κάνει; Δεν αντιμετωπίζει εχθρό.
Ένας κάτοικος του Κιέβου όταν πέφτουν οι Κρουζ τι μπορεί να κάνει; Τίποτα, έτσι και αυτοί.
Δεν υπάρχει τη σήμερον αρματομαχία τύπου Κούρσκ. Ειδικά στην Ουκρανία, παίζει τόσους μήνες να μην βρέθηκε ποτέ άρμα απέναντι σε άρμα, ή σε πολύ σπάνιες περιτπώσεις.
Χρησιμοποιείται ως μέσο εφόδου, για να επιβληθεί κάποιος στο πεζικό του αντιπάλου που έχει μια οχυρωμένη θέση, ή ως κινητό πυροβολικό, που συνοδεύει οχήματα μεταφοράς προσωπικού.
Γενικά, δύο είναι τα είδη των θερέτρων επιχειρήσεων, πόλεις/αστικό περιβάλλον, η απέραντα χωράφια με ενδιάμεσες συστάδες δέντρων (οι ανεμοθώρακες των χωραφιών). Οι αντίπαλες παρατάξεις, φτιάχνουν ορύγματα σε τέτοιες συστάδες δέντρων και κρύβουν οχήματα και πυροβολικό εκεί.
Οι γραμμές αλλάζουν, όταν κάποιος ξεκαβατζωθεί και κάνει ντού μέσα απο ανοικτό πεδίο. Κατά τις εφόδους, χτυπάει το αντίπαλο πυροβολικό.
Δεν υπάρχει τόσο προσωπικό απο καμία πλευρά, ώστε να υπάρχουν πυκνές δυνάμεις κατά μήκος των γραμμών. Οι Ουκρανοί παίρνουν πίσω εδάφη γιατί έχουν καλύτερη ζωντανή πληροφορία, βλέπουν που είναι πιο αδύναμες οι γραμμές του αντιπάλου, συγκεντρώνουν παραπάνω δυνάμεις, και χτυπούν εκεί. Ή τους προσπερνούν απο τα πλάγια, και μόλις βρεθούν στα νώτα τους τους πιάνει πανικός και υποχωρούν.
Σε κάποια μέτωπα, το ρώσικο πυροβολικό προλαβαίνει να αντιδράση, και αποτυγχάνουν οι έφοδοι των Ουκρανών. Η γενική εικόνα είναι όμως, ότι κάνουν σταθερή πρόοδο. Στην Χερσώνα αυτά. Στο Χάρκοβο έκαναν περίπατο οι Ουκρανοί, απλά οδήγησαν τα οχήματα και οι ρώσοι άρχισαν να τρέχουν. Τώρα έχουν συμπτυχθεί στο Λουκχάνσκ και προβάλουν αντίσταση, τύπου Χερσώνας.
Τα άλλα μέτωπα είναι το Ντονέτσκ και η Ζαπορίγια. Εκεί και οι δύο αντίπαλοι έχουν καλά διαλεγμένες και οχυρωμένες θέσεις. Κυρίως αστικές και ημι-αστικές περιοχές. Η μάχη είναι τύπου Στάλινγκραντ, μέτρο-μέτρο.
Σε τέτοιες συνθήκες, το πυροβολικό είναι καταλυτικός παράγοντας. Oι πουτλερίστας έχουν περισσότερο, αλλά όχι τόσο ακριβές και πάσχουν και απο έλλειψη πληροφορίας, δεν έχουν καλή ζωντανή εικόνα του εχθρού. Οι Ουκρανοί έχουν επίσης το ίδιο σοβιετικό πυροβολικό, αλλα σε πολύ μικρότερους αριθμούς. Έχουν όμως και λίγο δυτικό υπερσύγχρονο πυροβολικό, μαζί με εικόνα απο δυτικούς δορυφόρους και καλά μέσα επικοινωνίας μεταξύ των μονάδων στο έδαφος.
Οι πουτλερίστας προσπαθούν με σχεδόν τυφλά μαζικά μπαράζ, οι Ουκρανοί με λίγα στοχευμένα χτυπήματα, τα οποία και έχουν αποδειχθεί φονικά.
Οι πουτλερικοί είναι τυπικός τριτοκοσμικός στρατός με μέγεθος, οι Ουκρανοί σιγά-σιγά αρχίζουν να γίνονται δυτικός στρατός.
της αξιολύπητης πουτλερίας.
