Ο Πούτιν ειρωνεύεται τους Δυτικούς: «Τι ώρα θα γινόταν η εισβολή στην Ουκρανία;»

[Προέλλην]

Ιδεολογίες του ρωσικού ιμπεριαλισμού

Η εδαφική επέκταση της αυτοκρατορίας έδωσε στους αυταρχικούς ηγεμόνες της Ρωσίας πρόσθετη νομιμότητα, ενώ παράλληλα έδωσε στον υποταγμένο πληθυσμό αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας. Η νομιμοποίηση της αυτοκρατορίας έγινε αργότερα μέσω διαφορετικών ιδεολογιών. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, η Μόσχα ονομάστηκε τρίτη Ρώμη, μετά τη Ρωμαϊκή και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία . Σε μια πανηγυρική επιστολή προς τον Μέγα Δούκα Βασίλειο Γ', που συντάχθηκε το 1510, ο Ρώσος μοναχός Φιλόθεος (Φιλοφέι) του Πσκοφ διακήρυξε: «Δύο Ρώμες έπεσαν. Η τρίτη στέκεται. Και δεν θα υπάρξει τέταρτη. Κανείς δεν θα αντικαταστήσει το χριστιανικό σου Τσαρδισμό !». Αυτό οδήγησε στην ιδέα ενός μεσσιανικού ορθόδοξου ρωσικού έθνους ως η Αγία Ρωσία. : Η Ρωσία ισχυρίστηκε ότι ήταν προστάτης των Ορθοδόξων Χριστιανών καθώς επεκτάθηκε στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια πολέμων όπως ο Κριμαϊκός πόλεμος.

Μετά τη νίκη του μοναρχικού Συνασπισμού το 1815, η Ρωσία διακήρυξε την Ιερά Συμμαχία με την Πρωσία και την Αυστρία για να αποκαταστήσει το θείο δικαίωμα των βασιλιάδων και τις χριστιανικές αξίες στην ευρωπαϊκή πολιτική ζωή, όπως επιδιώκει ο Αλέξανδρος Α΄ υπό την επιρροή της πνευματικής του συμβούλου βαρόνης Μπάρμπαρα φον Κρούντενερ (Γερμανίδα) . Η διακήρυξη γράφτηκε από τον Τσάρο και επιμελήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας και ο Αλέξανδρος Στούρτζας
Στο πρώτο προσχέδιο ο Τσάρος Αλέξανδρος Α' έκανε εκκλήσεις στον μυστικισμό μέσω μιας προτεινόμενης ενοποιημένης χριστιανικής αυτοκρατορίας, με έναν ενιαίο αυτοκρατορικό στρατό, που θεωρήθηκε ανησυχητικό από τις άλλες μοναρχίες. Μετά την αναθεώρηση, μια πιο ρεαλιστική εκδοχή της συμμαχίας υιοθετήθηκε από τη Ρωσία, την Πρωσία και την Αυστρία. Το έγγραφο ονομάστηκε «μια αποκάλυψη της διπλωματίας» από τον Γάλλο διπλωμάτη Dominique-Georges-Frédéric Dufour de Pradt . Η Ιερά Συμμαχία χρησιμοποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό για την καταστολή της εσωτερικής διαφωνίας, λογοκρίνοντας τον Τύπο και κλείνοντας τα κοινοβούλια ως μέρος της αντίδρασης.

Επί του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας, η Ορθοδοξία, η Αυτοκρατορία και η Εθνικότητα έγιναν η επίσημη κρατική ιδεολογία. Απαιτούσε από την Ορθόδοξη Εκκλησία να αναλάβει ουσιαστικό ρόλο στην πολιτική και τη ζωή και επίσης απαιτούσε την κεντρική διακυβέρνηση ενός μόνο αυταρχικού ή απόλυτου ηγεμόνα και διακήρυξε ότι ο ρωσικός λαός ήταν μοναδικά ικανός να ενώσει μια μεγάλη αυτοκρατορία λόγω ιδιαίτερων χαρακτηριστικών. Παρόμοια με το ευρύτερο «θείο δικαίωμα των βασιλιάδων», η εξουσία του αυτοκράτορα θα θεωρούνταν ότι επιλύει τυχόν αντιφάσεις στον κόσμο και δημιουργεί μια ιδανική «ουράνια» τάξη.

Ο Hosking υποστήριξε ότι το τρίπτυχο «Ορθοδοξία, Αυτοκρατορία, Εθνικότητα» είχε βασικά ελαττώματα σε δύο από τους βασικούς πυλώνες του, καθώς η εκκλησία ήταν εξ ολοκλήρου εξαρτημένη και υποταγμένη στο κράτος και η έννοια της εθνικότητας ήταν υπανάπτυκτη επειδή πολλοί αξιωματούχοι ήταν Γερμανοί της Βαλτικής και οι οι επαναστατικές ιδέες των εθνικών κρατών ήταν μια «πνιγμένη ηχώ» σε ένα σύστημα που στηριζόταν στη δουλοπαροικία. Στην πράξη, αυτό άφησε την απολυταρχία ως τον μόνο βιώσιμο πυλώνα.

Τον 19ο αιώνα, ο πανσλαβισμός έγινε μια νέα θεωρία νομιμοποίησης για την αυτοκρατορία. Η ιδέα του ρωσικού κόσμου έγινε βασική έννοια και η αυτοκρατορική οικοδόμηση του έθνους της « παν-ρωσικής » εθνικότητας αγκαλιάστηκε από πολλούς αυτοκρατορικούς υπηκόους (συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων και των Γερμανών) και χρησίμευσε ως το θεμέλιο της Αυτοκρατορίας. Είχε αρχικά αποκτήσει πολιτική σημασία κοντά στα τέλη του 18ου αιώνα ως μέσο νομιμοποίησης των ρωσικών αυτοκρατορικών διεκδικήσεων στα ανατολικά εδάφη της διαιρεμένης Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Μετά την εξέγερση του Ιανουαρίου το 1863, η ρωσική κυβέρνηση έδειξε εξαιρετικά αποφασισμένη να εξαλείψει όλες τις εκδηλώσεις αυτονομισμού. Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, οι Ρώσοι δημοσιογράφοι υιοθέτησαν και μεταμόρφωσαν την ιδεολογία του πανσλαβισμού. «Πεπεισμένοι για τη δική τους πολιτική υπεροχή [υποστήριξαν] ότι όλοι οι Σλάβοι θα μπορούσαν επίσης να συγχωνευθούν με τους Μεγάλους Ρώσους».

[Προέλλην]

Σύγχρονος ρωσικός ιμπεριαλισμός

Η Ρωσία είναι το κύριο αναγνωρισμένο διάδοχο κράτος της Σοβιετικής Ένωσης και έχει κατηγορηθεί ότι προσπαθεί να επαναφέρει τα μετασοβιετικά κράτη υπό την κυριαρχία της. Σχεδόν όλα τα κράτη σχημάτισαν αρχικά την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών και τα περισσότερα αργότερα εντάχθηκαν επίσης στον Οργανισμό Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας. Το κράτος της Ένωσης με τη Λευκορωσία ήταν μια ακόμη ισχυρότερη μορφή ολοκλήρωσης με τη Ρωσία. Άλλες μορφές ολοκλήρωσης περιελάμβαναν τις οικονομικές πρωτοβουλίες της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης και της Ευρασιατικής Τελωνειακής Ένωσης.

Στην πολιτική γλώσσα της Ρωσίας και ορισμένων άλλων μετασοβιετικών κρατών, ο όρος κοντά στο εξωτερικό αναφέρεται στις ανεξάρτητες δημοκρατίες που προέκυψαν μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Η αυξανόμενη χρήση του όρου στα αγγλικά συνδέεται με ισχυρισμούς για το δικαίωμα της Ρωσίας να διατηρεί σημαντική επιρροή στην περιοχή. ] Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε ότι η περιοχή είναι συστατικό της «σφαίρας επιρροής» της Ρωσίας και στρατηγικά ζωτικής σημασίας για τα ρωσικά συμφέροντα.

Η προσάρτηση της Κριμαίας οδήγησε σε ένα νέο κύμα ρωσικού εθνικισμού, με μεγάλα τμήματα του ρωσικού ακροδεξιού κινήματος να φιλοδοξούν να προσαρτήσουν ακόμη περισσότερα εδάφη από την Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένης της μη αναγνωρισμένης Novorossiya. Ο αναλυτής Βλαντιμίρ Σοκόρ πρότεινε ότι η ομιλία του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν μετά την προσάρτηση της Κριμαίας ήταν ένα de facto «μανιφέστο του αλυτρωτισμού της Μεγάλης Ρωσίας ». Μετά το συμβάν στην Κριμαία, οι αρχές της Υπερδνειστερίας ζήτησαν από τη Ρωσία να προσαρτήσει την Υπερδνειστερία, μια αποσχισθείσα περιοχή της Μολδαβίας.

Δεν ήθελαν να εισβάλουν στην Ουκρανία, δεν ήταν ο διακαής τους εθνικιστικός πόθος, τους ανάγκασαν οι σατανάδες ΝΑΤΟϊκοί

[Προέλλην]

Σύγχρονες ρωσικές ιμπεριαλιστικές ιδεολογίες

Η σύγχρονη ευρασιατική ιδεολογία επηρεάστηκε από τα Θεμέλια της Γεωπολιτικής του 1997 του πολιτικού θεωρητικού Αλεξάντρ Ντούγκιν και το Κόμμα Ευρασίας που ίδρυσε αργότερα στη ρωσική πολιτική σκηνή. Ο πολιτικός επιστήμονας Anton Shekhovtsov ορίζει την εκδοχή του Νεοευρασιανισμού του Ντούγκιν ως «μια μορφή φασιστικής ιδεολογίας που επικεντρώνεται στην ιδέα της επανάστασης στη ρωσική κοινωνία και της οικοδόμησης μιας ολοκληρωτικής, κυριαρχούμενης από τη Ρωσία Ευρασιατικής Αυτοκρατορίας που θα αμφισβητούσε και τελικά θα νικούσε τον αιώνιο αντίπαλό της που αντιπροσωπεύεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους ατλαντικούς σύμμαχούς της, φέρνοντας έτσι μια νέα «χρυσή εποχή» του παγκόσμιου πολιτικού και πολιτιστικού ανελευθερισμού». Αυτή η ιδεολογία χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει Ρωσική ιμπεριαλιστική επίθεση κατά της Ουκρανίας .

Σύγχρονος ρωσικός επεκτατισμός

Τα σύγχρονα ρωσικά κατεχόμενα εδάφη περιλαμβάνουν την Υπερδνειστερία (που ελήφθη από τη Μολδαβία), την Αμπχαζία και την Νότια Οσετία (από τη Γεωργία) και κάποιο τμήμα του εδάφους της Ουκρανίας. Επιπλέον, τα τέσσερα νοτιότερα νησιά Κουρίλες θεωρούνται από την Ιαπωνία και πολλές άλλες χώρες κατεχόμενα από τη Ρωσία.

[b]Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από ό,τι το 2014, που θεωρείται ως συνέχεια του αλυτρωτισμού της Ρωσίας σε βάρος της Ουκρανίας[/b]. Στις 27 Μαρτίου 2022, ο Λεονίντ Πάσετσνικ ηγέτης του LPR είπε ότι η Λαϊκή Δημοκρατία του Λουχάνσκ ενδέχεται να διεξαγάγει δημοψήφισμα για την ένταξη στη Ρωσία. Στις 29 Μαρτίου, ο Ντενίς Πουσίλιν* ηγέτης της αυτοαποκαλούμενης Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ μίλησε για παρόμοια πιθανότητα. Στις 30 Μαρτίου 2022, ο πρόεδρος της Νότιας Οσετίας Ανατόλι Μπιμπίλοφ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να ξεκινήσει νομικές διαδικασίες στο εγγύς μέλλον για προσάρτηση στη Ρωσική Ομοσπονδία. Η Νότια Οσετία είναι μια αυτοαποκαλούμενη δημοκρατία που αναγνωρίζεται από τα περισσότερα άλλα κράτη ως μέρος της Γεωργίας .

https://el.wikipedia.org/wiki/Ρωσικός_ι ... te_note-87

*
https://en.wikipedia.org/wiki/Denis_Pushilin
https://romea.cz/en/world/speaking-of-n ... is-uniform

[Προέλλην]

Aλλά ΟΚ αυτά, ας αρχίσουμε τώρα με το πραγματικό φατούρο για τους ρωσοναζί
για να καταλαβαίνουν και οι πλέον χαζοί, οτί εδώ έχουν να κάνουν με τους σύγχρονους Ούνους, Μογγόλους και Τούρκους του Μεσαίωνα

Ρωσία: Προσεγγίσεις στο λυκόφως

Η κατοικημένη Ευρασία είναι μια τεράστια σφήνα, που αγκυρώνεται στα δυτικά από τον Βορρά
Ευρωπαϊκή Πεδιάδα- στα νότια από την περιοχή της Θάλασσας του Μαρμαρά, τις πόλεις-κράτη της
της Μέσης Ανατολής και το απέραντο πράσινο της ινδικής υποηπείρου- και στα ανατολικά
από τους διαχρονικούς πολιτισμούς των Κινέζων. Παραδοσιακά, τα ταξίδια μεταξύ αυτών των
τρία μεγάλα τόξα της ανθρωπότητας ήταν περιορισμένα. Οι έρημοι της Μέσης Ανατολής εμποδίζουν
την κίνηση μεταξύ Ευρώπης και Νότιας Ασίας, ενώ οι ζούγκλες και τα βουνά περιορίζουν
την άμεση επαφή μεταξύ Νότιας και Ανατολικής Ασίας.

Ωστόσο, αυτό στο οποίο όλοι έχουν πρόσβαση -και από το οποίο όλοι απειλούνται- είναι
-είναι οι άπειρες πεδιάδες της Κεντρικής Ευρασίας. Η βορειοευρωπαϊκή πεδιάδα διοχετεύει
από μόλις 200μίλια πλάτος στο πολωνικό χάσμα σε πάνω από 1500
μέχρι τη στιγμή που φτάνει στην κεντρική Λευκορωσία και την Ουκρανία. Προχωρώντας δυτικά από
από την παράκτια Κίνα, το άγονο εσωτερικό δίνει τη θέση του σε μια πραγματική θάλασσα από γρασίδι. Κινούμενοι
βορειοδυτικά από την ινδική υποήπειρο απαιτεί την πλοήγηση σε μερικά βουνά
περάσματα και οροπέδια που τελικά δίνουν τη θέση τους στις στέπες της Κεντρικής Ασίας.
Σε αντίθεση με κάθε τμήμα του κόσμου, η Κεντρική Ευρασία δεν έχει απολύτως κανένα ουσιαστικό γεωγραφικό εμπόδιο,
και από το ένα άκρο της από το ένα άκρο στο άλλο έχει μήκος πάνω από 3000 μίλια.

Είναι μια σκληρή γη. Οι εσωτερικές ηπειρωτικές πεδιάδες υποφέρουν από ισχυρούς ανέμους, βάναυσους
χειμώνες, καυτά καλοκαίρια και ασταθείς βροχοπτώσεις. Πολλά από τα εδάφη είναι οριακα για ανθρώπινη κατοίκηση.

Είναι ένας τόπος φτώχειας. Τα ποτάμια είναι τόσο εχθρικά όσο και η γη, που ρέουν μακριά
από τα καλλιεργήσιμα τμήματα παρά μέσα από αυτά, με την απόλυτη επιπεδότητα της γης
και το απρόβλεπτο των καιρικών συνθηκών δημιουργούν συνεχείς προκλήσεις πλημμυρών και
ξηρασίας. Η πείνα κυριαρχεί συχνά. Ωστόσο, είναι μια χώρα των πολλών. Η κεντρική μάζα της
κάπως αξιοποιήσιμης γης είναι πάνω από 3000 μίλια από ανατολικά προς δυτικά και συνήθως
περίπου 500 μίλια από βορρά προς νότο. Μπορεί να μην είναι ούτε το 1 /3 τόσο παραγωγικα ανά
στρέμμα όσο οι μεσοδυτικές πολιτείες της Αμερικής , λόγω των ξηρασιων, των πλημμυρων,
των ακρίδων και δυσχερών μεταφορων και απωλειων αποθήκευσης,
αλλά είναι η μεγαλύτερη έκταση επίπεδης γης στον πλανήτη και διαθέτει ένα συνολικό πληθυσμό μιας μεγάλης δύναμης.

Είναι ένας τόπος υψανασφάλειας. Η έλλειψη αξιόπιστων καιρικών συνθηκών σε συνδυασμό με την
έλλειψη τοπικών εμποδίων στη μετακίνηση καθιστούν εύκολο για κάθε κομμάτι πολιτισμού να
να υποκύψει σε φυσικές ή ανθρωπογενείς δυνάμεις. Οποιοσδήποτε λαός ανυψώνεται σε αυτό το σκληρό
περιβάλλον, λαχταρλα τα όποια κομμάτια ασφάλειας μπορει να βρει ή να αποσπάσει από τη γη.
-ή ο ένας από τον άλλον. Είναι μια χώρα όπου οι κυβερνήσεις είναι τοπικές και όπου
οι επιδρομείς κάθε εποχής έχουν σαρώσει γρήγορα και ελεύθερα τα λιβάδια.

[Προέλλην]

Συνδυάστε αυτόν τον μεγάλο πληθυσμό με τη χαμηλή παραγωγή κεφαλαίου και το αποτέλεσμα είναι
περιορισμένα κονδύλια για υποδομές, εκπαίδευση και δημιουργία αγορών, περιορίζοντας
τα πάντα, από την παραγωγικότητα του εργατικού δυναμικού μέχρι την αποτελεσματικότητα της
στρατού. Είναι μια χώρα όπου μόνο οι αριθμοί έχουν σημασία. Είναι μια χώρα όπου μόνο οι ορδές
κυριαρχούν.

Και σε αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις που κάποια δύναμη καταφέρνει να τις ενώσει κάτω από μια ενιαία κυβέρνηση,
τα πολιτισμένα προπύργια πέριξ της περιοχής της ορδής τρέμουν από φόβο.
Αυτή είναι η γη του Αττίλα του Ούννου. Του Τζένγκις Χαν. Του Ταμερλάνου. Του Ιωσήφ Στάλιν.

Καταλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος αυτού του εδάφους σήμερα, η Ρωσική Ομοσπονδία είναι μία από τις από τις πιο ανασφαλείς χώρες του σύγχρονου κόσμου.
Ειναι αναμφισβήτητο ότι δεν υπάρχει δύναμη της Κεντρικής Ευρασίας που να μπορεί ποτέ να είναι πραγματικά "ασφαλής".
Υπάρχουν δύο πράγματα που μια δύναμη χρειάζεται για να μπορέσει πραγματικά να διοικήσει τις γαίες των ορδών.

Η πρώτη προϋπόθεση είναι η δύναμη να ελέγχει όλες τις γαίες των ορδών.
Ενώ η η Ρωσία παραμένει μια από τις μεγαλύτερες γεωγραφικές οντότητες στην ανθρώπινη ιστορία,
και κατέχει τον τίτλο της μεγαλύτερης χώρας στον σύγχρονο κόσμο, στην πραγματικότητα χρειάζεται
σχεδόν 3 εκατομμύρια επιπλέον τετραγωνικά μίλια εδάφους, αν πρόκειται να είναι έστω και στοιχειωδώς ασφαλής.

Ακριβώς όπως κάθε δύναμη των γαιών των ορδών μπορεί να εισβάλει σε οποιαδήποτε από τις
Ευρασίας, οποιαδήποτε από τις τρεις μεγάλες πολιτισμένες ζώνες της Ευρασίας, μπορούν να εισβάλουν στις γαίες των ορδών.

Η ακτή της Βαλτικής, το πολωνικό χάσμα, το πέρασμα της Βεσσαραβίας, η Μαύρη Θάλασσα, οι παράκτιες λωρίδες του Καυκάσου,
η κεντρική Ασία, και το χάσμα Τιάν Αλτάι, είναι όλα σημεία όπου οι γαίες των ορδών είναι ευάλωτες

Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής περιοδου, οι Ρώσοι διοικούσαν κάθε βουνό, νερό και έρημο, κάθε εμπόδιο στα άκρα των γαιών των ορδών,
δίνοντάς τους τον έλεγχο σε κάθε μεμονωμένο σημείο πρόσβασης στα εδάφη τους.
Μπορούσαν να αγκυροβολήσουν σε αυτά τα εμπόδια και να συγκεντρώσουν δυνάμεις στα κενά,
καθιστώντας τους τόσο ασφαλείς όσο θα μπορούσε να είναι μια δύναμη των γαιών των ορδών.

Την επομένη της σοβιετικής κατάρρευσης οι Ρώσοι έλεγχαν μόνο δύο.
Με την την κατάληψη της χερσονήσου της Κριμαίας τον Φεβρουάριο του 2014, ελέγχουν τώρα τρεις.

[Προέλλην]

Η δεύτερη προϋπόθεση είναι ότι μια επιτυχημένη δύναμη των γαιών των ορδών πρέπει να έχει
μια πραγματική ορδή.

Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, οι Ρώσοι είχαν 180 περίπου εκατομμύρια
Πολωνούς, Ουκρανούς, Ρουμάνους, Ανατολικογερμανούς και άλλους κεντροευρωπαίους για να
να χρησιμοποιούν ως τροφή για τα κανόνια για να φυλάνε τα δυτικά τους σύνορα.

Έλεγχαν και τις τρεις δημοκρατίες της Υπερκαυκασίας - τη Γεωργία, την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν - χρησιμοποιώντας
ως μια σειρά από ορεινά οδοστρώματα 16 εκατομμυρίων κατοίκων.

Έφτασαν νότια σε όλη την παραγωγική γη της Κεντρικής Ευρασίας - τη ρωσική ζώνη σιταριού - και
διοικούσαν τους 50 εκατομμυρίων κατοίκων Καζακστάν, Ουζμπέκους, Κιργιζιανούς, Τουρκμένους και
Τατζίκους για να σφραγίσουν τα νότια σύνορα.

Όλοι αυτοί οι λαοί και πολλοί άλλοι έχουν τώρα αποσχιστεί.

Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια, ο "σοβιετικός" πληθυσμός τεμαχίστηκε από σχεδόν κατά 2/3
με πολλούς από αυτούς τους λαούς να είναι τώρα υπεύθυνοι για τις δικές τους χώρες που μοιράζονται/συνδιοικούν τα γαίες των ορδών με τους Ρώσους.

Ό,τι έχει απομείνει εξαφανίζεται. Ο ρωσικός λαός - ο πραγματικός εθνοτικός, οι Ρώσοι - πεθαίνουν.
Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, έπιασε πάτο η ρωσική γεννητικότητα.
Η όποια μερική ανάκαμψη που σημειώθηκε μπορεί σχεδόν εξ ολοκλήρου να αποδοθεί στον απόηχο της παιδικής έκρηξης της περεστρόικα στα μέσα της δεκαετίας του 1980.
Μέσα σε πέντε χρόνια θα είναι πολύ μικρότερη γενιά των μεταψυχροπολεμικών γεννήσεων που θα είναι γονείς, και απλά δεν υπάρχουν αρκετοί από αυτούς για να συντηρήσουν έναν ρωσικό πληθυσμό ακόμη και στο μισό του σημερινού του μεγέθους.

Και αυτό είναι το καλύτερο σενάριο. Ο HIV και η πολυανθεκτική στα φάρμακα φυματίωση
οργιάζουν στον ρωσικό πληθυσμό, με τα περισσότερα από τα κρούσματα
να συγκεντρώνονται στην ηλικιακή ομάδα από δεκαπέντε έως τριάντα πέντε ετών: η ηλικιακή ομάδα
που είναι πιθανότερο να αποκτήσει παιδιά.

Η πυραμίδα του πληθυσμού της Ρωσίας μπορεί ακόμη να φαντάζει παραπλανητικά ελαφρώς θετική,
καθώς περιέχει τα στοιχεία για το σύνολο του ρωσικού πληθυσμού αλλά όχι για τον αμιγώς ρωσικό εθνικό πληθυσμό.

Ενώ πολλοί από τους κατακτημένους λαούς της Ρωσίας ξέφυγαν από το ρωσικό ζυγό με τη σοβιετική κατάρρευση,
πολλοί άλλοι παραμένουν εγκλωβισμένοι εντός των συνόρων της σύγχρονης Ρωσίας.
Συγκεκριμένα, οι τουρκομουσουλμανικοί πληθυσμοί όπως οι Τατάροι, οι Μπασκίρηδες και οι Τσετσένοι είναι νέοι, δυναμικοί και αριθμητικά αυξανόμενοι.
Τα δεδομένα τους αναμειγνύονται με τους εθνοτικάΡώσους, οι οποίοι γερνούν ραγδαία , νοσούν και δεν αναπαράγονται.
Μέχρι το 2040, ο ρωσικός εθνικός πληθυσμός θα έχει συρρικνωθεί δραματικά με τους Ρώσους εθνοτικούς
να αποτελούν μια ισχνή πλειοψηφία μέσα στη χώρα τους.

Προσεκτικό διάβασμα παιδιά, κρατάμε σημειώσεις και ρωτάμε-googlάρουμε ότι δεν καταλάβαμε

[Προέλλην]

Στο πλαίσιο αυτής της δημογραφικής καταστροφής υπάρχει μια ακόμη πρόκληση.
Το σοβιετικό/ρωσικό εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργεί με πρόγραμμα μαθητείας. Μετά το το κολέγιο/τριτοβάθμια εκπαίδευση,
οι επίδοξοι επαγγελματίες μαθητεύουν σε έναν εξειδικευμένο μηχανικό για μερικά χρόνια πριν από την είσοδό τους στο εργατικό δυναμικό.

Ωστόσο, η χρηματοδότηση της ρωσικής τεχνικής εκπαίδευσης κατέρρευσε στα τέλη της δεκαετίας του 1980, καθώς η
Σοβιετική Ένωση εισήλθε στο τελικό της στάδιο. Ποτέ δεν ανέκαμψε αρκετά ώστε να διατηρηθεί
το εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό της Ρωσίας.

Από το 2015, η νεότερη πληθυσμιακή συνομοταξία που έχει βιώσει μια πλήρη εκπαίδευση είναι ήδη πενήντα ένα ετών.

Η μέση ηλικία θνησιμότητας των ανδρών στη Ρωσία είναι πενήντα εννέα (ή τουλάχιστον ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 2000, που είναι
όταν τα τελευταία αξιόπιστα δημογραφικά στοιχεία που διέφυγαν από το Ομοσπονδιακό Κρατίδιο της Ρωσίας
Στατιστικής Υπηρεσίας).

Η Ρωσία δεν θα μπορέσει καν να διατηρήσει αυτά που έχει, πόσω μάλλον να βελτιώσει, μέσα στα επόμενα χρόνια.

Η πρόκληση που αντιμετωπίζει η Ρωσία είναι απλή:
Η δημογραφική της μείωση είναι τόσο απότομη, τόσο προχωρημένη και τόσο πολυπαραγοντική που
για δημογραφικούς και μόνο λόγους και μόνο η Ρωσία είναι απίθανο να επιβιώσει ως κράτος,
και οι Ρώσοι είναι είναι απίθανο να επιβιώσουν ως λαός τις επόμενες δύο γενιές.

Ωστόσο, εντός των εντελώς ανυπεράσπιστων συνόρων της Ρωσίας, δεν είναι δυνατόν να διαρκέσει ούτε τόσο πολύ.
Η Ρωσία έχει το πολύ οκτώ χρόνια σχετικής ισχύος για να δράσει. (το 2014-2015 γράφηκε αυτό, 2022 έγινε η εισβολή στην Ουκρανία )
Αν αποτύχει, θα έχει χάσει την ικανότητα να επανδρώσει έναν στρατό.
Να διατηρήσει το οδικό και σιδηροδρομικό της σύστημα σε λειτουργία.
Να αποτρέψει την κατάρρευση των περιφερειακών πόλεών της.
Να παρακολουθεί τα σύνορά της.
Για να καθυστερήσει το λυκόφως της.

Η πιο αποτελεσματική χρήση του χρόνου της θα ήταν να προσπαθήσει να επαναγκυρωθεί σε όσο το δυνατόν
περισσότερες από τις συνοριακές περιοχές της Κεντρικής Ευρασίας, επιτρέποντας ετσι την συγκέντρωση δυνάμεων
στα σημεία πρόσβασης των γαιών των ορδών

Μια τέτοια επιτυχία, θα καταδίκαζε Ρωσία σε μια αργή δημογραφική αποσύνθεση εκ των έσω.

Μια αποτυχία θα άφηνε τη Ρωσία ανοιχτή σε εχθρικές δυνάμεις σε όλα τα σύνορά της, ενώ είναι αποσυντίθεται εκ των έσω.

Το πρώτο είναι μια συνταγή θανάτου για πολλές δεκαετίες.

Η δεύτερη είναι συνταγή θανάτου για μία ή δύο δεκαετίες.

Είναι εξαιρετικά πιθανό ότι η Ρωσία δεν έχει τη δύναμη να καλύψει όλα τα κενά της στα σύνορά της, οπότε θα πρέπει να θέσει προτεραιότητες.

Ακολουθεί η σειρά με την οποία πιθανώς να ενεργήσει η Ρωσία στη προσπαθειά της να διατηρήσει την ύπαρξή της.

[Προέλλην]

Η μεγαλύτερη ανησυχία της Ρωσίας είναι η Ουκρανία.

- Η Ουκρανία καταλαμβάνει το πιο παραγωγικό τμήμα της περιφερειακής ζώνης σιταριού (η περιοχή που βρίσκεται νοτιότερα της Ρωσίας και έχει τις πιο αξιόπιστες βροχοπτώσεις).
Καθώς οι ελλείψεις της Ρωσίας σε ανθρώπινο δυναμικό και κεφάλαια αυξάνονται, η διατήρηση μιας του ελέγχου των εδαφών με τις χαμηλότερες εισροές και τις υψηλότερες εκροές θα καταστεί αυξανόμενης σημασίας.

- Μαζί με τη Μολδαβία, η Ουκρανία διοικεί το Βεσσαραβικό χάσμα. Ο έλεγχος του χάσματος θα περιόριζε την ικανότητα μιας αναγεννημένης Τουρκίας να απειλήσει τα εδάφη του πυρήνα της Ρωσίας.

- Η Ουκρανία διαθέτει τον μεγαλύτερο πληθυσμό εθνοτικών Ρώσων εκτός της Ρωσίας (αυτό ισχύει ακόμη και αν θεωρηθεί ότι η Κριμαία είναι μέρος της Ρωσίας και όχι της
μέρος της Ουκρανίας). Η αριθμητική ένταξή τους στο ρωσικό σύστημα θα καθυστερούσε το λυκόφως μερικά χρόνια ακόμη.

- Η βιομηχανική βάση της Ανατολικής Ουκρανίας γειτνιάζει άμεσα με τη ρωσική. Ο συνδυασμός τους θα βοηθούσε όλα τα τμήματα της ρωσικής οικονομίας να να διαρκέσουν λίγο περισσότερο.

- Οι ουκρανικές υποδομές μεταφέρουν σχεδόν το ήμισυ του πετρελαίου της Ρωσίας και φυσικού αερίου προς την Ευρώπη, καθιστώντας την Ουκρανία ένα ενεργειακό εργαλείο του οποίου η πολιτική μόχλευση είναι σχεδόν εξίσου πολύτιμη με τα οικονομικά της έσοδα.

- Τα ουκρανικά σύνορα είναι μόνο τριακόσια μίλια ανοιχτής έκτασης. πεδιάδες από τη Μόσχα, καθιστώντας την Ουκρανία - τουλάχιστον - πολύτιμη ως προπέτασμα

- Ο μοναδικός πραγματικά πλωτός ποταμός της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ο Δνείπερος, διασχίζει το ουκρανικό έδαφος, ρέει νότια και επιτρέπει στην Ουκρανία να ενσωματωθεί οικονομικά με τα εδάφη της Μαύρης Θάλασσας, της Θάλασσας του Μαρμαρά και του κόσμου πέρα από αυτήν. Ο ποταμός όχι μόνο καθιστά την Ουκρανία το πιο δυνητικά πλούσιο σε κεφάλαια τμήμα των γαιών των ορδών, αλλά και το μόνο τμήμα που μπορεί ίσως να επιδιώξει ένα πεπρωμένο ανεξάρτητο από τη Μόσχα. Η Ρωσία δεν τολμά να το αφήσει να συμβεί αυτό.

- Η χερσόνησος της Κριμαίας διοικεί τις εκβολές του Δνείπερου και είναι φιλοξενεί τη μοναδική πραγματικά θερμή ναυτική βάση της Ρωσίας, τη Σεβαστούπολη. Όσο η Κριμαία και η Σεβαστούπολη βρίσκονται στα χέρια της Ρωσίας, η Ουκρανία δεν μπορεί να διεκδικήσει πραγματική οικονομική ανεξαρτησία και οι ναυτικές δυνάμεις. Οι προσπάθειες της Ρωσίας για προσάρτηση ξεκίνησαν στην Κριμαία στις αρχές του 2014. Και δεν υπάρχει περιθώριο να τελειώσουν εκεί.

[Προέλλην]

Σε οποιαδήποτε μορφή, μια ανεξάρτητη Ουκρανία (όχι οι πύραυλοι του ΝΑΤΟ εκεί ) αποτελεί απειλή για τη Ρωσία.
Αλλά είναι μόνο η πρώτη απειλή που πρέπει να αντιμετωπίσει η Ρωσία πριν από το 2020.

Η δεύτερη πιο κρίσιμη περιοχή είναι τα βόρεια ευρωπαϊκά σύνορα, όπου βρίσκονται Πολωνία, τη Λευκορωσία
και τη Βαλτική τριάδα της Εσθονίας, της Λετονίας και της Λιθουανίας.
Συλλογικά αυτά τα πέντε κράτη οριοθετούν την έκθεση της Ρωσίας στη βόρεια ευρωπαϊκή πεδιάδα
καθώς και στην ακτογραμμή της Βαλτικής και την τύχη της δεύτερης ρωσικής πόλη της Ρωσίας, την Αγία Πετρούπολη.
Η Ρωσία πρέπει τουλάχιστον να εξουδετερώσει αυτή την περιοχή, αλλά σε αυτό αντιμετωπίζει ακραίες προκλήσεις.
Η Πολωνία και η τριάδα της Βαλτικής είναι παθολογικά εχθρικές προς τη Ρωσία, με εξαιρετικά καλό λόγο:
Οι Ρώσοι/Σοβιετικοί κατέλαβαν όλες αυτές τις χώρες για δύο γενιές. Οι τέσσερις, όχι μόνο συνεργάζονται στενά για να αντισταθούν
στην ρωσική επιρροή, αλλά συνεργάζονται επίσης όλο και περισσότερο με άλλες χώρες
που ιστορικά φημίζονται για το ίδιο με μεγαλύτερη επιτυχία: Φιλανδία και Σουηδία.

Ο τρίτος στόχος είναι το αραιοκατοικημένο Καζακστάν. Ενώ μεγάλα τμήματα της περιφερειακής ζώνης σιταριού βρίσκονται στο Καζακστάν,
ο ρόλος του Καζακστάν στο μέλλον της Ρωσίας είναι πρωτίστως ως ρυθμιστική περιοχή.
Βρίσκεται σε ένα είδος no-man's-land μεταξύ των πιο πυκνοκατοικημένων ευρωπαϊκών εδαφών της Ρωσίας
και των τουρκικών λαών της Κεντρικής Ασίας στα νότια και των Κινέζων στα ανατολικά.
Η Μόσχα δεν χρειάζεται το Καζακστάν να είναι εύρωστο ή ακόμη και να είναι ένα επιτυχημένο κράτος, απλά το χρειάζεται για να
να συνεχίσει να υπάρχει. Όσο υπάρχει ένα ανεξάρτητο Καζακστάν, τότε κανείς δεν θα σπάσει την πίσω πόρτα της Ρωσίας.

Τέλος, υπάρχει ο Καύκασος, ίσως ο πιο αδυσώπητος τόπος στον κόσμο, χωνευτήρι εθνοτικής εχθρότητας.
Φανταστείτε τον πόνο των Βαλκανίων, αλλά συνδυάστε τον με την αγριότητα των Ούννων, των Περσών, των Μογγόλων και των Ρώσων
και μετά αφήστε τον να φουντώσει για μερικούς αιώνες. Ακόμα και μια σύντομη επισκόπηση της περιοχής θα καταλάμβανε
τουλάχιστον ένα βιβλίο, γι' αυτό δεν θα ασχοληθούμε με αυτό εδώ. Αρκεί να πούμε ότι η Ρωσία (δικαίως) φοβάται ότι η τουρκική και περσική επιρροή (ή και χειρότερα)
θα διεισδύσει μέσω από τα βουνά και θα στρέψει τους διάφορους τουρκικούς/μουσουλμανικούς λαούς της Ρωσίας εναντίον της.
Ήχεί παρατραβηγμένο; Σκεφτείτε το ξανά. Αυτό είναι στην ουσία αυτό που συνέβη με τους τσετσενικούς πολέμους στη δεκαετία του 1990.

Ο Καύκασος είναι μια κατακερματισμένη και εύθραυστη περιοχή και η διατήρηση του ελέγχου θα απαιτούσε ακριβώς το είδος της προσπάθειας που απαιτεί μεγάλο ανθρώπινο δυναμικό και που η Ρωσία θα το βρει καταντά όλο και πιο δύσκολο. Σίγουρα θα χρησιμοποιηθούν ρωσικά στρατεύματα, αλλά η Μόσχα θα χρησιμοποιήσει και χρήματα, τεχνολογία, όπλα και πληροφορίες που διαθέτει για να ενισχύσει τις τιπικές συμμαχικές δυνάμεις σε όλη την περιοχή του Καυκάσου.
Και οι εχθρικές επιρροές και δυνάμεις θα εισχωρούν στην περιοχή, οι Ρώσοι θα υποχωρουν μαχητικά πίσω από τα σώματα των συμμάχων τους που θα πέφτουν.

Η συγκεκριμένη σειρά με την οποία η Ρωσία θα αντιμετωπίσει αυτές τις ανησυχίες πιθανότατα
καθορίζεται από το επίπεδο της ευρωπαϊκής και αμερικανικής μη-αντίδρασης.

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι Ρώσοι έχουν ήδη χρησιμοποιήσει την αιώνια
προπαγανδιστική τακτική της "προστασίας των μειονοτήτων" για να καταλάβουν την Κριμαία και σκηνοθετούν
εξεγέρσεις στην ανατολική Ουκρανία. Ενώ οι διαρκώς μεταβαλλόμενες οικονομικές, πολιτικές και
στρατιωτικές πίεσεις θα διαλύουν το ουκρανικό κράτος, οι Ρώσοι θα αρχίσουν να εργάζονται
στον Καύκασο, τη Λευκορωσία και το Καζακστάν - στόχους που δημιουργούν πολύ λιγότερες
ανησυχία στη Δύση.

Μόλις "ειρηνευτούν" αυτές οι περιοχές, οι Ρώσοι θα επιστρέψουν στην Ουκρανία, με την εισβολή στη δυτική Ουκρανία (συνοδευόμενη από την κατάλληλη προπαγάνδα, της φυσικά) να είναι απαραίτητη.

Μετά από αυτό θα έρθει η πραγματική πρόκληση: τα μέλη της ΕΕ/του ΝΑΤΟ Πολωνία, Ρουμανία και τα κράτη της Βαλτικής.

[Adminović]

ιιιιι, θα μας ρίξει ο πούτλερ πυρηνικά, γρήγορα να του παραδώσουμε την Α. Ευρώπη στο πιάτο μπας και την γλιτώσουμε.

Ναι, ό,τι πεις.
Μια χαρά ειρήνη και σταθερότητα υπήρχε στην Ευρώπη μέχρι οι ντυτικοί αγνοί αγωνιστές της δημοκρατίας και της ειρήνης να ανακατέψετε την Ουκρανία, με τους ναζόφ και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις.
Τώρα έτσι όπως τα μπλέξατε, δύσκολα θα ξεμπλέξετε. Ας προσέχατε.