Τέσσερα χρήσιμα συμπεράσματα από το γαλάζιο ντοκιμαντέρ ''Στο Χιλιοστό''

[Λαχουρένιος]

Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ ξεκάθαρα μεροληπτικό με κύριο στόχο να χτυπήσει τον Τσίπρα (λολ) που τις μέρες προβολής του ντοκιμαντέρ θα ανακοίνωνε το (από)κομμα του. Οπότε όλη η παραγωγή είναι στημένη με τέτοιο τρόπο ώστε να δυσφημιστεί αποκλειστικά ο Τσίπρας, ο Βαρουφάκης και ο ΣΥΡΙΖΑ για όσα έγιναν.

Όμως, αν το δει κανείς με κριτική σκέψη μπορεί να εξάγει μερικά χρήσιμα συμπεράσματα, διόλου κολακευτικά για την γαλαζοπράσινη συμμορία και την ΕΕ/ΕΚΤ

1. Αυτό είναι το πιο σημαντικό και πέρασε στα ψιλά από τα ΑΡΔακια και την άχρηστη αντιπολίτευση. Ο Βίζερ είπε ότι το 2012 υπολογίστηκε ότι το κόστος για την ΕΖ σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας θα ήταν ένα τρις. Αργότερα, αναθεωρήθηκε προς τα πάνω κατά 100%, δηλαδή 2 τρις. Ο Σόιμπλε σκεφτόταν σοβαρά το ενδεχόμενο να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ μέχρι που πληροφορήθηκε για το τεράστιο κόστος που θα είχε κάτι τέτοιο και το 2012 η ΕΕ δεν είχε τόσα χρήματα να διαθέσει, ενώ το 2015 η ΕΕ είχε θωρακιστεί (κάτι το οποίο δεν πολυπιστεύω) οπότε δεν τους φόβιζε τόσο αυτό το ενδεχόμενο πια. Αυτό σημαίνει ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις το 2012 και ίσως ακόμα περισσότερο το 2009 και 2010 είχαν πολλά περιθώρια διαπραγμάτευσης υπέρ της χώρας που δεν τα αξιοποίησαν.

2. Η Ελλάδα ξεφτιλίστηκε το 2009 στην Ευρώπη γιατί η γαλάζια κυβέρνηση του χοντρού έδινε ψεύτικα στοιχεία για το έλλειμα παρουσιάζοντάς το πολύ μικρότερο από ότι είναι.

3. Ο ''υπεύθυνος'' Σαμαράς μετά την ήττα του το καλοκαίρι του '14 στις ευρωεκλογές ελάττωσε τον ρυθμό εφαρμογής των μέτρων για να μετριάσει το πολιτικό κόστος.

4. Ο Στρος Καν είπε ότι είθισται ότι η βοήθεια του ΔΝΤ δίνεται σε συνδυασμό με κούρεμα χρέους κάτι που δεν ήθελαν οι ευρωπαίοι γιατί ήταν εκτεθειμένες οι τράπεζες τους στο ελληνικό χρέος. Άρα το ελληνικό πρόγραμμα ήταν πολύ σκληρότερο από ότι θα μπορούσε να είναι γιατί οι ευρωπαίοι δεν ήθελαν να διευθετηθεί το χρέος. Επίσης, παραδέχθηκαν ότι οι ευρωπαίοι δεν είχαν καμία εμπειρία σε προγράμματα ''διάσωσης'' χωρών ούτε είχαν κάνει κάποια προετοιμασία για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Δηλαδή πρακτικά έκαναν τους μαθητευόμενους μάγους στο κεφάλι μας και ο Καν παραδέχτηκε ότι υποτιμήθηκε η υφεσιακή επίδραση των μέτρων.

[Λαχουρένιος]

Τέλος, ίσως δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι συνεντεύξεις από ξένους πολιτικούς και αξιωματούχους ήταν σχεδόν αποκλειστικά από την ΕΕ και την ΕΚΤ. Από το ΔΝΤ μίλησε μόνο μια φορά ο Στρος Καν και η Λανγκάρντ μία φορά ή μπορεί καθόλου. Μπορεί να φοβήθηκαν ότι οι του ΔΝΤ θα έδιναν μια πιο αντικειμενική εικόνα της κατάστασης (όπως πχ για το κούρεμα του χρέους στο οποίο αναφέρθηκε ο Καν ενώ οι ευρωπέη το έκαναν αβαβά το θέμα) που θα εξέθετε την ΕΕ και τις γαλαζοπράσινες κυβερνήσεις ενώ οι ευρωπέη τα παρουσίασαν όπως τα ήθελαν για να βγουν αυτοί οι καλοί και να τα ρίξουν όλα στον Τσίπρα.