Τα παραμάγαζα του κράτους αντεπιτίθενται

Τα θέματα εσωτερικής πολιτικής.
vallon
Supreme poster
Supreme poster
Δημοσιεύσεις: 14177

Τα παραμάγαζα του κράτους αντεπιτίθενται

Δημοσίευσηαπό vallon » 22 Δεκ 2017, 06:09

Του Σωτήρη Καψώχα

Η ελληνική κοινωνία, ανεξαρτήτως κομματικών, θρησκευτικών και οικονομικών επιλογών, χαρακτηρίζεται σήμερα από δύο στερεοτυπικά συναισθήματα: την αδιαφορία και την απελπισία. Αδιαφορία για την κλοπή και τα εγκλήματα που συντελέστηκαν στη χώρα και απελπισία για το μέλλον και τις προοπτικές των πολιτών της.

Στην ουσία, ο διχασμός αυτός καθορίζει τις ομαδικές συμπεριφορές, είτε σε επίπεδο πολιτικών δράσεων, είτε σε ότι έχει σχέση με τη θολούρα διαμόρφωσης μιας εθνικής στρατηγικής που θα εκπηγάζει από τα κοινωνικά στρώματα και θα δημιουργεί το νέο συλλογικό διεκδικητικό πλαίσιο.

Το νεφέλωμα αυτό έρχεται να καταλάβει το λεγόμενο βαθύ σύστημα εξουσίας – η πραγματική εξουσία - που έχει εγκατασταθεί εδώ και πολλές δεκαετίες στην Ελλάδα και εν πολλοίς έχει την απόλυτη ευθύνη για τη χρεοκοπία. Μια χρεοκοπία που δεν περιορίζεται μόνο στο οικονομικό και πολιτικό σκέλος, αλλά εκτείνεται σε όλα τα επίπεδα. Από τον πολιτισμό, την κοινωνιολογία και τη λειτουργία της ίδιας της Δημοκρατίας, με όλα τα θεσμικά της εξαπτέρυγα, όπως τα κόμματα, η Δικαιοσύνη και τα μέσα επικοινωνίας, να βρίσκονται σε πλήρη παρακμή.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι παρουσίες, πομφόλυγες και πολιτικές κραυγές τύπου Άδωνη Γεωργιάδη, Σοφίας Βούλτεψη, Ανδρέα Λοβέρδου, Λιάνας Κανέλλη και Γρηγόρη Ψαριανού, διατηρούν ακόμη σημαίνοντα ρόλο στην κεντρική σκηνή, προκαλώντας συχνάκις θόρυβο στα πολιτικά δρώμενα της χώρας.

Δυστυχώς κινούμαστε σε μια πολιτική αρένα, στην οποία ευδοκιμούν πρόσωπα και φορείς που αρνούνται να παραδεχτούν το τέλος της δικής τους ιστορίας. Ο Κώστας Σημίτης προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποδείξει ότι «τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα», η Φώφη Γεννηματά, εμφορούμενη από ιδεολογική θολούρα, αδυνατεί να αναλογισθεί το ιδεολογικό και πολιτικό βάρος, του πατρός της και ερωτοτροπεί συνεχώς με το «τίποτα» για να μπορεί να έχει ρόλο στο αύριο.

Ο ερχόμενος από το πολιτικό κενό και μονίμως αεροβατώντας στο πολιτικό κενό, Σταύρος Θεοδωράκης αυταρέσκεται να προβάλλεται ως διαμορφωτής πολιτικών συσχετισμών εάν επιλέξει το ένα ή άλλο κόμμα.

Το ΚΚΕ, η γνήσια αριστερά όπως αυτοαποκαλέιται, θυμίζει ένα κόμμα που κάνει πολιτική για την πολιτική, όπως οι διανοούμενοι σκηνοθέτες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης που έκαναν «τέχνη για την τέχνη». Το μόνο που ενδιαφέρει το κόμμα του λαού είναι να κάνει ξεχωριστές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για να μην μολυνθεί από τους μαγαρισμένους διαδηλωτές των άλλων.

Όλο αυτό το παρακμιακό συνονθύλευμα παλεύει καθημερινά για να μην αλλάξει η χώρα. Για να μην ξεφύγει από τις συνήθειες και τα λάθη του παρελθόντος που την έφεραν στην σημερινή κατάσταση. Συνεχής θα είναι ο αγώνας για να φύγει ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του, είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το βήμα του συνεδρίου της ΝΔ, το ίδιο λένε με τον ένα ή άλλο τρόπο και τα υπόλοιπα κόμματα. Το ζητούμενο δηλαδή είναι η εξουσία. Γιατί άραγε τόση πρεμούρα; Μήπως επειδή όλοι θέλουν να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους, τα μαγαζάκια τους και το βαθύ παραμάγαζο του κράτους, που τους επιτρέπει να κάνουν τις δουλειές τους;
http://www.bigbusiness.gr/index.php/apo ... itithentai
0 .
Αν ο κομπλεξισμός ήταν άθλημα, κάποιοι θα είχαν πάρει πανηγυρικά το πρωτάθλημα.

Επιστροφή σε “Εσωτερική Πολιτική”