Νταγκλης έγραψε:stavmanr έγραψε:O Roth, γνωρίζοντας το στατιστικό αδύνατο της τυχαίας μετάλλαξης, όπως ο ίδιος περιγράφει επακριβώς στην εισαγωγή του πειράματος, αντί να αφήσει βακτήρια σε "συνεχή επιλογή" να μετατραπούν σε ...βροντόσαυρους, κάνει το εξής τέχνασμα:
ευνουχίζει τα βακτήρια αφαιρώντας τους μία δυνατότητα, και στη συνέχεια τα τοποθετεί σε μέσον που ευνοεί τη δραστηριότητα, γνωρίζοντας ότι το γενετικό υλικό των βακτηρίων έχει ήδη την δυνατότητα να αποκαθιστά τις λειτουργίες του μέσα από ομόλογα γονίδια.
Έτσι, παρατηρώντας ότι το βακτήριο έχει αποκαταστήσει την ευνουχισμένη λειτουργία, θεωρεί ότι πέτυχε "εξέλιξη"...
Σχηματικά, αυτό σημαίνει τόση βιολογική εξέλιξη, όση θα έχεις εσύ αν σου έκοβαν το χέρι και αναγκαζόσουν να κρατάς το πηρούνι με το ...πόδι.
Δεν σε ρωτώ αν συμφωνείς με το πειραματικό αποτέλεσμα του Roth. Σου επισημαίνω ότι το μοντέλο που προτείνει καθιστά στατιστικά πιθανή την εξέλιξη κατά τη γνώμη του. Ασχέτως αν εσύ διαφωνείς με τη μέθοδο της πειραματικής επαλήθευσης.
Κατά την άποψη λοιπόν του Roth, η δημιουργία νέων λειτουργιών είναι πιθανή μέσω της συνεχούς επιλογής. Αυτό υποστηρίζει, άσχετα να διαφωνείς εσύ με την πειραματική επαλήθευση. Το να τον επικαλείσαι υποστηρίζοντας ότι λέει το αντίθετο είναι η ύψιστη διαστρέβλωση και ξεδιαντροπιά.
Στον Roth δεν προέκυψε νέα λειτουργία, αλλά ενισχύθηκε μία προϋπάρχουσα.
Οπότε μην κάνεις αυτό, για το οποίο κατηγορείς τους άλλους.
The IAD model proposes that the ancestral gene has a weak secondary activity (innovation) (6, 7), and when a change in conditions makes this activity useful, selection favors increased gene dosage (amplification), resulting in two or more copies of the parent allele.
Και φυσικά το IAD μοντέλο, είναι περιγραφικό.
) μου υποστηρίζεις χωρίς το παραμικρό στοιχείο ότι "σου φαίνεται" απίθανο. .gif "Laughing")
