Ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του το αναμενώμενο Μεσία και οι Ελληνόφωνοι Ιουδαίοι μετά τον θάνατο του τον μυθολόγησαν σαν υιό Θεού σύμφωνα με την Ελληνιστική μυστική παράδοση των Ελληνικών μυστηρίων που είχαν ανοίξει για όλους και μη Έλληνες.
Μερικοί Ρωμαίοι ιστορικοί και συγγραφείς αναφέρονται, έστω και έμμεσα, στον Ιησού και στους πρώτους χριστιανούς. Οι πιο γνωστές πηγές είναι:
1. Τάκιτος
Ο Τάκιτος, ένας από τους σημαντικότερους Ρωμαίους ιστορικούς του 1ου και 2ου αιώνα μ.Χ., αναφέρει τον Ιησού στο έργο του Annales (XV, 44), κατά την περιγραφή της φωτιάς της Ρώμης το 64 μ.Χ. Ο αυτοκράτορας Νέρωνας κατηγόρησε τους χριστιανούς για την πυρκαγιά, και ο Τάκιτος γράφει:
«Ο Χριστός, από τον οποίο προήλθε το όνομα [Χριστιανοί], εκτελέστηκε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Τιβέριου από τον Πόντιο Πιλάτο».
Αυτή είναι μία από τις πιο σημαντικές μη χριστιανικές αναφορές για τον Ιησού, καθώς προέρχεται από έναν μη φιλικό προς τους χριστιανούς συγγραφέα.
2. Σουητώνιος
Ο Σουητώνιος, ένας άλλος Ρωμαίος ιστορικός, αναφέρει στο έργο του De Vita Caesarum (Η ζωή των Καισάρων) ότι ο αυτοκράτορας Κλαύδιος εξόρισε τους Ιουδαίους από τη Ρώμη επειδή «προκαλούσαν αναταραχές υποκινούμενοι από κάποιον Χρηστό».
«Iudaeos impulsore Chresto assidue tumultuantes Roma expulit».
Η αναφορά σε «Χρηστό» θεωρείται πιθανή παραλλαγή του «Χριστός», αν και η ταύτιση δεν είναι απολύτως βέβαιη.
3. Πλίνιος ο Νεότερος
Ο Πλίνιος, κυβερνήτης της Βιθυνίας, αναφέρεται στους χριστιανούς σε επιστολή του προς τον αυτοκράτορα Τραϊανό (Epistulae X, 96) περίπου το 112 μ.Χ. Ενώ δεν αναφέρεται συγκεκριμένα στον Ιησού, γράφει ότι οι χριστιανοί λάτρευαν κάποιον Χριστό ως θεό και ακολουθούσαν αυστηρές ηθικές αρχές.
4. Ιώσηπος
Ο Ιώσηπος, ένας Εβραίος ιστορικός που έγραψε για τους Ρωμαίους, αναφέρει τον Ιησού δύο φορές στο έργο του Ιουδαϊκή Αρχαιολογία.
Στο λεγόμενο Testimonium Flavianum (XVIII, 3.3), κάνει μια πιο εκτενή αναφορά στον Ιησού, την οποία όμως πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι έχει υποστεί χριστιανικές επεμβάσεις.
Στο XX, 9.1, αναφέρεται σε κάποιον Ιάκωβο, «αδελφό του Ιησού, ο οποίος λεγόταν Χριστός».
5. Λούκιανος ο Σαμοσατεύς
Ο Λούκιανος, σατιρικός συγγραφέας του 2ου αιώνα μ.Χ., αναφέρει τους χριστιανούς και τον ιδρυτή τους, τον οποίο χαρακτηρίζει ως «τον σταυρωμένο σοφιστή». Γενικά, η στάση του απέναντι στους χριστιανούς είναι ειρωνική και περιφρονητική.
Η θεοποίηση του Ιησού
Οι πρώτοι Ελληνόφωνες Εβραίοι επηρεασμένοι από την Ελληνική θεολογία και φιλοσοφία και τα μυστήρια ακολούθησαν το πνευμα της εποχής και μυθολόγησαν τον Ιησού σύμφωνα με τα πρώτυπα των Ελληνικών μύθων, βλέπε Υιός Θεού όπως ο Ηρακλής ο Πυθαγόρας οι μύστες των μυστηρίων κτλ, βλέπε Ο Θεός Γιαχβέ προβάλει το πνεύμα του σε θνητή και αποκτά υιό, όπως ο Θεός Δίας αποκτά υιούς από θνητές…
Αυτό όμως είναι το μυθολογικό πλαίσιο, αργότερα ο Ιησούς από υιός Γιαχβέ γίνεται ο ίδιος ο Γιαχβέ μια εξέλιξη στις μονοθεϊστικές θρησκείες όπως ο Γιαχβέ από υιός Ελ των Χανααναίων παίρνει την θέση του Ελ και έτσι όλα τα ονόματα των πνευμάτων του Γιαχβέ τελειώνουν σε -ελ δλδ ο τάδε του θεού Ελ. Γενικά στις μονοθεϊστικές θρησκείες τα πρόσωπα που εισχωρούν στην λατρεία ανάγωνται στο πρόσωπο του Μοναδικού Θεού που λατρεύουν, αυτό έκανε ο Ιουδαϊσμός στον Γιαχβέ τον Ελ και τους Ελοχίμ (συμμάχους του Ελ), αυτό έκανε με την σειρά του ο Χριστιαισμός στον Ιησού και τον Γιαχβέ τους ταύτισε.
Αλλά σε ποια σειρά Θεού ανήκει ο Ιησούς και ο Γιαχβέ ; Την απάντηση την δίνει ο Ερέννιος Φίλων ο Βύβλιος στο έργο του Φοινικική ιστορία που σώζει αρχαία αποσπάσματα του ιστορικού Σαγχουνιάθωνα που έζησε πριν τα Τρωικά περίπου στην εποχή του Μωυσή, και το έργο του σώζεται στην Ευαγγελική Προπαρασκευή του Ευσέβιου της Καισαρείας:
Οἱ δὲ σύμμαχοι Ἤλου τοῦ
Κρόνου Ἐλοεὶμ ἐπεκλήθησαν, ὡς ἂν Κρόνιοι οὗτοι
ἦσαν οἱ λεγόμενοι ἐπὶ Κρόνου.
Ο Ήλος είναι ελληνιστί ο βασιλιάς El που έγινε ο Θεός των Χανααναίων και είχε υιό τον Γιαχβέ.
Ποιος είναι ο Ελ – Ήλος ή μυθολογικά Κρόνος;
Δευτερονόμιο 32:8–9
- Στην αρχαιότερη μορφή (όπως σώζεται στα χειρόγραφα της Νεκράς Θαλάσσης):
Ὅτε διεμέριζεν ὁ Ὕψιστος τὰ ἔθνη,
ὡς διέσπειρεν υἱοὺς Ἀδάμ,
ἔστησεν ὅρια ἐθνῶν
κατὰ ἀριθμὸν υἱῶν θεοῦ.
καὶ ἐγένετο μερὶς Κυρίου λαὸς αὐτοῦ,
Ἰακώβ σχοίνισμα κληρονομίας αὐτοῦ.
Τι σημαίνει:
Ο Ὕψιστος (Ελ) μοιράζει τα έθνη
Τα δίνει στους «υιούς θεού» (άλλες θεότητες)
Ο Γιαχβέ παίρνει τον Ιακώβ (Ισραήλ)
- Άρα:
Ο Γιαχβέ εμφανίζεται ως ένας από τους υιούς Θεού Ελ, μέλος του συμβουλίου που λαμβάνει την γη Ιακώβ.
Ποιός άλλος είναι υιός Θεού
Ιώβ 1:6 (Ουράνιο συμβούλιο)
Καὶ ἐγένετο ἡμέρα,
καὶ ἦλθον οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ παραστῆναι ἐναντίον Κυρίου,
καὶ ὁ Σατανᾶς ἐν μέσῳ αὐτῶν.
Αν δούμε τις εβραϊκές λέξεις για το “υιοί Θεού” και “Κυρίου” βγάζουμε νόημα..
1. «Υἱοὶ τοῦ Θεοῦ»
- בְּנֵי הָאֱלֹהִים (Benei ha-Elohim)
2. «Κυρίου»
- יְהוָה (YHWH)
Επομένως οι Υιοί των Ελοχείμ δλδ οι Υιοί των συμμάχων βασιλιάδων του Ήλου, κατά Ερέννιο η γεννιά μετά τον συμμάχων του Ήλου με άλλα λόγια παρήστανται εναντίον του Γιαχβέ και ο Σατανάς είναι μεταξύ αυτών των υιών των Ελοείμ.
Με άλλα λόγια συνοπτικά: Ξεικνά την βασιλεία ο Ήλος-Ελ, ο οποίος έχει συμμάχους άλλους βασιλιάδες τους αποκαλούμενους Ελοχείμ. Ο Ήλος έχει υιούς και ένας από αυτούς είναι ο Γιαχβέ που παίρνει την γη Ιακώβ στο μοίρασμα των εθνών.
Οι σύμμαχοι του Ήλου αποκτούν και αυτοί υιούς βασιλιάδες με την σειρά τους, ένας από αυτούς είναι ο Σατανάς. Αυτοί οι υιοί των Ελοχείμ βρίσκονται μπροστά στον Γιαχβέ.
Επομένως όλοι αυτοί, Ήλος, Ελοείμ, Γιαχβέ, Σατανάς, Ιησούς κτλ ήταν όλοι άνθρωποι που λατρευτήκαν ως Θεοί ή πνεύματα σύμφωνα με την αρχαία παράδοση ως σημαντικά πρόσωπα (βασιλιάδες, θεολόγοι) να λατρεύουνται και να παίρνουν τον τίτλο «ΘΕΟΣ» όπως ακριβώς έγινε και στην Ελλάδα με τον Διόνυσο, Ασκληπειό και Πάνα.
Επομένως αν θέλουμε να εντάξουμε τον Ιησού σε κάποια Θεϊκή Σειρά τότε ο Ιησούς είναι Υιός Θεού Γιαχβέ που με την σειρά του είναι Υιός Θεού Ελ δλδ του Κρόνου της Ελληνικής μυθολογίας.
πηγή : Τανύπτερος
