
Α) Τα επιχειρήματα της Τουρκίας:
- Το Πρακτικό του Δεκεμβρίου 1932 της Ιταλο-τουρκικής Συμφωνία του 1932, που οριοθετούσε επακριβώς τα παραχωρημένα Δωδεκάνησα και μνημόνευε τα Ίμια, δεν επικυρώθηκε από την Τουρκία ούτε πρωτοκολλήθηκε στην Κοινωνία των Εθνών, ενώ η Συμφωνία που ήταν ασαφής είχε κυρωθεί και πρωτοκολληθεί.
- Η Συνθήκη Ειρήνης του 1947 δεν αναφέρει τις ιταλο-τουρκικές συμφωνίες του 1932 για τα Δωδεκάνησα.
- Η Ελλάδα προσέγγισε την Τουρκική Κυβέρνηση το 1950 και ξανά το 1963 για επιβεβαίωση της ισχύος των συμφωνιών του 1932, και με τη λογική αυτή, η Ελλάδα είχε αμφιβολίες για την ισχύ των εν λόγω πράξεων.
- Το άρθρο 141 της Συνθήκης των Παρισίων του 1947 αναφέρεται σε «παρακείμενες νησίδες». Οι αμφισβητούμενες βραχονησίδες απέχουν 3,8 μίλια από την τουρκική ακτή, ενώ απέχουν 5,5 μίλια από το πλησιέστερο ελληνικό νησί. Δεν είναι «παρακείμενα» σε ελληνικά νησιά, αλλά περισσότερο στην τουρκική ακτή, άρα δεν εκχωρήθηκαν ποτέ στην Ιταλία και πρέπει να θεωρούνται τουρκικό έδαφος.
Β) Τα επιχειρήματα της Ελλάδας:
....(θα συμπληρωθεί, αν δείξουν λίγο σεβασμό προς το συνομιλητή οι ακροδεξιοί υπερφίαλοι και οι πρώην μετέχοντες του παταριού, οι οποίοι ντρέπονται για το πατάρι τους και από την άλλη θέλουν να υποβιβάσουν όποιον προσπαθεί να γράψει θεμελιωμένο ποστ. Θα γράψω τότε και για τα υπόλοιπα νησιά του Αιγαίου που έχουν βάλει στο μάτι οι Τούρκοι).
