Φωτιά στα τόπια! έγραψε:1. Η πλέμπα αυτοαποκαλούνταν Ρωμαίοι ως την Άλωση. Οι ανώτερες τάξεις όμως είχαν συνείδηση ότι ήταν απόγονοι των αρχαιων Ελλήνων.
Alexios Axouch or Axouchos, sometimes found as Axuch (Greek: Ἀλέξιος Ἀξούχ or Ἀξοῦχος), was a 12th-century Byzantine nobleman and military leader of Turkish ancestry
The Arianites were a medieval Byzantine noble family of whom the most notable is the early 11th-century strategos autokrator of Bulgaria, David Arianites.
The family had by the late 13th/early 14th century appeared in Albania, where it produced several important rulers (see Arianiti family).
The Muzaka were an Albanian noble family that ruled over the region of Myzeqe (central Albania) in the Late Middle Ages. The Muzaka are also referred to by some authors as a tribe or a clan.
The Raoul (Greek: Ῥαούλ) was a Byzantine aristocratic family of Norman origin, prominent during the Palaiologan period. From the 14th century on, they were also known as Ral[l]es (Ῥάλ[λ]ης). The feminine form of the name was Raoulaina (Ῥαούλαινα).
John Roger or Rogerios (Greek: Ιωάννης Ρογέριος), also known as John Dalassenos (Greek: Ιωάννης Δαλασσηνός), was a Byzantine aristocrat of Norman descent, son-in-law of Byzantine emperor John II Komnenos (r. 1118–1143) and Caesar. In 1143, he unsuccessfully conspired to seize the throne.
Taronites (Greek: Ταρωνίτης), feminine form Taronitissa (Ταρωνίτισσα), was the name of a noble Byzantine family, descended from the ruling family of the Armenian principality of Taron.
Constantine Tornikes or Tornikios (Greek: Κωνσταντῖνος Τορνίκης/Τορνίκιος) was one of the most senior officials during the reign of the Byzantine emperor Alexios III Angelos (r. 1195–1203).
He was a descendant of the prominent Tornikios clan, of Armenian or Georgian origin
The Serblias family (Greek: Σερβλίας) was a Byzantine family that were active between the 11th and 13th centuries, employed in civil service in the central and provincial government. A part of the family was related to the Spanopouloi in the 1090s. The etymology of the name derives from their origin, either Serbia (Σερβλία), or the fortress town of Servia (τὰ Σἐρβλια)
The Apokapes or Apocapes, plural Apokapai, was an Armeno-Georgian noble family members of which are known to have held important positions in the Byzantine military administration in the 11th century. Among its more notable members was Basil Apokapes.
The Amytzantarioi (Greek: Aμυτζαντάριοι) or Amytzantarantes (Αμυτζανταράνται) were one of the most prominent groups in the history of the Empire of Trebizond in the civil wars of the mid-14th century, but their nature is disputed among scholars, with some considering them an aristocratic family, and others an ethnic group.
Διάδοχος έγραψε:Φωτιά στα τόπια! έγραψε:1. Η πλέμπα αυτοαποκαλούνταν Ρωμαίοι ως την Άλωση. Οι ανώτερες τάξεις όμως είχαν συνείδηση ότι ήταν απόγονοι των αρχαιων Ελλήνων.
Fake news.
Αυτά αρχίζουν απο κάτι λίγους όταν πια οι αρχαιΕΛ έχουν γίνει τρεντ στην Δύση (Πλήθων κλπ δυτικοκουνημένοι).
Αναβίωση της σημασίας «Έλληνας»[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Η είσοδος των Σταυροφόρων στην Κωνσταντινούπολη, του Ευγένιου Ντελακρουά, 1840. Η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους όξυνε τον ελληνικό εθνικισμό και την απέχθεια για τους Λατίνους, κάτι που απεικονίζεται στα έγγραφα της εποχής.
H εξωεκκλησιαστική χρήση της ονομασίας Έλληνας αναβίωσε τον 9ο αιώνα, μετά την έκλειψη του παγανισμού, που δεν ήταν πλέον απειλή για την κυριαρχία του Χριστιανισμού. Ο όρος στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία απέκτησε αρχικά την πολιτισμική του σημασία και μέχρι τον 11ο αιώνα απέκτησε την αρχική του σημασία: του ανθρώπου με ελληνική καταγωγή, συνώνυμου εκείνη την εποχή με τον όρο Ρωμαίος.
Η επανίδρυση του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης στο παλάτι της Μαγναύρας δημιούργησε ενδιαφέρον για την απόκτηση γνώσης, ιδιαίτερα στις ελληνικές σπουδές. Ο Πατριάρχης Φώτιος Α΄ ενοχλείτο που "οι ελληνικές σπουδές προτιμώνταν αντί των πνευματικών έργων". Ο Μιχαήλ Ψελλός λαμβάνει ως φιλοφρόνηση τα λόγια του Αυτοκράτορα Ρωμανού Γ', ότι "είχε ελληνική ανατροφή" και ως αδυναμία του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Δ' την έλλειψη ελληνικής εκπαίδευσης [41], ενώ η Άννα Κομνηνή ισχυριζόταν ότι "κατείχε τη σπουδή των Ελληνικών στο μέγιστο βαθμό" [42] και, σχολιάζοντας την ίδρυση ορφανοτροφείου από τον πατέρα της, ανέφερε πως "εκεί μπορούσε να δει κανείς να εκπαιδεύεται ένας Λατίνος, ένας Σκύθης να μελετά Ελληνικά, ένας Ρωμαίος να διαβάζει ελληνικά κείμενα κι ένας αγράμματος Έλληνας να μιλάει σωστά Ελληνικά" [43]. Σε αυτή την περίπτωση, μπορεί να λεχθεί πως οι Βυζαντινοί ήταν Ρωμαίοι σε πολιτικό επίπεδο αλλά Έλληνες στην καταγωγή.
Ο Ευστάθιος ο Θεσσαλονικεύς αποσαφηνίζει το διαχωρισμό αυτό στην αναφορά του για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204: στους εισβολείς αναφέρεται με το γενικό όρο Λατίνοι, περιλαμβάνοντας τους συναφείς με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, ενώ με τον όρο Έλληνες αναφέρεται στον κυρίαρχο πληθυσμό της αυτοκρατορίας [44].
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, τονίζεται ο ελληνικός εθνικισμός. Ο Νικήτας Χωνιάτης υπογράμμιζε τα αίσχη των Λατίνων απέναντι στους Έλληνες στην Πελοπόννησο [45]. Ο Νικηφόρος Βλεμμύδης ανέφερε ως "Έλληνες" τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες [46].
Στο Χρονικόν του Μορέως (14ος αι.) ο χρονικογράφος αντιδιαστέλλει τους Φράγκους από τους Ρωμαίους, αναφέροντας μάλιστα το τελευταίο ως αυτοχαρακτηρισμό ("ημείς το γένος των Ρωμαίων", στ. 2090), γνωρίζοντας όμως ότι αυτοί σύγχρονοί του Ρωμαίοι "Έλληνες είχαν το όνομα, ούτως τους ωνομάζαν" και ότι "από την Ρώμη απήρασιν το όνομα των Ρωμαίων" (στίχοι 794-797).[16] Κατά τη Χρύσα Μαλτέζου (1999) στην εποχή της Φραγκοκρατίας και Βενετοκρατίας ο προβληματισμός γύρω από τους όρους "Ρωμαίος", "Έλληνας" και "Γραικός" απασχολούσε πολλούς Κωνσταντινοπολίτες λόγιους, αλλά δεν φαίνεται να απασχολούσε τον μέσο Έλληνα. Συνήθως χρησιμοποιούνται και οι τρείς όροι εναλλακτικά, μάλιστα ορισμένοι, όπως ο Μιχαήλ Αποστόλης, είχαν παράγει και τον όρο "Ρωμέλλην" για να καλύψουν "σημειολογικά χάσματα". Οι Έλληνες της Δύσης αυτοαποκαλούνται συχνά Greci, αλλά οι λόγιοι χρησιμοποιούν και το "Έλληνες". Για παράδειγμα, το 1499 ο Μάρκος Μουσούρος στο επίγραμμα της έκδοσης του Μεγάλου Ετυμολογικού, τονίζει ότι στα παιδιά των Ελλήνων ταιριάζουν περίτεχνοι τυπογραφικοί χαρακτήρες από την ιερή Ελλάδα ("οι γαρ αφ' ιρής Ελλάδος Ελλάνων παισί πρέπουσι τύποι"). Την ίδια εποχή της Βενετοκρατίας αρχίζει και διαμορφώνεται μια έντονη τοπικιστική συνείδηση και πολλοί αυτοαποκαλούνται όχι με το εθνικό όνομα αλλά με το τοπικό πατριδωνυμικό (π.χ. Κορφιώτης, Κυπραίος κλπ)[17]
Ο δεύτερος Αυτοκράτορας της Νίκαιας Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης απηύθυνε μια επιστολή στον Πάπα Γρηγόριο Θ' σχετικά με τη "φρόνηση, η οποία επιδαψιλεύει το Ελληνικόν Έθνος". Υποστήριζε ότι η μεταβίβαση της αυτοκρατορικής εξουσίας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη υπαγορεύθηκε από εθνικούς μάλλον παρά από γεωγραφικούς λόγους και, κατά συνέπεια, δεν ανήκε στους Λατίνους που είχαν καταλάβει την Κωνσταντινούπολη: Η κληρονομιά του Κωνσταντίνου του Μεγάλου μεταβιβάσθηκε στους Έλληνες, έτσι υποστήριζε, και αυτοί μόνοι ήσαν οι κληρονόμοι και διάδοχοί του[47]. Ο γιος του Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις επιθυμούσε σφοδρότατα να προβάλει το όνομα των Ελλήνων, με πραγματικό εθνικιστικό ζήλο. Προέβαλε ως επιχείρημα ότι "η Ελληνική φυλή επικρατεί των άλλων γλωσσών" και ότι "κάθε τομέας φιλοσοφίας και κάθε μορφή γνώσης είναι επινόηση των Ελλήνων... Τι έχετε, εσείς, ώ Ιταλοί, να επιδείξετε;"[48]
Η εξέλιξη του ονόματος ήταν αργή και ποτέ δεν αντικατέστησε πλήρως το "ρωμαϊκό" όνομα. Ο Νικηφόρος Γρηγοράς ονόμασε το ιστορικό έργο του "Ρωμαϊκή Ιστορία".[49] Ο Αυτοκράτορας Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός, μέγας υποστηρικτής της ελληνικής παιδείας, στα απομνημονεύματά του αναφέρεται πάντα στους Βυζαντινούς με τον όρο "Ρωμαίοι", εν τούτοις σε μια επιστολή που του απέστειλε ο Σουλτάνος της Αιγύπτου Νάσερ Χασάν μπεν Μοχάμεντ, τον μνημονεύει ως "Αυτοκράτορα των Ελλήνων, Βουλγάρων, Ασάνων, Βλάχων, Ρώσων και Αλανών", όχι όμως των "Ρωμαίων".[50] Τον επόμενο αιώνα ο Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων υπέδειξε στον Κωνσταντίνο 11ο Παλαιολόγο ότι ο λαός, του οποίου ηγείται, είναι "Έλληνες, όπως πιστοποιεί η φυλή, η γλώσσα και η παιδεία τους"[51], ενώ ο Λαόνικος Χαλκοκονδύλης συνηγορούσε υπέρ της ολοσχερούς αντικατάστασης του όρου "Ρωμαίοι" με τον όρο "Έλληνες".[52] Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος τελικά ανακήρυξε την Κωνσταντινούπολη ως το "καταφύγιο των Χριστιανών, ελπίδα και αγάπη όλων των Ελλήνων".[53]
Διάδοχος έγραψε:Eδώ γνωστές αριστοκρατικές οικογένειες, για πολύ γέλιο: https://en.wikipedia.org/wiki/Category: ... e_families
Διάδοχος έγραψε:Όπως βλέπουμε εύκολα σε ιστορικές πηγές, οι Ανατολικορωμαίοι επί αιώνες ενσωμάτωταν διάφορους λαούς, απο Γότθους, Αλβανούς μέχρι Τούρκους, Κουμάνους, Πετσενέγκους, Νορμανδούς, Αρμένιους, Σλάβους, Γεωργιανούς. Αυτα σε συνδυασμό με κοσμοϊστορικές επιδημίες, ερημώσεις γης απο εισβολές βαρβάρων, κλπ.
Όχι απλά εγκαταστούσαν μαζικά άλλους λαούς στην επικράτεια, αλλά οι άλλοι λαοί γινόταν και αριστοκράτες και αυτοκράτορες. Σήμερα βέβαια έχεις τον κάθε μουλάτο νεοΕΛ να φοβάται μην τους χαλάσουν το καθάριο αρχαιοΕΛ αίμα. Μιλάμε για ιδρυματικές καταστάσεις, κανονικά θα έπρεπε να υπαρχουν μαζικοί εγκλεισμοί σε ψυχιατρεία για θεραπεία.
Διάδοχος έγραψε:Μια χαρά μουλτικούλτι νεοταξική Αυτοκρατορία ήταν, τόσους αιώνες κράτησε, πόσο να αντέξει πια;