itteithe έγραψε:Λαχουρένιος έγραψε:
Δεν νομιζω τιποτα, 30 χρονια μετα την καταρρευση εχει συσσωρευτει αρκετη εμπειρια ωστε να κρινουμε.
Και η εμπειρια λεει οτι μετα το '91 σε αυτες τις χωρες πηραν τα ηνια φασιστες και μαφιοζοι οχι τιποτα ευαισθητοι καλλιτεχναδες
Ναι, αλλά αυτοί οι μαφιόζοι και φασίστες που πήραν τα ηνία μετά την κατάρρευση του καθεστώτος, δεν ήταν εξόριστοι αντιφρονούντες και ευαίσθητοι καλλιτεχνάδες, αλλά στελέχη του καταρρέοντος καθεστώτος*.

*Χωρίς να είναι πραγματικοί κομμουνιστές, αλλά δεν ήταν και φανεροί αντιφρονούντες.
Στην ΕΣΣΔ είχαν σοσιαλισμό, δλδ εξ ορισμού ενδιάμεσο -τραβεστί αν θες- σύστημα, όπου η ταξική πάλη δεν έχει καταργηθεί, συνεχίζεται, απλά με καλύτερους όρους για την εργατική τάξη.
Μέχρι την επικράτηση του κουμμουνισμού ως σύστημα (λέμε τώρα), πάνω απο τον σοσιαλισμό κρέμεται Δαμόκλειος Σπάθη, όχι μόνο απο το εξωτερικό ή τους πράκτορες του εξωτερικού στο εσωτερικό, αλλά τόσο απο παλαιούς αστούς όσο και απο νεο-αστούς οι οποίοι αναπτύσσονται τρεφόμενοι απο τις αδυναμίες-κατάλοιπα του καπιταλισμού εντός του σοσιαλισμού.
Σχεδόν όλοι οι σοβαροί δυτικοί μελετητές της σοβιετικής οικονομίας, ως μία απο τις κύριες αιτίες της επιβράδυνσης της σοβιετικής οικονομίας αναφέρουν την απώλεια της
εργατικής πειθαρχείας, μεταξύ άλλων βεβαίως. Οι κομμουνιστές, δεν αγαπάνε τον Στάλιν επειδή έστελνε με χαρακτηριστική ευκολία στα Γκουλάγκ, αλλά επειδή δεν έλεγε τις χαζομάρες που έλεγαν οι μετά απο αυτόν με αρχή τον Χρουτσώφ.
Μετά τον Στάλιν, οι σοβιετικοί αποφάσισαν και ανακοίνωσαν ότι πλέον στην ΕΣΣΔ υπάρχει ώριμος σοσιαλισμός και χαλάρωσαν την εργατική επαγρύπνηση. Άρχισαν να εισάγουν καπιταλιστικά μέτρα στην οικονομική διαχείριση, χαλάρωσαν τόσο τον κεντρικό σχεδιασμό, της οικονομίας, όσο και την καταστολή της διαφθοράς.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία μιας, ή καλύτερα την μεγέθυνση της, τάξης διαφόρων προνομιούχων που κινούταν σε γκρίζες ζώνες. Αυτοί, κατάφερναν να έχουν παράλληλα δίκτυα εξουσίας, να συγκεντρώνουν κεφάλαια, κλπ, και αποτέλεσαν την μαγιά της ανατροπής.