Τουρκορωμιοσύνη

[Τλαξκαλτέκος]

Ένα παλιό βiβλίο της Γ΄Γυμνασίου έλεγε πως ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής έκοψε νομίσματα με την επιγραφή αμηράς Τουρκορωμαίων. Βλέπω και εδώ αυτό τον τίτλο : https://books.google.gr/books?id=N7DLCQ ... ns&f=false


Γεώργιος Τραπεζούντιος - Μωάμεθ Β΄Πορθητής

Λίγο μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, τον Ιούλιο του 1453, ο Τραπεζούντιος έγραψε μία πραγματεία με τίτλο "Περί της αληθείας της των Χριστιανών πίστεως", την οποία και απέστειλε στο Μωάμεθ Β΄. Βασική ιδέα στα γραφόμενά του είναι ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στην Αγία Γραφή και το Κοράνι∙ οι όποιες αντιθέσεις είναι επιφανειακές και θα πρέπει να αποδοθούν στις διαφορές των γλωσσών ή σε δόλο ή σε αδυναμία κατανόησης του νοήματος των κειμένων. Πρότεινε, λοιπόν, τη σύσταση κοινής επιτροπής χριστιανών και μουσουλμάνων για τη μελέτη των ιερών κειμένων· μάλιστα, υποδείκνυε και τον τρόπο με τον οποίο θα έπρεπε να εργαστεί η επιτροπή. Παράλληλα, ζητούσε να κληθεί κι ο ίδιος για να συμμετάσχει στις εργασίες της. Ωστόσο, η προσπάθεια αυτή δεν είχε κάποιο αποτέλεσμα.

Το Νοέμβριο του 1465 ο Τραπεζούντιος επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη. Ο πάπας Παύλος Β΄ –που είχε ενθρονισθεί στις 31 Αυγούστου 1464– κάλυψε τα έξοδα του ταξιδιού του Τραπεζουντίου, το οποίο φαίνεται πως είχε στόχο τη δημιουργία ενός διαύλου επικοινωνίας με το σουλτάνο και τη στενότερη γνωριμία του τελευταίου με το χριστιανισμό με απώτερο –αν και ουτοπικό– σκοπό τον εκχριστιανισμό του. Στην Κωνσταντινούπολη, ο Τραπεζούντιος γνώρισε το Γεώργιο Αμιρούτζη και καθ’ υπόδειξη του τελευταίου μετέφρασε από τα λατινικά στα ελληνικά για το σουλτάνο το "Introductio" που είχε γράψει για τη λατινική μετάφραση της "Αλμαγέστης" του Πτολεμαίου. Για την Αλμαγέστη είχε γράψει και μία επιστολή αφιέρωσης στο Μωάμεθ Β΄, ενώ –αφότου επέστρεψε στη Ρώμη– αφιέρωσε και το "Comparatio Platonis et Aristotelis" στο σουλτάνο. Ο Γεώργιος εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη στις 18 Μαρτίου 1466.

Στις δύο επιστολές του –δηλαδή, εκείνες με τις οποίες αφιέρωνε την "Αλμαγέστη" και το "Comparatio" στο σουλτάνο– ο Τραπεζούντιος, εκτός των άλλων, παρείχε πολλές πληροφορίες για την πολιτική κατάσταση και τις διαφωνίες των χριστιανικών κρατών της Δύσης κι ευχόταν στο Μωάμεθ Β΄ να κατακτήσει όλο τον κόσμο∙ παράλληλα, τον καλούσε να καταλάβει την Ιταλία, με τη βεβαιότητα ότι δε θα συναντήσει σημαντική αντίσταση. Ως συνέπεια αυτών, ο Τραπεζούντιος φυλακίστηκε. Στη φυλακή έμεινε για 4 μήνες∙ κατόπιν –από τα μέσα του Φεβρουαρίου του 1467– τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό. Στην εξέλιξη αυτή θα πρέπει να συνέβαλε το ότι οι όποιες κατηγορίες για προδοσία υπέρ του Μωάμεθ Β΄, ή για αποστασία ή αίρεση, έμειναν αναπόδεικτες.

Μετά την αποφυλάκισή του, ο Τραπεζούντιος επιδίωξε να προσεγγίσει το Ματθαίο Κορβίνο, βασιλιά της Ουγγαρίας, επαινώντας τον, καθώς έλεγε ότι ήταν το μόνο προπύργιο της Ευρώπης ενάντια στους Τούρκους. Ο Monfasani θεωρεί ότι ο Τραπεζούντιος πίστευε ότι ο Κορβίνος θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ανάχωμα, μέχρι να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη και να προσηλυτίσει τον Οθωμανό σουλτάνο στο χριστιανισμό.

http://asiaminor.ehw.gr/Forms/fLemmaBod ... mmaId=4028

[Προέλλην]

Οι πρώιμοι Οθωμανοί μουσουλμάνοι ως «Ρωμαιόπαιδες»

Στη σημερινή ανάρτηση θα περιγράψω ένα ενδιαφέρον ταυτοτικό φαινόμενο που χαρακτηρίζει τους Οθωμανούς μουσουλμάνους κατά τον πρώτο αιώνα μετά την Άλωση.

Κατά την περίοδο 1453-1600, οι Oθωμανοί μουσουλμάνοι αυτοπροσδιορίζονται συχνά ως Rūmī ~ «οι μουσουλμάνοι της χώρας των Ρουμ» και μερικές φορές ως Rūm oğlani = «υιοί των Ρωμαίων» (κάτι σαν «οι εξισλαμισμένοι απόγονοι των Ρωμαίων»), όταν θέλουν να διακριθούν από τους υπόλοιπους μουσουλμάνους όπως οι Πέρσες (Acem), οι Άραβες (Arab) και οι Μαμελούκοι της Αιγύπτου (Misirli = «Αιγύπτιος»).

Το oğlani = «υιοί, παίδες, αγόρια» είναι ομόρριζο με το πατρωνυμικό επίθημα -ογλου = «γιος του» και με τον όρο iç oğlan > τσογλάνι.

Αυτή η συνήθεια δεν απαντάει ποτέ στα επίσημα οθωμανικά έγγραφα, αλλά ήταν αρκετά διαδεδομένη ώστε να την παρατηρήσουν και οι μουσουλμάνοι των άλλων περιοχών. Έτσι το 1589, ο Μαροκινός πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη γράφει για την πόλη:

Η πόλη αυτή ήταν η πρωτεύουσα της χώρας των Ρωμαίων (Ρουμ), η έδρα της αυτοκρατορίας τους και η πόλη των αυτοκρατόρων. Οι Μουσουλμάνοι που τώρα κατοικούν σ΄αυτή την πόλη αυτοπροσδιορίζοναι ως Rūm, και προτιμούν αυτήν την καταγωγή από την κανονική τους [εννοεί την τουρκική]. Μεταξύ τους, ονομάζουν την χαρακτηριστική τους καλλιγραφία khatt rūmī.

Το σφάλμα του Μαροκινού πρέσβη ήταν ότι νόμιζε πως η κανονική καταγωγή αυτών των μουσουλμάνων ήταν τουρκική. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι από αυτούς τους μουσουλμάνους ήταν εξισλαμισμένοι Ρωμαίοι και, συνεπώς, δήλωναν την πραγματική καταγωγή τους όταν αυτοπροσδιορίζονταν ως Ρουμ. Ο Μέγας Βεζίρης Ρουμ Μεχμέτ Πασάς, απέκτησε το παρατσούκλι «Ρουμ» επειδή στο πρώτο μισό της ζωής του ήταν Κωνσταντινοπολίτης Ρωμαίος αριστοκράτης, όπως και ο Μεσίχ Πασάς, που ανήκε στην οικογένεια των Παλαιολόγων (ήταν ανιψιός του τελευταίου βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου). O Μαχμούτ Πασάς Αγγέλοβιτς ήταν σερβο-βυζαντινής καταγωγής και, από το ρωμαϊκό του σόι, ήταν πρώτος ξάδελφος με τον Τραπεζούντιο Γεώργιο Αμιρούτζη. Ο τελευταίος κατέληξε σύμβουλος του Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή και ο εξισλαμισμένος γιος του Μεχμέτ Μπέης, σύμφωνα με την Πατριαρχική Ιστορία (γράφτηκε γύρω στο 1575), ήταν ιδιαίτερα μορφωμένος γνωρίζοντας τόσο την «έξωθεν» Ελληνική παιδεία όσο και την Αραβική, και μετέφρασε τις Χριστιανικές Γραφές στην Αραβική γλώσσα κατ΄εντολή του σουλτάνου.

Ἦσαν δε καὶ τῷ καιρῷ ἐκεῖνο εἰς τὸ σαράγι τοῦ σουλτάνου εὐγενέστατοι καὶ πεπαιδευμένοι ἐκ τὴν Τραπεζοῦντα. Ἀπο τοὺς ὁποίους ἦτον ὁ ἕνας, υἱὸς τοῦ Ἀμηρούτζη, ὁ Μεχεμέτ πέις, λογιώτατος καὶ σοφώτατος εἰς τὸ Ἑλληνικὸν μάθημα καὶ εἰς τὸ Ἀραβικόν. Τόσο γὰρ ἦτον σοφώτατος ὅτι τὰ βιβλία τὰ ἐδικὰ μας τῶν Χριστιανῶν τὰ ἐμεταγλώττισε εἰς τὴν Ἀραβικὴν γλῶσσα διὰ ὁρισμοῦ τοῦ σουλτάνου.

Στις επαρχίες, η συνηθέστερη μορφή εξισλαμισμού ήταν το παιδομάζωμα (devşirme), από το οποίο προέκυπτε το επίλεκτο σώμα των Γενίτσαρων. Θα αναφέρω ένα αστείο γεγονός με τους γενίτσαρους που αναφέρει η Tijana Krstić στο βιβλίο της Constested Conversions to Islam: Narratives of Religious Change in the Early Modern Ottoman Empire (Stanford University Press, 2014). Πρόκειται για ένα πολύ καλό βιβλίο που περιγράφει τους εξισλαμισμούς της περιόδου 1400-1600 στα Βαλκάνια και την βαθμιαία διαμόρφωση μιας κοινής οθωμανικής μουσουλμανικής κουλτούρας.

Το 1555, λοιπόν, οι γενίτσαροι διαμαρτυρήθηκαν στον Μεγάλο Βεζίρη πως τους είχε ανατεθεί ως αγάς (διοικητής) «ένας Ούγγρος γκιαούρης που μόλις εχθές είχε ασπαστεί το Ισλάμ και του οποίου τα χνότα ακόμα βρομούσαν γουρούνι.» Το αστείο με το συμβάν αυτό είναι πως οι γενίτσαροι που διαμαρτύρονται ήταν και αυτοί πρώτης γενιάς μουσουλμάνοι, έχοντας γεννηθεί χριστιανοί και εξισλαμιστεί σε δεύτερο χρόνο λόγω του παιδομαζώματος.

Σύμφωνα με τον Βενετσιάνο πρέσβη στην Κων/πολη Λορένζο Μπερνάρντο (γράφει το 1592), οι Άραβες θεωρούσαν πως ήταν οι μόνοι γνήσιοι μουσουλμάνοι και πως οι «Τούρκοι» [= μουσουλμάνοι] της Ρούμελης [“Grecia”] ήταν νόθοι μουσουλμάνοι που κατάγονταν ως επί το πλείστον από χριστιανούς που αλλαξοπίστησαν και, για το λόγο αυτό, αγνοούσαν τις παραδόσεις και τα έθιμα του Ισλάμ.

Θα κλείσω τη σημερινή σύντομη ανάρτηση με δύο βιβλία της Jane Hathaway, τα οποία αναφέρουν οθωμανικές πηγές της εποχής που προσδιορίζουν τους «Τούρκους» (= Οθωμανούς μουσουλμάνους από τη χώρα των Ρουμ) ως Rūm oğlani (οι εξισλαμισμένοι «γιοι των Ρωμαίων»), για να τους διακρίνουν από τους ομόθρησκούς τους Άραβες (awlad al-Arab) και τους Αιγύπτιους (Misirli, μάλλον Μαμελούκοι της Αιγύπτου) αντίστοιχα.

https://smerdaleos.wordpress.com/2018/0 ... %89%CF%82/

[Adminović]

Αυτή εδώ η ιστορία ενδιαφέρει κυρίως τους Χρυσαυγίτες...

Μπαρμπαρόσα. Ο Έλληνας που έγινε μουσουλμάνος πειρατής. Οργάνωσε τον στόλο του Σουλεϊμάν και έγινε ο μακελάρης του Αιγαίου.

Το ωκεανογραφικό σκάφος «Μπαρμπαρός» που έπλεε το 2015 στη θαλάσσια περιοχή της κυπριακής ΑΟΖ πήρε το όνομά του από τον τρομερό πειρατή Μπαρμπαρόσα. Ο Μπαρμπαρόσα και ο Πίρι Ρέις, το όνομα του οποίου έχει ένα άλλο ωκεανογραφικό σκάφος που είχε εμπλακεί στην ελληνοτουρκική κρίση του 1987, θεωρούνται οι ιδρυτές του οθωμανικού στόλου.

Ο Μπαρμπαρόσα γεννήθηκε το 1475 και μεγάλωσε στο χωριό Παλαιόκηπος της Μυτιλήνης, στον κόλπο του Γέρα. Ο πατέρας του ήταν αγγειοπλάστης και καταγόταν από τη Βόρεια Ήπειρο. Το όνομά του ήταν Ιακώβ και όταν εξισλαμίστηκε έγινε Γιακούμπ. Παντρεύτηκε την Κατερίνα, χήρα και κόρη ιερέα και έκαναν έξι παιδιά, τέσσερα αγόρια και δύο κορίτσια. Τα αγόρια εξισλαμίστηκαν, ενώ τα κορίτσια παρέμειναν χριστιανές και λέγεται ότι έχουν απογόνους μέχρι και σήμερα στη Μυτιλήνη. Ο πρώτος γιος ήταν ο Άρης ή Αρούζ ή Χουρούζ και o άλλος γιος ονομαζόταν Χρήστος ή Χιζρ. Μετά πήρε το όνομα Χαϊρεντίν και έγινε αγγειοπλάστης κοντά στον πατέρα του.

Ο Αρούζ έγινε κουρσάρος, αλλά αιχμαλωτίστηκε από τους Ιωαννίτες της Ρόδου και έγινε σκλάβος σε γαλέρα. Oι Ιωαννίτες ήταν οι σημαντικότεροι ανταγωνιστές των μουσουλμάνων πειρατών στη Μεσόγειο, έκαναν και οι ίδιοι πειρατικές επιδρομές και φέρονταν με μεγάλη σκληρότητα στους αιχμαλώτους τους. Σε σκλαβοπάζαρο στην Αλεξάνδρεια ένας εμίρης αγόρασε τον Αρούζ και τον έκανε καπετάνιο σε μια γαλέρα του. Η πρώτη εξόρμηση του Αρούζ ήταν η κατάληψη δύο παπικών πλοίων στ΄ ανοιχτά της Λιβύης, με ελάχιστους πειρατές και μικρότερα καράβια.

Μετά από πολλές επιχειρήσεις κατέληξε στο Αλγέρι, όπου δημιούργησε το σουλτανάτο του Αλγερίου και έγινε σουλτάνος. Ο αδελφός του Χιζρ ζήλεψε τη δόξα του, παράτησε την αγγειοπλαστική και έγινε υπαρχηγός του. Τα δύο αδέρφια έγιναν θρύλος, κουρσεύοντας τα εμπορικά και πειρατικά πλοία των χριστιανών. Οι Ισπανοί σκότωσαν όμως τον Αρούζ στη Λιβύη. Ο Χιζρ πήρε τα ηνία και έγινε ο δεύτερος σουλτάνος της Μπαρμπαριάς με κέντρο το Αλγέρι, απ΄ όπου εξαπέλυε επιδρομές στη Μεσόγειο. Κούρσευε πλοία και άρπαζε εμπορεύματα τα οποία κρατούσε εκτοξεύοντας τις τιμές τους!

[...]

Ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής είχε οργανώσει με επιδεξιότητα τον στρατό του, αλλά δεν ήξερε να φτιάξει στόλο, αφού θεωρούσε τη θάλασσα …καταραμένη. Αυτή τη δουλειά την ανέθεσε στον πειρατή Μπαρμπαρόσα. Ο Χαϊρεντίν κάθισε περίπου ενάμιση χρόνο στο Πέρα, απέναντι από την Πόλη και έφτιαξε 100 πλοία. Δούλευε, κοιμόταν και έτρωγε μέσα στο ναυπηγείο και έδινε εντολές πως θα φτιαχτούν τα πλοία. Ο Σουλεϊμάν του έδωσε τα πάντα από τίτλους: αρχιπλοίαρχος, αρχιναύαρχος του Αιγαίου, γενικός Δερβέναγας του Αιγαίου.

Το 1537 ο αδίστακτος Μπαρμπαρόσα ήταν το μακρύ χέρι του Σουλεϊμάν στη Μεσόγειο. Κατά την εκστρατεία του Σουλεϊμάν στην Ήπειρο, ο Μπαρμπαρόσα επιτέθηκε από τη θάλασσα και η μάχη μεταφέρθηκε στη βενετοκρατούμενη Κέρκυρα. Τρεις χιλιάδες Βενετοί και Έλληνες προσπάθησαν μάταια για 15 ημέρες να σταματήσουν χιλιάδες μουσουλμάνους. Το φρούριο δεν μπορούσε να προστατεύει όλον τον πληθυσμό και όσοι έμειναν έξω από τα τείχη, εξανδραποδίστηκαν. Ένα στράτευμα 50 χιλιάδων αντρών όργωσε το νησί, σκλάβωσε, βίασε και σκότωσε. Χιλιάδες Κερκυραίοι αιχμαλωτίστηκαν και το νησί υπέστη μια τρομακτική δημογραφική αφαίμαξη. Στην Κέρκυρα, σύμφωνα με τους ιστορικούς της εποχής ο Μπαρμπαρόσα έκαψε 140 χωριά και οικισμούς, ωστόσο το κάστρο δεν κατακτήθηκε. Ο Μπαρμπαρόσα συνέχισε τις επιδρομές του και σε άλλα νησιά. Ερήμωσε την Αστυπάλαια και έσφαξε τον πληθυσμό στις υπόλοιπες Κυκλάδες. Στην Πάρο τα δημοτικά τραγούδια θρηνούν εκατοντάδες νεκρούς και αιχμάλωτους που έγιναν σκλάβοι: «Όλα τά Δωδεκάννησα στέκουν αναπαμένα κ’η Πάρος η βαριόμοιρη στέκετ’ αποκλεισμένη κ’όσοι τήν ξεύρουν κλέουν την κι’όλοι τήνε λυπούντε καί σάν τήν κλαίη η Δέσποινα κανείς δέν τήνε κλαίγει».

[...]

Στα Κύθηρα ο Μπαρμπαρόσα έσφαξε ή αιχμαλώτισε περισσότερους από επτά χιλιάδες αμάχους. Η καστροπολιτεία της Παλαιοχώρας που ονομαζόταν Άγιος Δημήτριος, ήταν η πρωτεύουσα του νησιού. Η πρόσβαση από τη θάλασσα έμοιαζε αδύνατη λόγω των δύο φαραγγιών που την περιβάλλουν. Όμως, οι εισβολείς ανέβηκαν το βράδυ από το γκρεμό και έπιασαν στον ύπνο τους κατοίκους. Οι πειρατές έβαζαν επίσης τοπικές φορεσιές και παραπλανούσαν τους νησιώτες ότι η επιδρομή είχε λήξει, με συνέπεια να κατεβαίνουν στο λιμάνι και να οδηγούνται κατευθείαν στα σκλαβοπάζαρα. Οι επιζώντες των Κυθήρων κατέφυγαν στην Πελοπόννησο, ενώ ο τοπικός θρύλος λέει ότι τις νύχτες ακούγονται στην Παλαιοχώρα οι φωνές των κατοίκων που σφάζονται από τον στρατό του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς και τους ναύτες του Μπαρμπαρόσα. Ο τρόμος από τις επιδρομές ήταν τέτοιος που οι νησιώτες αναγκάζονται να αλλάξουν την πολεοδομική διάταξη των νησιών και οι οικισμοί «σκαρφάλωσαν» σε βουνά μακριά από τα λιμάνια.

Όσοι γλίτωναν το μαχαίρι και δεν πουλιόνται στα σκλαβοπάζαρα είχαν φρικτή τύχη στις γαλέρες. Οι σκλάβοι ήταν αλυσοδεμένοι και εκτεθειμένοι στην αγριότητα του καιρού. Ψηνόταν το δέρμα τους κάτω από τον ήλιο και όταν εξαντλούνταν υπήρχε το μαστίγιο. Οι περισσότεροι πέθαιναν άρρωστοι ή σκοτώνονταν κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων. Τα πληρώματα ανανεώνονταν από τις επιδρομές των νησιών. Χιλιάδες Έλληνες πέθαναν σε αυτά τα κάτεργα και από εκεί βγήκε η λέξη «κατεργάρης». Όσοι δεν άντεχαν τις κακουχίες, τους πέταγαν στη θάλασσα.

Το σύγχρονο τουρκικό ναυτικό θεωρεί τον Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα ιδρυτή του και τη σημαία που σήκωνε στα καράβια του ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά αντικείμενα. Κορυφαία του στιγμή είναι η μάχη της Πρέβεζας, όπου διέπρεψε ως ναυτικός διοικητής εναντίον των Ισπανών.

[Προέλλην]

Ο Αρούζ έγινε κουρσάρος, αλλά αιχμαλωτίστηκε από τους Ιωαννίτες της Ρόδου και έγινε σκλάβος σε γαλέρα.

Α μπα, έκαναν τέτοια πράγματα οι ιππότες;

[nik_killthemall]

Γενικότερα η ιστορία, αντιμετωπίζεται κατά το δοκούν.

Στη πραγματικότητα η Βυζαντινή αυτοκρατορία ΔΕΝ ήταν ΠΟΤΕ κάτι ενιαίο ούτε στον χρόνο αλλά κυρίως ούτε και στον τόπο την ίδια χρονική στιγμή. Κάποιοι για παράδειγμα νομίζουν πως η οποιουδήποτε είδους συνείδηση στην Βασιλεύουσα ήταν ίδια με αυτήν στον ελλαδικό χώρο ή με αυτήν στην Μικρά Ασία. Καμία σχέση.

Στην πραγματικότητα όλοι οι πληθυσμοί στον ελλαδικό χώρο και την Μικρά Ασία έβλεπαν την Κωνσταντινούπολη σαν οικονομικό και στρατιωτικό δυνάστη και εχθρό ! Ειδικά τον 11ο αιώνα εμφανίστηκαν 10άδες αυτονομιστικά κινήματα (των Βουρτζήδων, των Συνοδινών, Κομνηνών, Σκληρών, Διογενηδων, Δαλασσηνών, Ταρωνιτών, του Μανιάκη, του Τορνίκιου (αρμένιου) κλπ.)

Έτσι για παράδειγμα κατά την επέλαση των Σελτζούκων στην Μικρά Ασία οι χριστιανικοί πληθυσμοί πρόθυμα πέρασαν στην κυριαρχία των Σελτζούκων και πολλοί από αυτούς μάλιστα πρόθυμα εξισλαμίστηκαν αφού μάλιστα ο εκάστοτε σουλτάνος, τους απάλασσε από τις βαριές φορολογίες της Κωνσταντινούπολης.

Κι αν ο νηματοθέτης σε αυτό και στα παράγωγά του βλέπει τουρκορωμιοσύνη, θα έβλεπε άραγε φραγκορωμιοσύνη ή δυτικο-ρωμιοσύνη στους πληθυσμούς της πελοποννήσου που άρτια συνεργάστηκαν με φράγκους και ενετούς ομολογώντας το μίσος τους ενάντια στην Κωνσταντινούπολη όπως εξιστορείται στο Χρονικο του Μορέως ή μήπως κατά την ανάγνωση της ιστορίας το 2019 κάτι τέτοιο δεν είναι ιδιαίτερα στην μόδα ? Όταν π.χ. ο πελοποννήσιος Σγουρομάλλης παρέδιδε με ευλάβεια το κάστρο της Καλαμάτας στους Φράγκους σωζοντάς το απ'τους Βυζαντινούς.

Για να καταλάβουμε τι ασταθές χάος υπήρχε, ελάχιστα χρόνια πριν την ανακατάληψη της Κων/λης από το δεσποτάτο της Νίκαιας, αυτό που την έκρινε ήταν η μάχη της Πελαγονίας στην οπόια ο Μιχαήλ Η' ο Παλαιλόγος της Νίκαιας μαζί με τους Σελτζούκους συνέντριψε την τριπλή συμμαχία του Μιχαηλ Β΄της Ηπείρου, Γουλιέλμου Β' του Μορέως (Πελοποννήσιοι) και Μομφρέδο της Σικελίας.

Ενώ αναμφισβήτητα η πιο γελοία έκφραση του Βυζαντινού τερατουργήματος συνοψίζεται στην διάσημη μάχη του Μάτζικερτ (1071) : Σε αυτήν ο Ρωμανός οδηγεί τον Βυζαντινό στρατό ενάντια των Σελτζούκων υπό τον Ασρλάν. Η μάχη καταλήγει σε πανωλεθρία για τους Βυζαντινούς όταν το σώμα των τουρκόφωνων μισθφοφόρων των Βυζαντινών αλλάζει στρατόπεδο και πάει με τους Σελτζούκους.
Ο Ασρλάν πιάνει αιχμάλωτο τον Ρωμανό, αναγνωρίζει πως ήταν άξιος αντίπαλος και τον αφήνει ελεύθερο με πολύ ευνοϊκούς όρους. Ο Ρωμανός επιστρέφει στην βασιλεύουσα και εκεί συλλαμβάνεται από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιωάννη Δούκα που στο πρόσωπο του βλέπει διεκδικητή του θρόνου, και τον τυφλώνει ώστε να μην μπορεί να διεκδικήσει τον θρόνο. Το παρακάνει όμως με το "Βυζαντινό έθιμο" και μέσα σε λίγους μήνες ο Ρωμανός πεθαίνει από μόλυνση στις πληγές στα μάτια του.

ΥΓ αληθές Στύγιε

[ελληνας]

Ιωάννης Παλαιολόγος, γνωστότερος ως Μεχμέτ Μεσίχ Πασά

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

[Στύγιος]

......

Ενώ αναμφισβήτητα η πιο γελοία έκφραση του Βυζαντινού τερατουργήματος συνοψίζεται στην διάσημη μάχη του Μάτζικερτ (1071) : Σε αυτήν ο Ρωμανός οδηγεί τον Βυζαντινό στρατό ενάντια των Σελτζούκων υπό τον Ασρλάν. Η μάχη καταλήγει σε πανωλεθρία για τους Βυζαντινούς όταν το σώμα των τουρκόφωνων μισθφοφόρων των Βυζαντινών αλλάζει στρατόπεδο και πάει με τους Σελτζούκους.
Ο Ασρλάν πιάνει αιχμάλωτο τον Ρωμανό, αναγνωρίζει πως ήταν άξιος αντίπαλος και τον αφήνει ελεύθερο με πολύ ευνοϊκούς όρους. Ο Ρωμανός επιστρέφει στην βασιλεύουσα και εκεί συλλαμβάνεται από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιωάννη Δούκα που στο πρόσωπο του βλέπει διεκδικητή του θρόνου, και τον τυφλώνει ώστε να μην μπορεί να διεκδικήσει τον θρόνο. Το παρακάνει όμως με το "Βυζαντινό έθιμο" και μέσα σε λίγους μήνες ο Ρωμανός πεθαίνει από μόλυνση στις πληγές στα μάτια του.

Και αυτό με τους μισθοφόρους ( Ούγγροι ,Πετζενέγκοι κλπ παρτάλια) έγινε αλλά μάλλον το καθοριστικό ήταν η πουστιά του τουρμάρχη Ανδρόνικου Δούκα , ο οποίος στο κρισιμότερο σημείο της μάχης πήρε- κατ' εντολή της βυζαντινής "αυλής"- το ιππικό και το σκασε αφήνοντας τον Ρωμανό να περικυκλωθεί.

[Στύγιος]

Κι ο μέγας Δούκας Λουκάς Νοταράς που προτιμούσε " τουρκικό σαρίκι από λατινική τιάρα " έχασε το κεφαλάκι του όταν δεν έστειλε τους 2 γιους του στον Μωάμεθ τον Πορθητή ,ας πρόσεχε...

[Adminović]

Κι αν ο νηματοθέτης σε αυτό και στα παράγωγά του βλέπει τουρκορωμιοσύνη, θα έβλεπε άραγε φραγκορωμιοσύνη ή δυτικο-ρωμιοσύνη στους πληθυσμούς της πελοποννήσου που άρτια συνεργάστηκαν με φράγκους και ενετούς ομολογώντας το μίσος τους ενάντια στην Κωνσταντινούπολη όπως εξιστορείται στο Χρονικο του Μορέως ή μήπως κατά την ανάγνωση της ιστορίας το 2019 κάτι τέτοιο δεν είναι ιδιαίτερα στην μόδα ? Όταν π.χ. ο πελοποννήσιος Σγουρομάλλης παρέδιδε με ευλάβεια το κάστρο της Καλαμάτας στους Φράγκους σωζοντάς το απ'τους Βυζαντινούς.

Ο νηματοθετης καυτηριάζει, με το δικό του ξεχωριστό τρόπο, τις αρλούμπες που γράφονται περί της συνέχειας των αρχαίων Ελλήνων επί Βυζαντίου, που ήρθαν ναουμ οι βάρβαροι οι προαιώνιοι οχτροί οι Μόγγολοι και μας εχάλασαν τον ελληνορθόδοξο μπολιτιζμό μας (αφού - παρα την σθεναράν αντίστασην - δεν καταφέραμε να τους νικησουμε).

[ВладимирВладимирович]

Πολυ σωστο σχολιο του Killthemall. Το Βυζαντιο οταν επεσε δεν το εκλαψε κανεις αφου δεν ηταν τιποτα παρα ενας μεσαιωνικος φευδαρχικος μηχανισμος που δεν προσφερε κατι παρα μονο τυρανουσε τον λαο του.
Και οταν καποιοι μιλανε για "400 χρονια σκλαβιας" η μονη απορια που γεννιέται ειναι το "γιατι μονο 400"; Σαν το πριν της κατακτησης απο τους τουρκους ο λαος ντεμεκ εζησε ελευθερος και ευτυχισμένος; Ή μετα απο την "απελευθέρωση" δεν τον τυρανουσε το καινουργιο κρατος;
Λολ και παλι λολ. Αρκει μονο να θυμηθούμε το Κιλελερ για να καταλαβουμε το πόσο "ευτυχισμένα" έζησε ο κοσμακης στη "ελευθερη Ελλαδα"...