Τλαξκαλτέκος έγραψε:Ραν ταν πλαν έγραψε:Ακριβώς έτσι είναι.
Γιατί αν το ΚΚΕ ήταν τα μέλη του θα το είχε εξαφανίσει ο Μανιαδάκης.
Ο ''υλισμός'' εδώ πού κολλάει;

Ε, ότι τα πάντα αποτελούνται από ύλη . Ο άνθρωπος είναι ύλη . Το κόμμα είναι τα μέλη του , άρα ουσιαστικά κι αυτό είναι κάτι υλικό. Τώρα βλέπω και μια ροπή προς τον ιδεαλισμό.
Και επειδή η ύλη παράγει ιδέες το ΚΚΕ ρέπει προς τον ιδεαλισμό;
Βαριέμαι να μπω σε τέτοια συζήτηση αλλά ας σου αφιερώσω λίγη ώρα μόνο και μόνο επειδή δεν είσαι Πλούτωνας.
Η ιδέα φίλε μου Τλαξ είναι η μορφή με την οποία κατανοούνται στη σκέψη τα φαινόμενα της αντικειμενικής πραγματικότητας και περιλαμβάνει τη συνείδηση του σκοπού και τις νοητικές προβολές της παραπέρα γνώσης και του πρακτικού μετασχηματισμού του κόσμου (όπως πχ κάνουν οι πολιτικές ιδέες).
Η μαρξιστική-λενινιστική θεωρία για τις ιδέες ξεκινάει από την αρχική υλιστική θέση για τη γνώση ως αντανάκλαση της πραγματικότητας και για την ιδέα ως ιδιαίτερη μορφή αυτής της αντανάκλασης αφού όλες οι ιδέες πηγάζουν από την εμπειρία και είναι αντανακλάσεις της πραγματικότητας, πιστές ή αλλοιωμένες, ως ανώτερη μορφή θεωρητικής αφομοίωσης της (της πραγματικότητας).
Δλδ οι μαρξιστές με απλά λόγια λέμε ότι η αντανάκλαση της αντικειμενικής πραγματικότητας (ως ιδέα) και η τοποθέτηση του πρακτικού σκοπού (πχ της ιδέας ως πολιτικός σκοπός) μπροστά στον άνθρωπο βρίσκονται σε οργανική ενότητα που καθορίζει την ιδιαιτερότητα των ιδεών (πχ ως διάφορες κοσμοθεωρίες) και τη θέση τους στην κίνηση (των κοινωνιών, των επιστημών κ.ο.κ) ως σύνολο της ανθρώπινης γνώσης.
Εν κατακλείδι λέμε (και σωστά το λέμε) ότι η ιδέα είναι ο ενεργητικός, ενδιάμεσος κρίκος στην ανάπτυξη της πραγματικότητας στη διαδικασία της πρακτικής (πχ της πολιτικής) δραστηριότητας του ανθρώπου που δημιουργεί νέες, ανύπαρκτες προηγούμενα, μορφές της πραγματικότητας (όπως ο κοινωνικός μετασχηματισμός και η μετάβαση από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό).
Από την άλλη ο ιδεαλισμός (και όχι η ιδέα) είναι η χυδαία απλούστευση (μέχρι αηδίας που λέμε) των παραπάνω και υποστηρίζει ότι η συνείδηση, η νόηση, το ψυχικό, το πνευματικό στοιχείο (εδώ πάει το ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού) είναι η θεμελιακή βάση για την ανθρώπινη υπόσταση και όλες τις δραστηριότητες που απορρέουν από αυτή (πάντα με τη βοήθεια του θεού).
