Λαχουρένιος έγραψε:Οι ιδεες απο μονες τους δεν μπορουν να αλλαξουν τον κοσμο οποιες και αν ειναι αυτες. Η πραξη τις αλλαζει. Αυτο ισχυει για ολους τους πολιτικους χωρους. Αυτο δεν σημαινει οτι οι ιδεες αυτες ειναι περιττες ή ασχετες.
Προφανώς και είναι απαραίτητες οι ιδέες και όλη αυτή η πνευματική ζύμωση. Και διαφωνώ με αυτό που είπες ότι οι άνθρωποι δεν υπηρετούν τις ιδεολογίες αλλά οι ιδεολογίες τον άνθρωπο.
Εδώ ένα απλό τραγούδι, ένα απλό γνωμικό, ένας απλός άνθρωπος μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης και κινητήριος δύναμη για αλλαγή. Πόσο μάλλον μια ολόκληρη ιδεολογία που μπορεί να λειτουργήσει ως πυξίδα και να σου υπενθυμίζει συνεχώς what are you standing up for στη ζωή σου.
Στον αντίποδα, αιτία για αλλαγή μπορεί να γίνει όταν ο κόσμος φτάσει σε ημιάγρια κατάσταση λόγω της εξαθλίωσής του και όποιον πάρει ο χάρος.
Και μετά σκέφτεσαι δεν υπάρχουν ήδη εξαθλιωμένες τριτοκοσμικές χώρες; Πόσα χρόνια έχουν μείνει σε αυτή την κατάσταση; Και σε κάνει να αναρωτιέσαι ακόμα και στην εξαθλίωση που έχεις υποτίθεται το πιο δυνατό ένστικτο να υπερασπιστείς -αυτό της επιβίωσης - και πάλι βλέπεις ανθρώπους γονατισμένους, ανήμπορους.
Συνειδητοποιείς τελικά ότι όλο αυτό που πολεμάς είναι κάτι πιο ισχυρό, πιο μεγάλο από σένα.
Είπες, επίσης, ότι σου ταιριάζει περισσότερο ο κομμουνισμός γιατί είναι πιο κοντά στα συμφέροντά σου. Κι έρχομαι και σκέφτομαι τελικά ποιος είναι ο τελικός στόχος όλων των ιδεολογιών;
Η άνετη ζωή; Η οικονομική ευμάρεια; Η επιβίωση;
Και μετά τι;
Τέλος πάντων ποιος είναι ο στόχος της ανθρώπινης ύπαρξης; Ως ανθρωπότητα δεν έχουμε συμφωνήσει ούτε στα βασικά. Πώς θα συμφωνήσουμε στο μέσο για την επίτευξη του όποιου στόχου αφού ο στόχος δεν είναι κοινός;
Αν αύριο ερχόταν κάποιος και σου έλεγε "ορίστε πάρε τον πλούτο που σου έλειπε να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου" θα σταματούσες να είσαι κομμουνιστής;
Λαχουρένιος έγραψε:Με την ιδια λογικη, οσοι δεν εκαναν ενεργο αντιχουντικο αγωνα και δεν ηταν στο πολυτεχνειο ηταν....χουντικοι και οχι δημοκρατεςΉ οποιος ζουσε στην ΕΣΣΔ ηταν αυτοματως κομμουνιστης ακομα και αν μισουσε το καθεστως. Ειναι τελειως παραλογο επιχειρημα.
Λαχουρένιε για τρίτη φορά θα επαναλάβω ότι δεν εννοώ αυτό. Εννοώ ότι είμαστε αναγκασμένοι όλοι να παίζουμε με τους όρους του συστήματος. Τα όρια είναι πολύ ασφυκτικά στην πράξη για να εφαρμόσεις μια διαφορετική ιδεολογία με τέτοιον τρόπο που να έχει και κάποιο αξιόλογο impact.
Αυτό το λέω ως διαπίστωση. Όχι ως ηττοπάθεια.
Λαχουρένιος έγραψε:Η φιλανθρωπια ειναι σταση ζωης, ο κομμουνισμος ειναι πολιτικο συστημα. Συγκρινεις ανομοια πραγματα. Οχι πως δεν υπαρχουν προεκτασεις στην προσωπικη ζωη, αλλα δεν ειναι αυτο το focus της ιδεολογιας.
Τα πάντα είναι στάση ζωής στην κλίμακα που σου αναλογεί ή και που δεν σου αναλογεί. Κάποιες φορές πρέπει να ξεπεράσεις και τον εαυτό σου. Δεν γίνεται να αποδεχόμαστε παθητικά μια κατάσταση "Τι να κάνουμε τώρα;" και τα κομμουνιστικά αντανακλαστικά μας να ξυπνάν μόνο όταν ψηφιστεί κανένα αντιεργατικό νομοσχέδιο.
Και θα μου πεις τι άλλο μπορώ να κάνω δλδ;
Δεν ξέρω τι άλλο μπορείς να κάνεις γιατί πρώτον έρχομαι κι επιβεβαιώνομαι για τα ασφυκτικά όρια του συστήματος αλλά κάποιος άλλος θα σου έλεγε όπως ο Βάκχος πχ εγώ κάνω αυτό και αυτό. Έστω αυτό το μικρό πράγμα.
Κάποιος θα σου μιλούσε για κάτι μεγαλύτερο όπως αγώνες και θυσίες.
Πάντως το σίγουρο είναι ένα.
Κάποιος που έχει ένα υψηλό ιδανικό στο μυαλό του δεν κοιμάται ήσυχα τα βράδια. Κάνει κάτι για αυτό.
Όπως και στην περίπτωση του αντιδικτατορικού αγώνα, που το έφερες ως παράδειγμα, υπήρξαν κάποιοι άνθρωποι που έκαναν κάτι για αυτό.
Όλοι οι υπόλοιποι που ήταν δημοκράτες χωρίς όμως ενεργό δράση μπορεί να περίμεναν από κάποιον άλλον... να γίνει κάτι από μόνο του...κάποια στιγμή... κάτι κάποιος κάποτε... έχει ο θεός.
Λαχουρένιος έγραψε: Eγραψα πουθενα οτι ειμαι αγωνισταρας?Πιο πιτσιρικας ημουν περισσοτερο πολιτικα ενεργος αλλα τα τελευταια χρονια εχω ιδιωτευσει.
Λοιπόν, άκου φάση. Πριν λίγο ήμουν σε ένα καφέ όπου δίπλα μου συζητούσαν δυο κυρίες. Το πρόβλημα που συζητούσαν ξέρεις ποιο ήταν;
Ότι η κρεπιέρα που αγόρασε ήταν μεγαλύτερη από το μάτι της κουζίνας της.
Δλδ εντάξει. Εξαρτάται και πού έχει την πολυτέλεια να εστιάσει κανείς στα προβλήματα αυτής της ζωής.

Ή οποιος ζουσε στην ΕΣΣΔ ηταν αυτοματως κομμουνιστης ακομα και αν μισουσε το καθεστως. Ειναι τελειως παραλογο επιχειρημα.
Πιο πιτσιρικας ημουν περισσοτερο πολιτικα ενεργος αλλα τα τελευταια χρονια εχω ιδιωτευσει.

