Re: Cafeteria

[Kauldron]

Θα έχει σέχ?

[Freisinniger]

Στην επιστροφή με το τρένο και καθώς περίμενα να αναχωρήσει, να σου και στέκεται έξω από την πόρτα ένα γερμανιδάκι 22 χρονών με φούστα και σκούρο μπλέ καλστόν κάπνιζε την τελευταία τζούρα της τσιγάρο. Και καθώς κάπνιζε το τσιγάρο της έριξε μια ματιά μέσα στο τρένο, όπου καθόμουν στο παράθυρο, ρίχνοντας απλά ένα βλέμμα σε αυτήν. Πετάει το τσιγάρο πάνω στην αποβάθρα του σταθμού, το πατάει με την μποτούλα της, κλασσικό ελληνικό έθιμο και καθώς ερχόμενη μέσα με παρατηρεί και έρχεται σκεφτόμενη τώρα να κάτσω εδώ; ή να μην κάτσω; Και να σου κάθεται απένταντι, χωρίς αυτή σταυρώσει τα πόδια της, αφήνοντας ψιλοανοιχτά και γυρνώντας στα προς την πλευρά μου, αυτή έβγαλε το κινητό της απέναντι και έφτιαχνε τα μαλλιά της, πέρασαν δύο λεπτά και όσο πήγαινε το θερμόμετρο ανέβαινε, το τρένο δεν είχε αναχωρήσει ακόμη, υπήρχε αρκετός χρόνος λέω, θα μπορούσα να της πιάσω λίγο ομιλία άνετα, αλλά φοβήθηκα λίγο για την προφορά μου μήπως και με προδώσει, εεεε λογικό είναι δεν έχει στρώσει ακόμη. Τώρα σκεφτόμουν πως να ανοίξω την κουβέντα, Haben Sie genug Platz für ihre Sachen?, γιατί είχε τοποθετήσει τα πράγματά της στην αριστερή θέση που ήταν ελεύθερη και θα της έλεγα, ότι μπορεί να τα τοποθετήσει απέναντι από εμένα και δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα, έτσι με το μπλα μπλά θα μπορούσα να πάρω κανά τηλέφωνο από αυτή ή να μου δώσει κανά Whats up ή ακόμη και στην τελική να πάμε κατευθείαν σπίτι μου να δούμε και καλά καμιά ταινία....

[White]

Καλημέρα και καλό μήνα παιδιά!!!

[Kauldron]

καλημέρα και καλό μήνα.

[White]

Τι κάνεις;
Πώς θα περάσεις τη μέρα σου σήμερα;

[Kauldron]

[ΠΗΞΤΕ]

Καλό μήνα σε όλες κι όλους!

[Διάδοχος]

Καλό πήξιμο παιδιά

[Kauldron]

Γιατί πήξιμο βρε?


Καλό μήνα κύριε Πρόεδρε.

[Freisinniger]

Καλή άνοιξη

Γιῶργος Σεφέρης

Πάλι μὲ τὴν ἄνοιξη φόρεσε χρώματα ἀνοιχτὰ καὶ μὲ περπάτημα ἀλαφρὺ πάλι μὲ τὴν ἄνοιξη πάλι τὸ καλοκαίρι χαμογελοῦσε. Μέσα στοὺς φρέσκους ροδαμούς στῆθος γυμνὸ ὡς τὶς φλέβες πέρα ἀπ᾿ τὴ νύχτα τὴ στεγνὴ πέρα ἀπ᾿ τοὺς ἄσπρους γέροντες ποὺ συζητοῦσαν σιγανὰ τί θά ῾τανε καλύτερο νὰ παραδώσουν τὰ κλειδιὰ ἢ νὰ τραβήξουν τὸ σκοινὶ νὰ κρεμαστοῦνε στὴ θηλιὰ ν᾿ ἀφήσουν ἄδεια σώματα κεῖ ποὺ οἱ ψυχὲς δὲν ἄντεχαν ἐκεῖ ποὺ ὁ νοῦς δὲν πρόφταινε καὶ λύγιζαν τὰ γόνατα. Μὲ τοὺς καινούργιους ροδαμούς οἱ γέροντες ἀστόχησαν κι ὅλα τὰ παραδώσανε ἀγγόνια καὶ δισέγγονα καὶ τὰ χωράφια τὰ βαθιὰ καὶ τὰ βουνὰ τὰ πράσινα καὶ τὴν ἀγάπη καὶ τὸ βιός τὴ σπλάχνιση καὶ τὴ σκεπὴ καὶ ποταμοὺς καὶ θάλασσα καὶ φύγαν σὰν ἀγάλματα κι ἄφησαν πίσω τους σιγὴ ποὺ δὲν τὴν ἔκοψε σπαθὶ ποὺ δὲν τὴν πῆρε καλπασμός μήτε ἡ φωνὴ τῶν ἄγουρων κι ἦρθε ἡ μεγάλη μοναξιὰ κι ἦρθε ἡ μεγάλη στέρηση μαζὶ μ᾿ αὐτὴ τὴν ἄνοιξη καὶ κάθισε κι ἀπλώθηκε ὡσὰν τὴν πάχνη τῆς αὐγῆς καὶ πιάστη ἀπ᾿ τ᾿ ἀψηλὰ κλαδιὰ μέσ᾿ ἀπ᾿ τὰ δέντρα γλίστρησε καὶ τὴν ψυχή μας τύλιξε. Μὰ ἐκείνη χαμογέλασε φορώντας χρώματα ἀνοιχτὰ σὰν ἀνθισμένη ἀμυγδαλιὰ μέσα σε φλόγες κίτρινες καὶ περπατοῦσε ἀνάλαφρα ἀνοίγοντας παράθυρα στὸν οὐρανὸ ποὺ χαίρονταν χωρὶς ἐμᾶς τοὺς ἄμοιρους. Κι εἶδα τὸ στῆθος της γυμνὸ τὴ μέση καὶ τὸ γόνατο πῶς βγαίνει ἀπὸ τὴν παιδωμὴ νὰ πάει στὰ ἐπουράνια ὁ μάρτυρας ἀνέγγιχτος ἀνέγγιχτος καὶ καθαρός, ἔξω ἀπ᾿ τὰ ψιθυρίσματα τοῦ λαοῦ τ᾿ ἀξεδιάλυτα στὸν τσίρκο τὸν ἀπέραντο ἔξω ἀπ᾿ τὸ μαῦρο μορφασμὸ τὸν ἱδρωμένο τράχηλο τοῦ δήμιου π᾿ ἀγανάχτησε χτυπώντας ἀνωφέλευτα. Ἔγινε λίμνη ἡ μοναξιὰ ἔγινε λίμνη ἡ στέρηση ἀνέγγιχτη κι ἀχάραχτη.