Ιταλικές βαρβαρότητες στην Κατοχή

[itteithe]

Στο εν λόγω χωριό πήγα γυμνάσιο/λύκειο (κατάγομαι από την κοιλάδα που βρίσκεται και αυτό το χωριό). Είναι άγνωστο το συγκεκριμένο περιστατικό σε πολλούς και γενικά λόγω της εντύπωσης που έχει ο κόσμος για τους καλούς Ιταλούς κατά την Κατοχή, δεν μπορεί να γίνει πιστευτό. Εκτός από την βαναυσότητα των Ιταλών, στο παρακάτω επεισόδιο από την Μηχανή του Χρόνου εξιστορείται και μια άλλη άγνωστη ιστορία, αυτή του οράματος ορισμένων Βλάχων που ήθελαν να δημιουργήσουν το Πριγκιπάτο της Πίνδου και γι αυτό τον λόγο συνεργάστηκαν με τον κατακτητή.

[pluton]

Στο βιβλίο του Κ Γουντχάουζ αναφέρεται:

«Όσο οι Ιταλοί ήταν αφεντικά, οι Έλληνες τους μισούσαν και τους κορίδευαν και τους πολεμούσαν, αλλά δεν πέρασαν καλά καλά ούτε εικοστέσις ώρες από την συνθηκολόγηση της Ιταλίας και οι Έλληνες άνοιξαν τις πόρτες τους και τους δέχτηκαν με καλοσύνη και συμπόνοια».


Το άξιζαν όμως αυτό οι Ιταλοί στρατιώτες; Εκ των πραγμάτων φαίνεται ότι ο ιταλικός στρατός κατοχής ήταν το ίδιο σκληρός αν όχι περισσότερο από τον Γερμανικό και τον Βουλγάρικο.


Οι Ιταλοί όσο ήταν «αφεντικά» στην Ελλάδα φέρθηκαν πολύ σκληρά στον Ελληνικό πληθυσμό, οι μεν Γερμανοί σκότωναν για αντίποινα, οι Ιταλοί όμως φερνόντουσαν σαδιστικά στους Έλληνες, αναφέρουμε μερικές υποθέσεις από το «Ελληνικό Εθνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου»:


Κατηγορητήριο 206/44 Ο Συνταγματάρχης ντελ τζιουντίτσε έπιανε Έλληνες, τους κρέμαγε από τους βραχίονες μέχρι εξαθρώσεως ή με μια τρόμπα ποδηλάτου διχέτευε αέρα στον πρωκτό μέχρι να διαρραγούν τα έντερα των θυμάτων του.


Κατηγορητήριο 206/44 Ο Συνταγματάρχης Βενιέρι βίαζε γυναίκες στος Άργος Ορεστικόν.

Κατηγορητήριο 206/44 Ο Ταγματάρχης Ντι Πρίμα Καστέρτζιο βίαζε γυναίκες στο Δενδροχώριο αφού πρώτα τις νάρκωνε. Ο ίδιος εφάρμοζε την διάρρηξη των εντέρων.


Κατηγορητήριο 206/50 Στον Γράμμο και στα Γιαννοχώρια εβίαζαν γυναίκες και δολοφονούσαν κτηνοτρόφους.


Κατηγορητήριο 206/52 ο Υπολοχαγός Τζιόνε Αλταντόνε πριν εκτελέσει αιχμαλώτους του υποχρέωνε να καθίσουν σε αναμμένα κάρβουνα.


Υπάρχει η περίπτωση κάποιου κατοίκου με το επίθετο Σινανόγλου που του αφαίρεσαν με ντανάλια τα δόντια, τον χάραξαν με ξιφολόγχη στο σώμα και τον έβαλαν να σκάψει τον τάφο του.

Τα εγκλήματα τους δεν έχουν αρχή και τέλος και την αγριότητά τους δεν είχαν ούτε τα εγκλήματα των Βουλγάρων.


Οι Ιταλοί δεν υστέρησαν σε ομαδικά εγκήματα από τους Γερμανούς. Αναφέρω ενδεικτικά την εκτέλεση στο χωριό Δομένικου της Ελασσόνα 140 Ελλήνων την λεηλασία των σπιτιών και την καταστροφή εκ θεμελίων του χωριού.


Στη Σάμο ο διοικητής κλέβανε όλη την παραγωγή των κατοίκων και σε όποιο χωριό δεν μπορούσε να ανταποκριθεί απαγόρευαν την κυκλοφορία και στερούσαν από τους κατοίκους ακόμα και το ψωμί, αυτό συνέβει και στο χωριό Μυτιληνιούς, υποχρεώθηκε ο Μητροπολίτης Σάμου Ειρηναίος με επιστολή του στις 27-3-1942 στον στρατιωτικό διοικητή να του ζητήσει να σταματήσει τον αποκλεισμό του χωριού.




ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Ο ΑΓΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ του Κ Γουντχάουζ εκδόσεις Τουράκη
Ελληνικό Εθνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου.
«Δημοκρατία» 16-2-2016
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ του Κ Πλεύρη εκδόσεις ΗΛΕΚΤΡΟΝ

[Adminović]

Οι Ιταλοί είχαν βομβαρδίσει από αέρος το σπίτι της γιαγιάς μου στο Βόλο, διότι ο πατέρας της είχε άμαξα απ' έξω και θεωρούσαν ότι θα ήταν κάποιος κρατικός παράγοντας. Ευτυχώς δεν σκοτώθηκε κανείς από το βομβαρδισμό του κτιρίου (το οποίο βέβαια υπέστη ανεπανόρθωτες ζημιές).

['71]

Ο παππούς μου έλεγε ανάμεικτα για τους Ιταλούς,από τη μία ισχυριζόταν ότι επειδή οι Ελληνες τους γ********ν τη μάνα στον πόλεμο αυτοί όταν τους δόθηκε η ευκαιρία έκαναν αντεκδίκηση ως κατοχικός στρατός μετά και την έλευση των γερμανών,και από την άλλη τους περιγράφει ως τύπους που τη βγάζαν με κιθάρες και γκόμενες που συχνά εκβιάζαν τους ανθρώπους της εποχής για τσάμπα φαγητό και άλλα.Γνώμη μου είναι ότι ο Ελληνας γουστάρει να του λένε ότι μοιάζει στον ιταλό(μεγάλο ψέμμα κατά τη γνώμη μου) και συν τοις άλλοις οι ιταλοί δε φάνταζαν τόσο τομάρια σε κάποιο μέρος του πληθυσμού σε σύγκριση με τους γερμανούς.Η γιαγιά μου όσο ζούσε περιέγραφε με δέος πως πλένονταν κάθε πρωί με κρύο νερό οι γερμανοί σαν να μην έχουν αίσθηση αυτού,ενώ για τους ιταλούς σπάνια την άκουσα να λέει κάτι.Επομένως ο ιταλός στρατιώτης ήταν κάτι ανάμεσα σε σύγχρονο δυτικό πλιατσικολόγο του μεσαίωνα και γυραλέο αλητάκο που έψαχνε τσάμπα φαγί και έρωτα.Σαφέστατα τους είχαν λιγότερο σκληρούς από τους γερμανούς.

[Λαχουρένιος]

Η ιταλικη και η γερμανικη σκληροτητα ειχαν διαφορες. Η γερμανικη σκληροτητα ηταν απροσωπη, μεθοδικη και συστηματικη για αυτο ισως και πιο φονικη. Ο γερμανος στρατιωτης στην καθημερινοτητα του ηταν πιο κυριος απο τον ιταλο. Αντιθετα ο ιταλος φεροταν σκληρα περισσοτερο για λογους προσωπικης εμπαθειας παρα συστηματικου σχεδιου.

Οι ελληνες αρχικα δεχθηκαν καλυτερα τους γερμανους απο τους ιταλους και τους βουλγαρους. Ο ενας λογος ηταν οτι δεν δεχονταν τον ιταλικο ζυγο γιατι τους ιταλους τους κερδισαν στον πολεμο. Ο αλλος ηταν οτι οι γερμανοι ηταν οι μονοι κατακτητες που δεν ειχαν εδαφικες διεκδικησεις εις βαρος της Ελλαδας.

Ενα μεγαλο κομματι της ελληνικης κοινωνιας επισης ισως καλοβλεπε τον αντισημιτισμο των γερμανων γιατι εποφθαλμιουσαν εβραικες περιουσιες.

Υπηρξαν πολλες πιεσεις απο τον Χιτλερ προς τους γερμανους στρατιωτικους και τον Τσολακογλου μεχρι να υπογραψει η ελληνικη πλευρα την παραδοση της στην Ιταλια. Ουτε οι γερμανοι στρατιωτικοι υπολογιζαν τους ιταλους, τους θεωρουσαν αχρηστους και δικαιως. Εβαζαν ελληνες να τραγουδανε το ''Κοροιδο Μουσολινι'' για να τους πικαρουν.

Απο το '43 και μετα που ιταλοι εφυγαν και πηραν την θεση τους στην υπολοιπη Ελλαδα οι γερμανοι τα πραγματα ανατραπηκαν και οι γερμανοι απεκτησαν την γνωστη κακη εικονα που εχουν μεχρι σημερα.

[pluton]

PREPONDERANZA (ΙΤΑΛΙΚΟ ΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ)

Στην με αριθμό 29 της 17/5/1941 εντολή του Αδόλφου Χίτλερ μεταξύ των άλλων επισημαίνεται:

«… Η περιφρούρηση του ελληνικού χώρου, εκτός από τις ακόλουθες εξαιρέσεις, μελλοντικά ανατίθεται στους Ιταλούς. Για τον λόγο αυτό οι γερμανικές υπηρεσίες δεν θα πρέπει να επεμβαίνουν σε γενικά ζητήματα ασφαλείας και διοίκησης της χώρας. Ιδιαίτερα θα πρέπει να αρνούνται κάθε μεσολαβητική ενέργεια που ενδεχομένως θα επιθυμούσαν οι Έλληνες…».



Η γερμανοιταλική συγκυριαρχία υπήρξε προβληματική, ίσως επειδή ο Χίτλερ είχε παραχωρήσει στον Μουσολίνι το απόλυτο προβάδισμα (preponderanza) των ιταλικών συμφερόντων σε ότι αφορούσε την Ελλάδα, από τις πρώτες ημέρες της κατοχής ο ντούτσε και ο Τσιάνο διαμαρτυρήθηκαν στον Χίτλερ για την υπερβολικά «φιλελληνική» στάση των Γερμανών και αναφέρουν στον Γιολντ και τον Ρίμπεντροπ: «Η Γερμανία αποκλείεται να παίξει τον διαιτητή ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιταλία… Δεν μας ενδιαφέρει αν τα ιταλικά στρατεύματα καταφέρουν να συνεννοηθούν ή όχι με την ελληνική κυβέρνηση. Στρατιωτικός κίνδυνος… δεν υφίσταται πλέον μετά την διάλυση του ελληνικού στρατού».

Από το 1942 με την έξαρση του Ελληνικού Αντάρτικου και τις διαρκείς ταπεινώσεις των Ιταλών από τις νίκες των Ανταρτών κατά των στρατευμάτων τους χάνουν κάθε κύρος στα μάτια των Γερμανών.

[pluton]

Στον οικονομικό τομέα ο ανταγωνισμός Γερμανών Ιταλών για την καταλήστευση της Ελλάδος αποβαίνει υπέρ των πρώτων.


Όταν στις αρχές Μαΐου του 1941 φτάνει στην Ελλάδα πολυμελής ιταλική επιτροπή με στόχο να εξαγοράσει τις σημαντικότερες ντόπιες επιχειρήσεις, η γερμανική πλευρά έχει ήδη εκμεταλλευτεί τα «πρωτεία» της και αυτή την καταλήστευση του τόπου ο Γκαίριγκ την εξηγεί με το κυνικό ενημερωτικό σημείωμα της 5ης Μαΐου που «… θεωρεί απαραίτητο να αποσπάσει ορισμένες επιχειρήσεις από την ιταλική αρπαγή, ώστε να εξασφαλίσει για την γερμανική οικονομία αυτούς τους τόπους εργασίας…», πολλοί επιχειρηματίες για να μη απαλλοτριωθούν οι επιχειρήσεις τους από τους Ιταλούς δέχονται την «πώλησή» τους με μεγάλη προθυμία στους Γερμανούς.

Ο Χανς Γκύντερ Ζωλ σύνδικος του τραστ Κρουπ αναφέρει: «από 1/10-5-1941 η Γερμανία είχε εξασφαλίσει μακροπρόθεσμα από την Αθήνα την συνολική παραγωγή των ορυχείων σε σιδηροπυρίτη, μεταλλεύματα σιδήρου, χρωμίου, νικελίου, μαγνησίτη, πυρολουσίτη και χρυσού» και όλα αυτά γινόντουσαν «με βάση την αμοιβαία εμπιστοσύνη».



Καταλαβαίνει κανείς ότι η ιταλική preponderanza χωρίς οικονομική προτεραιότητα στην καταλήστευση του τόπου τους ήταν άχρηστη, οι διαμαρτυρίες τους προσκρούουν στην κυνική παρατήρηση των Γερμανών ότι « δικαιολογημένα ο νικητής βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να ενεργεί ταχύτερα από τον κατοχικό στρατό ενός φιλικού κράτους…» και το Βερολίνο συμπληρώνει « Μια νηφάλια, προνοητική οικονομική πολιτική της Ιταλίας δύο πράγματα δεν θα ξεχνούσε ποτέ: 1ον την φυσική γερμανική υπεροχή…. 2ον ότι… το συμφέρον και των δύο Μεγάλων Δυνάμεων βρίσκεται στην οικονομική και πολιτική προοδευτική εξέλιξη των νοτιοανατολικών χωρών» και συνεπώς η Ρώμη θα πρέπει να «μεριμνήσει ώστε η πολιτικά επικρατέστερη επιρροή να μη σημαίνει ταυτόχρονα και οικονομικό μονοπώλιο».


Βέβαια ο Ρίμπεντροπ κρατά τις ισορροπίες λέγοντας ότι : «… η συμμαχική σχέση με την Ιταλία είναι το Α και το Ω της πολιτικής μας στον μεσογειακό χώρο». Πάντως από το 1942 το 76% των ελληνικών εξαγωγών προωθούνται στο Γ Ράιχ και το 17% στην Ιταλία, ενώ οι Ελληνικές εισαγωγές είναι το 42% από την Γερμανία και το 6% από την Ιταλία.

[pluton]

Οι αντιζηλίες των κατοχικών Γερμανών και Ιταλών δηλητηριάζουν τις σχέσεις τους και οι Ιταλοί φτάνουν να κατηγορούν τους Γερμανούς ότι «εκμεταλλεύονται την Ελλάδα»! και ο Γκαίμπελς λέει τα εξής καταπληκτικά: «Οι Ιταλοί εξουσιάζουν την χώρα απολυταρχικά και οι Γερμανοί απλώς συμπορεύονται ως πέμπτος τροχός της αμάξης. Προσφέρουμε πραγματικά μεγάλες θυσίες για τη φιλία του νότιου συμμάχου μας. Οι Έλληνες δεν δείχνουν σχεδόν καμιά κατανόηση για αυτή την μεγαλοθυμία των Γερμανών. Συμπεριφέρονται προς τους Ιταλούς με απροκάλυπτη περιφρόνηση και έχουν όλο και περισσότερο την τάση να εκδηλώνουν την ίδια απαξίωση και περιφρόνηση και απέναντί μας, ως συμμάχων των ιταλών. Ηθικές κατακτήσεις αυτή την στιγμή, δεν μπορούμε να έχουμε στην Ελλάδα».


Βλέπουμε λοιπόν ότι το θεωρητικό ιταλικό προβάδισμα preponderanza το θεωρούσαν οι Γερμανοί σαν τον λόγο για το κακό τους όνομα στον Ελληνικό χώρο, όταν βέβαια τον Ιούλιο του 1942 ο Γερμανός υποπρόξενος στην Σάμο, κατηγορεί τις τοπικές ιταλικές αρχές ότι επιδιώκουν να διακόψουν τους διοικητικούς δεσμούς με την Αθήνα, ο υπουργός Εξωτερικών σπεύδει να τον ανακαλέσει στην τάξη : «… δεν κατανοεί ότι οι ιταλοί και όχι οι Έλληνες είναι σύμμαχοί μας… επομένως δεν τον αφορούν καθόλου οι ιταλικές επιδιώξεις που αποβλέπουν να αποσπάσουν τη Σάμο από την Ελλάδα».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΣΤΕΜΜΑ ΚΑΙ ΣΒΑΣΤΙΚΑ του Χάγκεν Φλάισερ εκδόσεις ΤΟ ΒΗΜΑ βιβλιοθήκη

[ILIAS GR]

Γιατί; στην Αιθιοπία το 35` λίγα κάναν;

6.jpg

5.jpg

[pluton]

Το περίφημο «Πριγκιπάτο της Πίνδου» ήταν μαι προσπάθεια των Ιταλών να υποκινήσουν αυτονομιστικό κίνημα των βλάχων στη Θεσσαλία και Ήπειρο.


Κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκόσμιου πολέμου, με πρωτοβουλία αξιωματικών του (συμμαχικού τότε) ιταλικού εκστρατευτικού σώματος, που βρέθηκε το 1917 στην Ελλάδα, υποκινήθηκε η ίδρυση του «Πριγκιπάτου της Πίνδου» με επικεφαλής τον «Πρίγκιπα» Αλκιβιάδη Διαμάντη, βλαχόφωνο δικηγόρο από τη Θεσσαλία.




Ο Διαμάντης, μετά τους Βαλκανικούς κατέφυγε στη Ρουμανία. Κατά τον Εθνικό Διχασμό ήταν εθελοντής στα βενιζελικά στρατεύματα και διώκτης των βασιλοφρόνων. Μετά ξαναπήγε στη Ρουμανία για να προωθήσει τα ρουμανικά συμφέροντα μεταξύ των Βλάχων της Ελλάδας, αλλά και τα δικά του οικονομικά συμφέροντα.


Ξαναήλθε στην Ελλάδα, διατηρούσε επαφές με το Ιταλικό προξενείο στα Ιωάννινα, και κατάφερε να τοποθετηθεί στη θέση του Ρουμάνου Πρόξενου στην Αυλώνα της Αλβανίας, όπου παρέμεινε ως το 1939. Κατόπιν μετέφερε τις επιχειρήσεις του στην Ιταλία, για να επιστρέψει στην βλαχόφωνη Πίνδο το 1941 με τους Ιταλούς, Διαμάντης με την υποστήριξη του στρατηγού Ρουτζέρο, διοικητή της ιταλικής μεραρχίας «Φορλί» που είχε έδρα της τη Λάρισα, ίδρυσε την «Λεγεώνα», μετά από οδηγίες και συνεννόηση με τις κυβερνήσεις της Ρουμανίας και της Ιταλίας, κύριος σκοπός του οποίου, ήταν η ίδρυση Αυτόνομου Κουτσοβλαχικού Κράτους με τον τίτλο «Πριγκηπάτο της Πίνδου», που θα ενσωματονόταν μετά τη νίκη του Άξονα στη «Μεγάλη Ιταλία» (ανεξαρτησία δεκατριών βλάχικων χωριών της Πίνδου, ενός είδος καντονιού υπό την προστασία της Ιταλίας).

Το σώμα αυτό των «Λεγεωνάριων» επανδρώθηκε με τα καθάρματα των πόλεων και της υπαίθρου, της Θεσσαλίας και της Δυτικής Μακεδονίας. Πάσης φύσεως λωποδύτες, καταδότες της αστυνομίας, κατσικοκλέφτες, ληστοτρόφοι κλπ, όπως αναφέρει ο Τάκης Οικονομάκης σε σειρά άρθρων στην εφημερίδα του Βόλου «Θεσσαλία» εναντίον της «Λεγεώνας» (Φεβρουάριος 1942) αναφερόμενος εμμέσως αλλά σαφώς στα μέλη της:

«....κατσικοκλέφτες, φυγόδικοι, μαυραγορίτες, πάσης φύσεως άτακτα στοιχεία». Αυτοί ποιπόν δελεάστηκαν από την προοπτική του πλιατσικολογήματος και της ατιμωρησίας, και κατατάχθηκαν στα αποσπάσματα που συγκροτήθηκαν στα Τρίκαλα, την Ελασσόνα, την Σαμαρίνα, τα Γρεβενά, το Μέτσοβο, την Καλαμπάκα, την Λάρισα, τα Φάρσαλα, τα οποία πλαισιώθηκαν με Ιταλούς στρατιώτες και Καραμπινιέρους.


Παρά τις υποσχέσεις για σημαντικές υλικές παροχές και παρά τις απειλές που συχνά συνοδεύτηκαν με κακοποιήσεις, ελάχιστοι Βλάχοι δελεάστηκαν.

Ουσιαστικά από τις 140.000 περίπου Βλάχους (που το 1940 αποτελούσαν το 25% των κατοίκων της Θεσσαλίας) στη Λεγεώνα, στην μέγιστη ακμή της δεν θα καταταχθούν περισσότερα από 1000 άτομα, ένοπλα και άοπλα. Κάποιοι υπολογίζουν 2.000 μέλη, ένοπλα και άοπλα στην ακμή της. Έχει ενδιαφέρον ότι ένα ολόκληρο σχολείο, 16 μαθητές του ρουμανικού γυμνασίου Γρεβενών, αλλά και άλλοι μαθητές από ρουμανικά σχολεία της Βέροιας και της Θεσσαλονίκης, παρασύρθηκαν και οπλίστηκαν στις τάξεις της.

Ο Κ. Γεμενής εκτιμά ότι τα μέλη της Λεγεώνας ήταν 50-60 άτομα στις αρχές του πρώτου μισού 1942, έφτασε στα 300 άτομα στις αρχές του 1943 και πριν τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας σε κάτω από 100 άτομα. Χαρακτηριστικό για το μέγεθος της Λεγεώνας είναι ότι μετά το τέλος του πολέμου, στα Ειδικά Δικαστήρια Δοσιλόγων οδηγήθηκαν 617 άτομα, από τα οποία κρίθηκαν αθώα τα 319.